Mrs. Smit and the Boys from Brasil

704156_10151324555663643_1010633952_o

Vaak kost het je dagen of weken zoeken om iets moois te vinden, en soms krijg je het zomaar in je schoot geworpen. In de laatste categorie valt Mrs. Smit and the Boys from Brasil.

Mijn collega Mats stuurde mij en mijn andere strategie-collega’s vanochtend een mailtje met de titel ‘Sympathieke Spam’. Zijn vriendin heeft gisteren in Paradiso haar album gelanceerd en of we even wilden luisteren. Natuurlijk ben ik de kwaadste niet en het is gewoon lekker. Mrs. Smit heeft een heerlijke stem, het album is super laidback zoals je van Brazliaanse jongens zou verwachten. Zomers, met samba, Bossa Nova en heupwiegende ritmes en perfect voor een feestje op een strand of in de auto als het eigenlijk veel te warm is.

Mrs. Smit en haar Boys hebben via VoordeKunst geld opgehaald om haar debuutalbum mee op te kunnen nemen. En gisteren was dus de presentatie van dat album: Make Love, Have Fun (and lots of babies). Ga hem luisteren, of nog beter, ga ze zien!

 

Voor de kunst

Voordekunst

Nou gaat het me een beetje ver om muzikanten géén kunstenaars te noemen. Maar eerlijk gezegd vind ik muzikanten toch meer artiest dan kunstenaar. Meer vertellers, vertolkers, performers, entertainers. Net zoals toneelspelers, cabaretiers, acrobaten, filmmakers. Bij kunst denk ik toch eerder aan scheppers, bouwers, ontwrichters.  Zoals schilders, beeldhouwers, gebouwinpakkers. Mensen die bizarre dingen maken, statements maken, de wereld laten zien op een andere manier dan dat we de wereld al kennen. Artiesten vind ik mensen die je mee nemen op een reis in de wereld die je al kent (of meent te kennen), op een reis langs zintuigen en ideeën, en daar een dermate uitzonderlijke prestatie in leveren dat je er even voor gaat zitten en misschien zelfs betaalt.

Toch kun je op het Nederlandse crowdfunding platform voor de kunst, dat ook eenvoudigweg Voordekunst heet, óók je steun bieden aan muzikanten die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. En voor een deel snap ik dat wel. Want muzikanten zijn natuurlijk ook gewoon kunstenaars. En crowdfunding is een mooi mechanisme waar kunstenaars en liefhebbers bij elkaar gebracht worden en iets voor elkaar kunnen betekenen. En daarmee biedt het meteen ook een mooi social media platform en dus meteen een handige fanbase management en marketing tool. Daarbij is Voordekunst zelf ook gewoon een zeer geslaagd platform, waarmee toch maar mooi initiatieven als Dichter Draagt Voor (video clips van gedichten, een project van Ramsey Nasr) de kans krijgen het levenslicht te zien. En onze cultuur met een grote C weer verrijkt wordt. Maar mede daarom vind ik het dus ook wel dubbel dat muzikanten, singer-songwriters Voordekunst gebruiken als  springplank.

Afgelopen week was ik bij het evenement SSBA Salon Voordekunst, waarbij Voordekunst-kunstenaars (en in dit geval dus singer-songwriters), hun project kunnen pitchen, om extra funding op te halen. Mooie samenwerking tussen SSBA Salon en Voordekunst, en mooi initiatief om kunstenaars en publiek dichter bij elkaar te brengen. Maar al deze kunstenaars zijn vooral op zoek naar geld om een cd uit te brengen. Ik vind dat eigenlijk ook een beetje misplaatst. Want succesvol worden als muzikant is toch en ander spel als succesvol worden als kunstenaar. Niet meer of minder moeilijk, maar anders moeilijk. Er is meer kaf en er is meer koren. En in de wereld van muziek gaat het nog meer om fans en fanbase, marketing en return on investment. Een cd maken is een mijlpaal die je moet verdienen om dat je genoeg afzetmarkt hebt, omdat platenmaatschappijen in je willen investeren. Het klinkt  zakelijk, maar het is wel hoe het werkt. Want dat is ook (voor veel artiesten) dan meteen de maateenheid van succes (optredens en het aantal betalende gasten). En dan ben ik nog steeds niet tegen crowdfunding voor muzikanten, maar daar hadden we toch ook al platforms als Sellaband voor?

De vier ‘acts’ van afgelopen Salon Voordekunst waren allemaal rasartiesten. Allemaal zeer sterke muzikanten, zeer sterke liedjesschrijvers, zeer sterke zangers en performers. Ik denk dat ik zelfs van Lavalu en Bart van der Lee wel een cd zou kopen, of een concert zou bezoeken. Zij lieten horen dat ze gewoon ijzersterke singer-songwriters zijn, die mooie muziek kunnen maken. Die komen er wel. Of niet dus, want de concurrentie is moordend, het aanbod groot en je moet een beetje mazzel en iets onderscheidends hebben. Dat is de muziekindustrie… Daar kunnen zelfs de kandidaten van The voice of Holland of de Beste Singer-Songwriter van Nederland over meepraten.

Uiteindelijk won Wishful Singing deze editie van SSBA Salon Voordekunst. Volgens het al oude concept dat wie het meest mainstream is en de meeste fans mee brengt, ook automatisch het hoogst aantal stemmen van het publiek krijgt. Maar naar mijn idee zijn dat niet de kunstenaars, sorry, muzikanten, die dat extra steuntje, dat extra platform als Voordekunst nodig hebben. Dat is voor mij iemand als Leendert nog het meest. Een artiest die iets maakt wat minder toegankelijk en mainstream is. Maar wel goed. En zo verschrikkelijk mooi. Mijn stem ging naar hem. Leendert nam me mee in zijn verhaal en gaf me kippenvel.