Mijn 2012 in muziek

chicagoXL

Decembermaand lijstjesmaand.
Geheel in traditie van Geen Stijl niet een lijstje met louter muziektips. Maar aangevuld met korte voetnoten die aangeven waarom het voor mij bijzondere nummers zijn. Zodoende is het zowel een top 10 van erg goede nummers, maar vooral een staalkaart voor mijn jaar 2012.

Orbital – Straight Sun

Het jaar begon al goed met een comeback. Na jaren van afwezigheid zijn de broertjes Hartnoll weer terug. En hoe! Een frisse plaat met typische Orbitalnummers die melodie op melodie stapelen tot een euforisch hoogtepunt. Het concert in de Melkweg was te gek. Daar heb je geen drugs bij nodig.

Corrina Horse – Green Mountain State

Deze track zit in de film ‘Take This Waltz’. Deze film heeft mij erg geraakt. Vooral vanwege het thema en de boodschap van de film. De openingsscene waarin dit nummer in zijn geheel klinkt trekt je meteen in de zoete droefheid van de film.

Tim Knol – 1966

In augustus vertrok ik naar Chicago. Daar, in het prestigieuze impro-instituut ‘Second City’ kreeg ik een week lang intensief training in solo-improvisatie. Een geweldig dure gok, om daar speciaal voor naar USA te vliegen. Maar met succes, want ik nu heb ik het lef en plezier om in mijn eentje het podium op te stappen. Dit lied van Tim Knol klonk op mijn iPod toen ik het vliegtuig instapte, naar een ongewis avontuur.

“I’m heading westbound, where they say dreams will come true,
I make some friends there, I’m sure I’ll find my way.
O best days coming soon.”

Javiera Mena – Aca Entera

Buiten de lessen in Chicago om had ik ook vrije tijd. In het hostel ontmoette ik mensen van over heel de wereld. Van jong tot oud. Van student tot zakenman. Maar ik ben ook graag alleen. In mijn eentje fietste ik door Chicago. Langs de zonnige stranden, tussen de glanzende architectuur, onder de duistere metrolijnen. Op mijn koptelefoon deze track. Hij werd gebruikt tijdens een van de lessen en werd mijn instant megahit van dit jaar.

Deichkind – Buck Dich Hoch

Mijn geliefde Duitse carnavaltechnogroep bracht een nieuw album uit. Feestelijke technohits voorzien van komische teksten. Ik ging er zelfs helemaal voor naar Dortmund. Daar in de gigantische Westfalenhalle ontpopte zich een bierfeest waar je u tegen zegt. Lichtshow, glitterkostuums en schuimkanonnen. Dit is waar de Haagse Kraaien de mosterd halen!

M.I.A. – Bad Girls

Ik zit voor mijn werk veel in de auto. Met een stapel cd’s naast me vermaak ik me prima, al die uren op de snelweg. Deze track is een ultieme cruising-experience. Maar vooral dankzij de ultiem coole videoclip.

The XX – Chained

Hedendaagse popmuziek kenmerkt zich door een overdosis aan echo’s, pompeuze gitaarmuren en autotunestemmen. Het nieuw album van The XX valt daarom extra op. Vanwege het vieren van de stilte in de overgeproduceerde rotzooi van 2012.

Gregory Porter – Painted On Canvas

Into The Great White Open, het hippe relaxfestival van Nederland. Ik zat op zondagochtend met mijn vriend aan een kopje cappuccino. Aan de andere kant van het veld klonk een soundcheck: ‘One, Two, Three..’ Wij draaiden allebei ons hoofd richting podium. Wie was deze stem, die al diepe indruk maakte bij deze drie woorden? Het was Gregory Porter. Kippenvel.

Todd Terje – Inspector Norse

Afgelopen jaar is mijn liefde voor dance doorontwikkeld. Ik was voor het eerst van mijn leven op een dancefeest (OWAP in de Gashouder) en ook op Lowlands was ik vooral in de X-Ray en Bravo te vinden. Dit nummer kenmerkt dit gevoel. In de warme Lowlandsnacht met roze lichtjes en handjes in de lucht. Big smile. Mellowwwwww.

The 2 Bears – Work

2012 was artistiek gezien een goed jaar. Financieel viel het echter tegen. Ik moet komend jaar echt gaan trekken aan acquisitie in nieuwe markten. Met deze lekker cheesy gayplaat van de 2 Bears krijg ik alvast positieve energie. We gotta work!

Mijn 2012 in muziek

Felix Baumgartner standing in his capsule about to dive

Decembermaand lijstjesmaand. Dus kun je ook hier op Duurt Lang een overkill aan terugblikken en lijstjes verwachten. Omdat elk lijstje persoonlijk is en elk jáár ook, geef ik je graag mijn eigen top 10 lijstje (in willekeurige volgorde en met 1 bonusnummer) als een persoonlijke terugblik op 2012. Dit zijn de nummers en artiesten die ik het afgelopen jaar het meest heb gedraaid, het meeste heb gewaardeerd, die ik live heb gezien en die voor mij het jaar 2012 een extra kleur hebben gegeven. Helaas was de door mijzelf gestelde en beperkende voorwaarde dat ik maar 1 liedje per artiest mocht kiezen, en dat het een liedje uit 2012 moest zijn.

Walk off the Earth – Somebody that I used to know (Gotye cover)

We gingen 2012 van start met één van de muzikale hypes van het jaar ervoor: I Follow Rivers, van Lykke Li, in de versie van The Magician en later ook gecoverd door Triggerfinger. En met die andere hype: Somebody that I used to know van Gotye, dat uitgeroepen was tot liedje van 2011. Het bonte gezelschap van Wall of the Earth maakte hier een versie gespeeld door de 5 bandleden op 1 gitaar, die een ongelofelijke YouTube hit werd. Okee, niet zo groot als de hype-aller-hypes van dit jaar, Psy’s Gangnam Style, maar toch.

Kathleen Edwards – For the record

De twee stromingen die onlosmakelijk met 2012 waren verbonden zijn folk en dubstep. Op dat laatste raakte ik op een gegeven moment toch wel een beetje uitgekeken. Met uitzondering van Rudimental, kwam er voor mij op een gegeven moment niets meer echt boven het door de stroming zelf gecreëerde maaiveld uit. Maar aan de stroom goede folk leek maar geen einde te komen, met voor mij als hoogtepunten van dit jaar: Of Monsters and Men, Passenger en Kathleen Edwards. (En even for the record: het liedje van het jaar 2012 Keep your head up van Ben Howard was dus al uitgebracht in 2011, hè…)

Handsome Poets – Sky On Fire

Voor mij zijn de nummers Sky on Fire van de Handsome Poets en One Day van Asaf Avidan onlosmakelijk met de zomer van 2012 verbonden. Om dat ze zeer succesvul door de NOS als soundtrack voor de epische beelden van de Olympische Spelen gebruikt werden. Laten we het er  verder op houden dat de Nederlandse muziek dit jaar succesvoller was dan de Nederlandse sport.

Blaudzun – Elephants

Het album Heavy Flowers van Blaudzun staat voor mij in de top 3 van albums van het jaar. Zijn concert in Caprara Bloemdaal werd geteisterd door een bijna eindeloze wolkbreuk en bleef desondanks nog knap overeind. Deze week ga ik in de herkansing in Paradiso. Als voor die tijd de wereld niet vergaat, natuurlijk.

Daughter – Home

Een van de Duurt Lang ontdekkingen van dit jaar. Net zoals The Staves in Nederland groter doorgebroken door hun optreden op het Into The Great Wide Open festival, het festival dat het nieuwe Lowlands geworden lijkt te zijn.

Elenne May – Mother Bird

De andere Duurt Lang ontdekking van het jaar. Als het aan mij ligt dan, hè. De cd staat als een huis, het concert bij de album release party stond op een paar kleine tegenslagen na ook als een huis en – ook al moet je er van houden – de muziek van Elenne May is orgineel, geloofwaardig en ongelofelijk ingetogen en krachtig tegelijkertijd. Een aanwinst voor de muziek van Nederlandse bodem.

Tori Amos – Flavor (live met het Metropole Orkest)

Het lijkt er op dat het Metropole Orkest toch nog even kan blijven bestaan, waar het er even op leek dat zij slachtoffer zouden worden van de cultuurbezuinigingen. Zonde, want het Metropole Orkest is naast steengoed juist ook heel gedurfd, door vaak avonturen aan te gaan met de hedendaagse popmuziek. Zoals bijvoorbeeld met Tori Amos, de Grand Lady of Piano Rock, die een jeugdroom in vervulling zag gaan (en ik daarmee ook): een uitvoering van haar meest dierbare liedjes met een voltallig orkest. Live gezien in De Doelen in Rotterdam. Imposant en een cirkel die rond werd.

The Temper Trap – Trembling Hands

Die hoge noot die je aan begin hoort, die zong hij dus gewoon, hè,  Live in de Melkweg. Wat een goed optreden, maar veel te kort. Voor mij is het titelloze album van de Temper Trap één van de albums van dit jaar. Ik heb heel lang getwijfeld tussen dit nummer en Rabbit Hole. Beiden behoren tot mijn meest favoriete liedjes van het jaar.

Madeon – Finale

Dankzij Eindbaas Victor kon ik bij het doordeweekse concert van Madeon in Paradiso zijn. We waren overduidelijk de oude lullen, want zowel op het podium als in de zaal kwam de gemiddelde leeftijd niet ver boven de 20 jaar uit. Dat was wat onwennig – maar vanaf de eerste beat van deze jonge Fransman geen probleem meer… Het dak ging er drie keer af en de hele zaal werd anderhalf uur lang meegenomen in een show van louter climaxen. En bleken wij gewoon gelukkige getuigen geweest te zijn van het allereerste optreden van de allereerste live tour van deze opkomende ster. Dus nu al legen-wacht even-darisch!

M83 – Midnight City (Eric Prydz Private Remix)

Naast Madeon was er veel andere spanende electronische muziek dit jaar. Deadmau5, Eric Prydz, David Guetta, Jack Beats, Hervé, Sam Sparro, ga zo maar door. De electro pop, electro house en progressive house waren alomvertegenwoordigd dit jaar. Maar geen rif is zo bij me blijven hangen als die van Midnight Special van M83 en dan zeker in de remix van Eric Prydz en in combinatie met de visueel overdonderende commercial van Gucci waar deze voor gebruikt werd. Stunning.

Niet echt een top 10 notering maar wel een eervolle vermelding waard, vanwege vooral ook de indruk die het nummer in combinatie met het Google Zeitgeist filmpje maakt. Een mooie mix van alles wat van 2012 een bijzonder jaar maakte. Op naar 2013.

Mijn playlist van 2012

En verder draaide ik dit jaar: