Om in de lijn van de Guilty Pleasures te blijven, nog zo’n band die ik stiekem erg leuk vind. Ik heb een voorliefde voor strak geproduceerde popliedjes. Die voorliefde stamt al uit halverwege de jaren negentig, toen aan de lopende band boybands en girlbands werden gelanceerd. De een had nog perfectere nummers dan de ander.

In die tijd streden twee bands om de hegemonie die Take That open had gelaten toen ze uit elkaar gingen. De Backstreet Boys en ‘N Sync. Je was voor de een of de ander, en mijn voorkeur ging uit naar ‘N Sync. Omdat ze gewoon strakkere popliedjes maakten. Tuurlijk, het kwam allemaal uit dezelfde stal, maar dat wist ik toen nog niet.

Ze braken door met I Want You Back, met Justin Timberlake in zijn strakke blauwe shirtje zingend in een ruimteschip. De beat onder I Want You Back is nog vaak hergebruikt, door inderdaad de Backstreet Boys, Solid Harmonie en ook Britney. Niet vreemd als je weet dat er 1 producer achter zit: Max Martin. Ook tegenwoordig scoort hij hits aan de lopende band met Taio Cruz, Adam Lambert, Katy Perry en Robyn. Als er iemand zijn stempel op de popmuziek heeft gezet, dan is hij het wel. Hij weet precies hoe hij radiovriendelijke hits moet maken die de massa omarmt. En ik trap er elke keer weer in.

‘N Sync – I Want You Back

De komende maand zal er elke dag een blog komen. Op facebook is het al een tijdje een kleine hype, en nu moet ook Duurt Lang eraan geloven. de Thirty Day Song Challenge. Dertig dagen een nummer met een verhaal. De opdrachten staan vast, de nummers zijn elke keer anders.

Vandaag begint met het favoriete nummer. Meteen een van de moeilijkste. Er zijn zoveel goede nummers, in zoveel verschillende stijlen. Om het mezelf makkelijk te maken kies ik dus voor het nummer waar ik het afgelopen anderhalf jaar het meest naar heb geluisterd: Lisztomania. Al vaak voorbij gekomen op het blog, in verschillende versies, is het een nummer dat alles heeft: een catchy refrein, een snel tempo, een goede break, een heerlijke drumlijn en een fantastische groove. Dat samen met het magnifieke stemgeluid van Thomas Mars maakt het mijn favoriete nummer. In elk geval nu.

Phoenix – Lisztomania

Eerder deze week kwam ik erachter dat twee van de bekendste boybands van de afgelopen 20 jaar een samenwerking zijn gestart. De New Kids On The Block (niet te verwarren met New Kids Turbo), die in de jaren 90 furore maakten met Step By Step en Tonight zijn weer bij elkaar, en de Backstreet Boys zijn inmiddels met zijn vieren (Kevin, de lange, vertrok in 2006). Samen zijn ze met zijn negenen en hebben ze een album uitgebracht.

Hoewel, het is eigenlijk gewoon een verzamelalbum met om en om de grootste hits van beide groepen, met op het eind twee gezamelijk opgenomen nummers. Het enige speciaal geschreven nummer Don’t Turn Out The Lights is een popnummer zoals we ze van beide groepen kennen. Prima in het oor liggend, multi-interpretabele teksten (het kan gaan over de samenwerking van de groepen maar ook over een relatie), elke zanger heeft een paar regels en een break na het tweede couplet voordat het refrein er opnieuw knalt. Al met al is de samenwerking een slimme marketingtruc die het bij de overgebleven fans ongetwijfeld als zoete koek in gaat.

NKOTBSB – Don’t Turn Out The Lights