Bombay

In mijn tienerjaren ben ik bassist geweest. Ik speelde in een bandje met wat mensen van school. Het mag geen naam hebben.

Oorspronkelijk was ik geen bassist maar had ik gewoon gitaarles op een Spaanse gitaar. Op een gegeven moment kon mijn vader voor een prikkie een drumstel en een basgitaar van iemand overkopen, en sindsdien was ik basgitarist. Beviel me ook beter: minder snaren, tegenritmes spelen en dus meer creativiteit. Als de juiste noot op het begin van de maat maar gespeeld werd kon ik voor de rest lekker m’n gang gaan. In het bandje nam ik ook al gauw de tweede stem op me, maar nadat iedereen geslaagd was ging het heel snel bergaf met mijn carrière.

De basgitaar nam ik mee naar mijn studentenkamer, waar ik nog af en toe meespeelde met nummers. Een band kwam er niet meer van en toen een jaar of wat later de broer van m’n huisgenoot, Gijs, aanbood om m’n basgitaar over te kopen ging ik er maar wat graag op in. Ik heb de basgitaar zelfs nog bij hem thuis afgeleverd.

Gijs is inmiddels wat bands verder, maar begint nu echt serieus aan de weg te timmeren. Z’n band Bombay stond vorige week in DWDD, dit weekend op Grasnapolsky en donderdag presenteren ze hun debuutalbum Show Your Teeth in Amsterdam. De komende maanden gaan ze op clubtour door Frankrijk, Duitsland en Nederland en het zou me niets verbazen als ze daarna nog een aantal festivals aandoen.

Maar of Gijs m’n basgitaar nog steeds heeft, dat weet ik niet :)

Dopamine

Ik kwam er vorige maand achter dat mijn lievelingsband van vroeger, Third Eye Blind, halverwege 2015 weer een nieuw album (Dopamine) heeft uitgebracht, en in november zelfs in de Melkweg heeft opgetreden.

Hun eerste album heb ik grijsgedraaid. Ik kende alle partijen, elk geluidje, en het was de soundtrack van mijn middelbare schooltijd. Het tweede album was iets minder, het derde geweldig, het vierde matig en nu is er dus, na jaren, een vijfde album. Inmiddels zijn alleen zanger Stephan Jenkins en drummer Brad Hargreaves nog overgebleven van de originele samenstelling. Na wat research kwam ik erachter dat de anderen zijn weggegaan omdat Stephan nogal een dominante bandleider is. Sterker nog, hij heeft met wat juridische trucjes zijn bandleden van het eerste uur erbij genaaid.

Een paar jaar geleden traden ze ook al eens op in de Melkweg, en ik was er bij. Vanuit sentimenteel oogpunt een prima avond, maar ik zag wel hoe arrogant zanger Stephan kan zijn. De eens zo grote liefde voor de band bekoelde een beetje. Het verklaart ook wel dat ik nu, het nieuwe album pas een half jaar na uitkomen voor het eerste goed heb beluisterd.

Onbewust ga je het toch altijd vergelijken met hoe het vroeger was. Het is nog net zo strak geproduceerd als toen, en dat moet ik toegeven: daar hou ik wel van. Er is gelet op de details en het klinkt gelikt. Ik luister door Spotify tegenwoordig nog maar weinig albums van begin tot eind, en ook bij Dopamine haal ik het einde niet zonder stukken te skippen. Waar eerdere platen nog wel een paar catchy nummers hadden, is dat op dopamine niet echt het geval. Dus ja, het klinkt gelikt, maar het klinkt als meer van hetzelfde en er zitten geen nummers bij die uitschieten, in positieve of negatieve zin. Een 6,5. Niet slecht maar ook zeker niet goed. Ik denk niet dat de liefde nog terug zal keren.

Prioriteiten

2015-09-27 10.51.34-2

Zo knal je er om de dag een blogpost uit, en zo zit er ineens een maand tussen. Ik denk dat mijn prioriteiten een beetje aan het veranderen zijn.

De afgelopen maand was nogal hectisch. Super druk op het werk, veel overuren, en Boris groeit ook als kool. Daarnaast is het improvisatieseizoen weer begonnen en heb ik mijn eerste wedstrijd ook al gespeeld. Binnenkort een aantal lessen geven in Leiden, en dan komt er ook tijdens ADE nog een klus langs. Weinig tijd over om nieuwe muziek te luisteren om er daarna een mooie blogpost over te schrijven. En daar zal voorlopig ook weinig verandering in komen vermoed ik. Ach, welja, zo gaat dat nu eenmaal als je ouder en volwassen wordt.

Ik heb ook niet eens aandacht besteed aan het 6-jarige feestje van Duurt Lang. Waar we in het eerste jaar er nog uitgebreid bij stilstonden, is het nu een dag als alle anderen die voorbij vliegt in trivialiteit. Het is een teken aan de wand.

Ik geef nog niet op, blijf schrijven, ook al is het op een lager pitje. Ik vind het nog te leuk om de handdoek in de ring te gooien. En ik blijf nieuwe muziek ontdekken dankzij het algoritme van Spotify, gecureerde playlists en vrienden die bandjes of playlists doorsturen. En er blijft dus genoeg om over te schrijven.

Quantic – Creation

Het gaat me voor de wind. Ik woon heerlijk in Amsterdam, heb veel vrienden, een geweldige partner en het werk komt me aanwaaien. Oja, en de zon schijnt bovendien; daar ben ik ook niet ongevoelig voor.
Enfin, deze doorgaans toch redelijk sombere, twijfelende meneer heeft de zomer in zijn bol.

Ik ontdekte zojuist de perfecte jazzy soundtrack voor dit leven vol harmonie. Met een vleugje stadse reuring en een tikje melancholie. Daar is ‘The Western Transient’ van Quantic. Deze plaat klinkt als onontdekt vinyl vol jazz-standards. Grootsteedse bebop, lounge jazz, gespeeld met passie. Voor op het terras, in de auto, tijdens je werk of kei hard op je koptelefoon op de fiets langs de grachten. Gelukzaligheid.

Quantic (Will Holland) begon als dj in zijn zolderkamertje met handgeknipte samples en beats met instrumentale hiphop. Al snel volgde meer jazz georienteerde albums met echte muzikanten. Hij reisde over de wereld en maakt als ‘Quantic Soul Orchestra’ live jazz fusion met lokale artiesten: Afrobeat uit Afrika, Salsa uit Zuid-Amerika. Een uitgebreid onderzoek naar alle uithoeken van jazz. Funkend, pompend en hysterisch, maar altijd reteswingend.

Nu is hij weer thuis gekomen. En komt bij van de verre reizen. Zijn nieuw album ‘The Western Transient’ klinkt introverter en heeft meer lucht. Net zoals ikzelf.

H.E.A.R.

H.E.A.R.

H.E.A.R., de afkorting voor Henry En Alex Rock, heeft al tientallen hits, Best Of-albums en uitverkochte optredens achter de rug. Nu zijn ze op afscheidstournee op de Parade en gisteren had ik het geluk een van de laatste kaartjes te hebben bemachtigd.

Henry van Loon en Alex Klaassen kennen elkaar al van jongs af aan, uit het Brabantse leven, en hebben een hechte band. Ondersteund door twee topmuzikanten (Jan en Keez Groenteman) speelden ze gisteravond een selectie van hun hits. Alle knallers kwamen voorbij, zoals Ananas van Karton, Deep Fried Parrot Love (een top-20 hit in Japan, Korea en bepaalde delen van Vietnam), het gevoelige Officieel Voorbij.

Zelf herken ik me meer in Leven In De Zon en het prachtige chanson Dorp In Het Groen. Het verhaalt melancholisch over een plattelandsdorp, dat in de loop der tijd niets is veranderd en heel prettig thuiskomen is, nu beide mannen in de wijde wereld in zijn getrokken. Heel herkenbaar voor mij, als plattelandsjongen die nu ook in de grote stad woont. Het raakte me diep van binnen en is voor mij het hoogtepunt uit het oeuvre van H.E.A.R.