One Trick Ponies

Na tien jaar met veel plezier bij Placebo te hebben gespeeld, ben ik sinds de zomer clubloos. Ik ben inmiddels wel een groep in Haarlem gaan trainen, dus ben nog steeds elke dinsdagavond van huis, maar het is wel wat dichterbij en daardoor heb ik thuis nèt even wat meer tijd, om de kinderen op bed te leggen voordat ik weer de deur uit ga.

De afgelopen jaren heb ik gerechterd op het Nederlands Theatersport Toernooi (en 1x zelf meegedaan met Placebo, natuurlijk). Maar dit jaar is het toch weer gaan kriebelen. Om toch een keer te kunnen spelen dit jaar heb ik drie vrienden opgetrommeld, en vormen we nu samen de One Trick Ponies. Een gelegenheids-team, maar wel met allemaal mensen met wie ik al vaak heb gespeeld. Juist dat we elkaar al kennen en weten hoe we spelen verhoogt denk ik onze kansen. Ik heb niet de illusie dat we kampioen zullen worden, maar heb er wel veel zin in. Een paar weken voor het toernooi een dagje bootcampen om weer even op elkaar ingespeeld te raken, en dan in het tweede weekend van maart vlammen!

Charlie

Het is rustig op Duurt Lang de laatste tijd. En dat is niet voor niets. Vandaag, precies drie weken geleden ben ik voor de tweede keer vader geworden. We hadden al een zoon, Boris, en nu hebben we ook een dochter. Charlie doet het helemaal geweldig, is super lief en ze is precies wat ik gehoopt had.

Ik wist niet dat ik zoveel liefde kon geven. In plaats van mijn liefde te verdelen tussen Dine, Boris en Charlie, is het vermenigvuldigd en alleen maar meer geworden. De rest van de wereld doet er even niet meer toe als we bij elkaar zijn.

Natuurlijk is het wennen en zoeken naar de nieuwe status quo, maar dat kost gewoon wat tijd en dat komt vanzelf goed. Voor nu geniet ik van het moment, en het gezinsgeluk dat ons is gegeven. En staat Duurt Lang op een nog lager pitje.

Bombay

In mijn tienerjaren ben ik bassist geweest. Ik speelde in een bandje met wat mensen van school. Het mag geen naam hebben.

Oorspronkelijk was ik geen bassist maar had ik gewoon gitaarles op een Spaanse gitaar. Op een gegeven moment kon mijn vader voor een prikkie een drumstel en een basgitaar van iemand overkopen, en sindsdien was ik basgitarist. Beviel me ook beter: minder snaren, tegenritmes spelen en dus meer creativiteit. Als de juiste noot op het begin van de maat maar gespeeld werd kon ik voor de rest lekker m’n gang gaan. In het bandje nam ik ook al gauw de tweede stem op me, maar nadat iedereen geslaagd was ging het heel snel bergaf met mijn carrière.

De basgitaar nam ik mee naar mijn studentenkamer, waar ik nog af en toe meespeelde met nummers. Een band kwam er niet meer van en toen een jaar of wat later de broer van m’n huisgenoot, Gijs, aanbood om m’n basgitaar over te kopen ging ik er maar wat graag op in. Ik heb de basgitaar zelfs nog bij hem thuis afgeleverd.

Gijs is inmiddels wat bands verder, maar begint nu echt serieus aan de weg te timmeren. Z’n band Bombay stond vorige week in DWDD, dit weekend op Grasnapolsky en donderdag presenteren ze hun debuutalbum Show Your Teeth in Amsterdam. De komende maanden gaan ze op clubtour door Frankrijk, Duitsland en Nederland en het zou me niets verbazen als ze daarna nog een aantal festivals aandoen.

Maar of Gijs m’n basgitaar nog steeds heeft, dat weet ik niet 🙂

Dopamine

Ik kwam er vorige maand achter dat mijn lievelingsband van vroeger, Third Eye Blind, halverwege 2015 weer een nieuw album (Dopamine) heeft uitgebracht, en in november zelfs in de Melkweg heeft opgetreden.

Hun eerste album heb ik grijsgedraaid. Ik kende alle partijen, elk geluidje, en het was de soundtrack van mijn middelbare schooltijd. Het tweede album was iets minder, het derde geweldig, het vierde matig en nu is er dus, na jaren, een vijfde album. Inmiddels zijn alleen zanger Stephan Jenkins en drummer Brad Hargreaves nog overgebleven van de originele samenstelling. Na wat research kwam ik erachter dat de anderen zijn weggegaan omdat Stephan nogal een dominante bandleider is. Sterker nog, hij heeft met wat juridische trucjes zijn bandleden van het eerste uur erbij genaaid.

Een paar jaar geleden traden ze ook al eens op in de Melkweg, en ik was er bij. Vanuit sentimenteel oogpunt een prima avond, maar ik zag wel hoe arrogant zanger Stephan kan zijn. De eens zo grote liefde voor de band bekoelde een beetje. Het verklaart ook wel dat ik nu, het nieuwe album pas een half jaar na uitkomen voor het eerste goed heb beluisterd.

Onbewust ga je het toch altijd vergelijken met hoe het vroeger was. Het is nog net zo strak geproduceerd als toen, en dat moet ik toegeven: daar hou ik wel van. Er is gelet op de details en het klinkt gelikt. Ik luister door Spotify tegenwoordig nog maar weinig albums van begin tot eind, en ook bij Dopamine haal ik het einde niet zonder stukken te skippen. Waar eerdere platen nog wel een paar catchy nummers hadden, is dat op dopamine niet echt het geval. Dus ja, het klinkt gelikt, maar het klinkt als meer van hetzelfde en er zitten geen nummers bij die uitschieten, in positieve of negatieve zin. Een 6,5. Niet slecht maar ook zeker niet goed. Ik denk niet dat de liefde nog terug zal keren.

Prioriteiten

2015-09-27 10.51.34-2

Zo knal je er om de dag een blogpost uit, en zo zit er ineens een maand tussen. Ik denk dat mijn prioriteiten een beetje aan het veranderen zijn.

De afgelopen maand was nogal hectisch. Super druk op het werk, veel overuren, en Boris groeit ook als kool. Daarnaast is het improvisatieseizoen weer begonnen en heb ik mijn eerste wedstrijd ook al gespeeld. Binnenkort een aantal lessen geven in Leiden, en dan komt er ook tijdens ADE nog een klus langs. Weinig tijd over om nieuwe muziek te luisteren om er daarna een mooie blogpost over te schrijven. En daar zal voorlopig ook weinig verandering in komen vermoed ik. Ach, welja, zo gaat dat nu eenmaal als je ouder en volwassen wordt.

Ik heb ook niet eens aandacht besteed aan het 6-jarige feestje van Duurt Lang. Waar we in het eerste jaar er nog uitgebreid bij stilstonden, is het nu een dag als alle anderen die voorbij vliegt in trivialiteit. Het is een teken aan de wand.

Ik geef nog niet op, blijf schrijven, ook al is het op een lager pitje. Ik vind het nog te leuk om de handdoek in de ring te gooien. En ik blijf nieuwe muziek ontdekken dankzij het algoritme van Spotify, gecureerde playlists en vrienden die bandjes of playlists doorsturen. En er blijft dus genoeg om over te schrijven.