Als beroepsmatig Facebooker zie ik af en toe trends ontstaan. Zo is het tegenwoordig helemaal hip en happening om quote’s of teksten in een afbeelding te zetten en die te delen in plaats van ze gewoon op te schrijven. Ook zie ik steeds vaker mensen youtubefilmpjes plaatsen van liedjes die ze mooi vinden. En vaak ook nog dezelfde filmpjes, die niet de officiële clip zijn maar het liedje als achtergrond voor een diashow van de zingende artiest.
Twee van de liedjes die ik heel vaak voorbij heb zien komen zijn Gotye’s Somebody That I Used To Know en Birdy’s Skinny Love. Waarom juist die nummers een succes worden? Ik denk dat ik het weet.
Het zijn beiden eerlijke nummers die inspelen op je gevoel. Je hebt het idee dat de zanger/zangeres het echt meent, de muziek is niet overdadig of zwaar aangezet maar gewoon zoals het is. In Gotye’s geval rustig kabbelend met twee eenvoudige basis-akkoorden met zo nu en dan een emotionele uithaal, waarbij ook de andere partij in de stem van Kimbra haar verhaal kan vertellen. En bij Birdy een klassieke piano-cover van Bon Iver met een hoge stem die recht uit het hart en op de luisteraar gericht lijkt.
Net als bij theater zijn de beste verhalen persoonlijke verhalen. Verhalen waar iedereen een eigen interpretatie aan kan geven, waar emotie in zit en waar degene die het vertelt iets van vindt en een mening over heeft. En dat is wat Birdy en Gotye heel goed door hebben.
