Hij zal het niet snel zelf zeggen, maar Gregg Alexander van de New Radicals is geïnspireerd door Blur. En hoe ik dat weet? Ze hebben hetzelfde shirt aan.

In april 1997 kwam de britpopband Blur met hun grootste hit tot nu toe, Song 2. Gebaseerd op een simpele riff met een paar distorted refreins (een beetje zoals Radiohead’s Creep) en net twee minuten lang is het een liedje wat in het collectieve geheugen zit van menig dertiger. In de clip heeft zanger Damon Albarn een zwaar verwassen grijs Mickey Mouse shirt aan. Een statement? Ik zal het wel nooit weten.

Wat schetst mijn verbazing? Twee jaar later scoort Gregg Alexander zijn enige hit You Get What You Give waarin hij afgeeft op onder andere Beck, Hanson en Courtney Love omdat ze ‘fake’ zouden zijn. Terwijl hij zelf net zo hard kopieert van Blur. Want ook Gregg draagt een grijs verwassen Mickey Mouse shirt (binnenstebuiten?). Maar misschien is het gewoon toeval.

Blur – Song 2

New Radicals – You Get What You Give

Gisteren was het ineens dé hype op facebook. Het opzoeken van de nummer 1 hit op je geboortedag en daarvan dan een video plaatsen. Ik zag het bij J., en plaatste het daarna zelf. Een sneeuwbaleffect was het gevolg. 21 reacties op mijn eigen plaatsing en meerdere vervolgplaatsingen.

1 Zoek uit welk liedje op 1 stond toen je werd geboren
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Nummer_1-hits_in_de_Nederlandse_Top_40_in_1981)
2 Zoek het op YouTube
3 Post het zonder schaamte

Grappig hoe zo’n hype ineens kan ontstaan, en dat je het ook in no time zat kan zijn. Mooi was dat ik mijn eigen toevoeging (het wikipedialinkje met de hits uit mijn geboortejaar) ook regelmatig terugzag en wist dat die dus uit mijn deel van de sneeuwbal kwamen.

Het resultaat van de mijne was Stars on 45 van Stars on 45. Het nummer heette in de VS een tikje anders (Medley: Intro Venus/Sugar Sugar/No Reply/I’ll Be Back/Drive My Car/Do You Want to Know a Secret/We Can Work it Out/I Should Have Known Better/Nowhere Man/You’re Going to Lose That Girl/Stars on 45), gezien de titelrechten van de Beatles die daar iets anders zijn geregeld dan hier. Het nummer is namelijk een cover-medley door een Nederlandse discogroep, die na de Beatles ook Abba en Stones-medleys uitbrachten.

Ik vind het in dit geval wel jammer dat ik niet twee weken later was geboren: dan was het namelijk In The Air Tonight geweest.

Stars On 45 – Stars On 45

Nickelback is een beetje de Kane van de internationale rockmuziek: iedereen heeft er wel een album van, maar niemand durft er openbaar voor uit te komen. Ook ik.

De muziek die Nickelback maakt is rockmuziek zoals de platenmaatschappijen het graag hoort. Net als Creed een uitloper van de grunge, terwijl die stijl al een jaar of 15 uit de mode is. De muziek is heel erg strak geproduceerd (hoewel ik dat wel graag hoor, moet ik bekennen), en voldoet aan de standaardeisen voor hits: eenvoudige akkoorden, tekst die voor iedereen wel iets heeft, makkelijk mee te zingen is en een solo op ongeveer 2/3 van het nummer, een brug nog een keer het refrein op het einde. Formule-rock in zijn zuiverste soort. Zo voorspelbaar als maar kan, maar daardoor kopen de mensen het wel. Ze weten wat ze van Nickelback kunnen verwachten.

De ultieme voorbeelden hiervan vind je terug in een van hun grootste hits: Someday. Net zoals je van grote blockbusters altijd een sequel, en nog een sequel, en nog een sequel krijgt totdat de formule helemaal is uitgemolken, zal Nickelback ook op deze manier platen blijven maken, tot echt niemand het meer koopt.

Nickelback – Someday