Nickelback is een beetje de Kane van de internationale rockmuziek: iedereen heeft er wel een album van, maar niemand durft er openbaar voor uit te komen. Ook ik.

De muziek die Nickelback maakt is rockmuziek zoals de platenmaatschappijen het graag hoort. Net als Creed een uitloper van de grunge, terwijl die stijl al een jaar of 15 uit de mode is. De muziek is heel erg strak geproduceerd (hoewel ik dat wel graag hoor, moet ik bekennen), en voldoet aan de standaardeisen voor hits: eenvoudige akkoorden, tekst die voor iedereen wel iets heeft, makkelijk mee te zingen is en een solo op ongeveer 2/3 van het nummer, een brug nog een keer het refrein op het einde. Formule-rock in zijn zuiverste soort. Zo voorspelbaar als maar kan, maar daardoor kopen de mensen het wel. Ze weten wat ze van Nickelback kunnen verwachten.

De ultieme voorbeelden hiervan vind je terug in een van hun grootste hits: Someday. Net zoals je van grote blockbusters altijd een sequel, en nog een sequel, en nog een sequel krijgt totdat de formule helemaal is uitgemolken, zal Nickelback ook op deze manier platen blijven maken, tot echt niemand het meer koopt.

Nickelback – Someday

Gisteren mocht ik samen met medeblogger Jip naar Transformers in Pathé IMAX. Ik heb een tijdje op tien minuten van Pathé Arena gewoond (met Jip) en toen hadden we allebei een Unlimitedpas dus ik was er al eens geweest. Ik wist dus al dat het scherm tien bij twintig meter is, er voor 14.000 watt aan geluid in de muren zit en dat het vier keer zo scherp als normaal is vanwege de 70mm films.

Maar ik was nog nooit achter de schermen geweest. IMAX blijkt een bedrijf met een goede marketingmachine die hele hoge eisen aan het vertonen van films met de IMAX-stempel stellen. Zo hebben ze bij de Arena met een groep eigen techneuten de zaal verbouwd en wilden ze per se het doek dichterbij hebben. Tijdens de rondleiding vertelde de operator dat de kasten 6000 watt aan licht genereren en dat die lampen elke tien weken vervangen moeten worden. Bij IMAX staan er twee kasten, voor extra veel licht. En er zit voor de 3D-films een extra filter voor de lamp die het beeld polariseert. Interessante shit dus.

Dan de film. Ik had Transformers 1 al eens gezien en wist wat ik kon verwachten. Wetende dat Michael Bay achter de knoppen zit verwachtte en kreeg ik een waar visueel spektakel voor de kiezen. Ongeveer een kwart van de film draait om het dunne verhaal van een jaloerse jongen, een chick met opgespoten lippen en een slechterik (gespeeld door Patrick Dempsey, inderdaad McDreamy uit Grey’s Anatomy). De rest is een en al Chrysler-reclame waarin auto’s veranderen in robots en weer terug, en het is duidelijk te zien dat in Amerika alleen maar helden wonen. Uiteindelijk winnen natuurlijk de Autobots onder leiding van Optimus Prime.

De muziek in de film is matig. Het is veelal poprock van het niveau Nickelback en zo nu en dan is er het gebruikelijke orkest-werk. De single die de film ondersteunt (en die dus af en toe terugkomt tijdens de film) is Iridescent van Linkin Park. Een tegenvallende ballad over hoop in tijden van chaos. Waarmee het wel weer goed bij de film past.

Linkin Park – Iridescent

En wil je nou ook zo’n Transformers manchetknoop, dan kan dat gewoon.

Deze week werd ik gemaild door een Engelse band, Albany Down. Echte pop-rockers.

Ze maken muziek die melodieus is, hebben goeie harmonieën, en de nummers klinken gewoon goed geproduceerd. Het doet me zelf een beetje denken aan 3 Doors Down, een vroege Matchbox 20 en ook een beetje The Calling. Hun eerste album South Of The City is bijna af, en wordt mede geproduceerd door Greg Haver, die ook nummers met de Manic Street Preachers opnam.

Ook proberen ze een paar optredens in Nederland te regelen. Dus mocht je toevallig een boeker zijn en deze sympathieke groep willen boeken (in een voorprogramma wellicht?) stuur me dan even een mailtje!

Albany Down – I Won’t Wait