Na de verkiezingen van gisteren ben ik mijn geloof in de goedheid van de mens verloren. Hoe kan iemand die massaislamisering als speerpunt heeft, bijna een zesde van alle stemmen krijgen? Obviously hebben de Limburgers en Brabanders (en andere provincialen) die op hem hebben gestemd nog nooit een allochtoon ontmoet.
Faith No More, een band die het vooral van de jaren negentig moest hebben. Ik kwam met ze in contact via Evelien, een vriendin van mijn toenmalige penvriendin Danièle (ja, penvriendin inderdaad. Dit was het pre-internet-tijdperk). Danièle woonde in Amstelveen en toen ik haar bezocht op haar verjaardag ontmoette ik Evelien. Een gezamenlijke interesse voor goede muziek bracht ons aan de praat en ze tipte me over Faith No More. Haar lievelingsband, door de vele verschillende invloeden die ze hadden. Als absoluut favoriete nummer noemde ze Evidence. Prachtig opgebouwd, stijlvol, iets wat je niet verwacht van een band die toch bekend stond om hun hardere werk. Evidence is goed in zijn subtiliteit. Goede piano/gitaarlijntjes, de lage en zuivere zang van Mike Patton. Ik denk dat ze een grote invloed zijn geweest voor bands als de Fun Loving Criminals en Muse. Een ruige rockband zijn, maar je ook van een andere kant durven laten zien.
Op haar aanraden schafte ik ook hun toenmalige album Album Of The Year aan. Een album met veel verschillende kanten, met hardere uitschieters als Collision en het ritmisch complexe Pristina, en hits Ashes To Ashes (geen cover van Bowie, overigens) en Last Cup Of Sorrow. Topstuk van het album is in mijn ogen echter Stripsearch. Beginnend met de door mij zo geliefde bliepjes, een heerlijke baslijn en een onheilspellende sfeer. Prachtig opgebouwd om na een minuut of 3 onverwacht met brute gitaren te ontsporen.
