Bart Voncken

Velen zullen hem herkennen als Bart van K-Otic, uit het talentenprogramma Starmaker. Hij was toen nog jong, wild en beleefde het avontuur vol overgave.

Inmiddels is Bart Voncken wat ouders, heeft hij kinderen, is afgestudeerd aan de Rockacademie en heeft een tijdje voor Sony en als jingle-producer gewerkt. Maar omdat het artiestenbloed toch kruipt waar het niet gaan kan, heeft hij zijn oude liefde de gitaar weer opgepakt. Hij is begonnen aan een EP, die hij door middel van crowdfunding gefinancierd heeft: Growing Old.

Het titelnummer laat horen dat hij nog steeds prima bij stem is, en een uitstekende songwriter. Arrangementen zijn prima in orde, en het is een nummer wat goed bij Radio 2 of Sky zou passen. Zijn EP is dus net uit, en hij is te boeken voor huiskamerconcerten of een optreden op je werk via zijn site: http://bartvoncken.com

The Police

The-Police

Gisteren zag ik op Ketnet de documentaire “Can’t Stand Losing You”, waarin de gitarist Andy Summers van The Police word gevolgd.

Het was een interessante docu, omdat ik hun gouden jaren niet zo bewust heb gevolgd, en eigenlijk pas muziek van ze hoorde toen ze al uit elkaar waren. De band word gevolgd vanaf het prille begin, als ze tijdens een jamsessie elkaar ontmoeten en de vonken er vanaf vliegen. Als tegenbeweging voor de dan heersende punk-trend gaan ze wat meer reggae en ska-achtig spelen, wat ze geen windeieren legt. In de documentaire zitten ook mooie anekdotes over bijvoorbeeld het ontstaan van Roxanne.

Ze hebben een aantal merkwaardige keuzes gemaakt. Zo zijn ze na elke release eerst in de VS gaan touren, terwijl ze juist in Engeland groot waren. Ook hebben ze heel veel getourd, en dat heeft Andy een deel van zijn huwelijk gekost (later is hij opnieuw getrouwd met zijn ex-vrouw).

Muzikaal gezien is de documentaire niet zo interessant. Het gaat vooral in op het leven eromheen, de interne communicatie binnen de band. Sting is altijd de leider geweest, de media heeft de break versneld, en echt gezellig was het op het einde niet meer. Na vijf albums zijn ze gestopt, om een paar jaar geleden nog even te cashen met een aantal reünie-optredens.

[Live] Bryan Adams: Reckless

reckless

Hij is inmiddels 55, en het is alweer dertig jaar geleden dat zijn toch wel doorbraak-album Reckless uitkwam. Reden voor een tour om het te vieren, en daarom stond Bryan Adams afgelopen maandag in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Via connecties bij Mojo had ik een paar kaarten kunnen regelen, en zo ging ik dus met mijn broer en twee vrienden naar Amsterdam. We zaten bovenin, tweede ring, en die was deels afgesloten. Lekker rustig bij de bar en de toiletten dus en een prima overzicht.

Het eerste deel van het concert speelde hij het hele album Reckless. Hij hield redelijk de volgorde aan van de nummers op het album, maar eindigde met de wat grotere hits (Summer of ’69, Run To You). Mijn broer merkte al op dat Bryan veel maniertjes heeft: zo draait hij zijn hoofd weg van de microfoon bij een uithaal, heeft hij patent op powerchords en gladde intro’s en zit er in vrijwel elk nummer een break.

Desondanks staat het album na dertig jaar nog als een huis. Als je bedenkt dat hij 25 was toen hij het schreef, dan zou ik willen dat ik zoveel talent had als hij op die leeftijd. Opener van het concert was titelnummer Reckless, dat het album zelfs niet heeft gehaald (dankzij Philips volgens Bryan: zij zeiden dat er maar tien nummers (38 minuten) op een CD konden). Het is een fijne rocktrack die ik dus nog niet kende maar die perfect op het album past: vol energie en passie, en het zet de toon van de avond.

Na het eerste deel gaat Bryan door met een greep uit de hits die in het verleden heeft gehad: Please Forgive Me, Cuts Like A Knife, When You’re Gone en ook het iets minder succesvolle 18 Til I Die (met de treffende quote “Someday I’ll be 18 going on 55“) komen langs. Als toegift speelt hij nog eens vijf nummers om akoestisch af te sluiten met All For Love, en een regeltje Christmas Time. Jammer dat hij Back To You niet speelde, maar dat is eigenlijk de enige kritiek die ik had. Ik had het eigenlijk al kunnen weten, omdat hij al wekenlang precies dezelfde setlist speelt. Hij zal ook wel een dagje ouder worden :).

The Weepies

weepies_by_jeremy_cowart

Gisteren was Alles Is Liefde weer op TV. Gelukkig op het publieke net, dus zonder reclame-onderbrekingen. Een verademing. Ik had hem al jaren niet gezien, merkte ik. Sommige details vielen me nu pas op, hoe alle verhalen perfect in elkaar grijpen, het slechte acteerwerk van Valerio, hoe jong de meeste acteurs er nog uitzagen (de film is 7 jaar oud..).

Wat me ook ineens opviel is de soundtrack. Natuurlijk kende ik de hits van BLØF en Krezip, maar er zit nog meer mooie muziek in de film. The Weepies bijvoorbeeld. Hier staan ze al de hele zondagmiddag op.

The Weepies is een singer-songwriterduo. Ze maken liedjes die zo mooi, ontroerend of verdrietig zijn dat je er van wil gaan huilen. Wat soms best lekker kan zijn. Fijne achtergrondmuziek, maar ook heerlijk om bij weg te dromen en goed naar te luisteren. Ja, een mooie ontdekking.

Bruno Mars

Bruno Mars

Als er iemand de nieuwe King of Pop is, dan is Bruno Mars het wel.

Ook al heeft hij pas twee albums uitgebracht, alles wat hij doet verandert steevast in goud. Vrijwel elk nummer wat hij uitbrengt wordt honderden miljoenen keren gedraaid op Spotify, tijdens de Superbowl verbaasde hij vriend en vijand. En nu werkt hij samen met nog zo’n hitmachine: Mark Ronson (die we kennen van o.a. Valerie van Amy Winehouse).

Het nummer wat ze maakten heet Uptown Funk, en funky, dat is precies wat het is. Gitaar-riffs zoals disco-man Nile Rodgers ze alleen zou kunnen, funky baslijnen zoals Jamiroquai ze heeft en trompetjes zoals Michael Jackson ze in zijn beste jaren uit zijn mouw schudde. Het nummer ademt jaren-zeventig en -tachtig disco, en dat terwijl Bruno Mars toen nog niet eens geboren was. Met zijn 29 heeft hij zijn beste jaren nog voor zich en ik hoop dat hij net als Pharrell nog veel gaat samenwerken en catchy liedjes blijft maken.