Muziekherinneringen ontstaan op de achterbank. Je zit als kind maar een beetje achter in de auto, toen ik klein was nog spelcomputers, iPads of ingebouwde dvd-spelers. Alle tijd om je te vervelen, naar buiten te staren en naar de muziek te luisteren. En je vader had maar een beperkt aantal cassettebandjes in de auto liggen, dus je hoorde vaak hetzelfde. Mijn vader had, in mijn herinnering in ieder geval, een bandje van Bruce Springsteen. Born in the USA, met op de voorkant een man in een spijkerbroek die voor de Amerikaanse vlag staat. Een geweldig album, met klassiekers als I’m On Fire, Glory Days en Dancing In The Dark. En natuurlijk de titeltrack.
Jaren later ontwikkelde ik mijn eigen muzieksmaak. Ik werd fan van Nirvana en bands als Green Day. Wat Bruce Springsteen deed in de tussentijd, geen idee. In 2002 was mijn muzieksmaak al wat bedaard. Iets minder snoeiharde gitaren en geschreeuw, ik luisterde veel naar Counting Crows. En toen bracht Bruce Springsteen het album The Rising uit. Een verzameling prachtige songs, geïnspireerd op de aanslagen van 11 september. De nieuwe nummers brachten ook de herinneringen aan de achterbankklassiekers weer terug. Ook de albums die volgden, maakten indruk. Binnenkort brengt Springsteen een nieuw album uit: Wrecking Ball. En hij komt naar Nederland om Pinkpop 2012 af te sluiten. Ik zit dan zeker voor de tv. Een man van 31, die zich weer even voelt als een jongetje op de achterbank.
Bruce Springsteen – Born In The U.S.A.
