Duurt Lang

05.02.2015 | 1 reactie
Victor | Andreas Terlaak
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie, muziekhistorie, rock
, , , ,

(live) Queen + Adam Lambert

05.02.2015 | Victor | Andreas Terlaak

queen andreas terlaak

In mijn veel jongere jaren, in het cassetebandjestijdperk, was ik een fan van Queen. Ik kon hun Greatest Hits wel dromen, zo goed vond ik ze. Van de absolute tophits die nog af en toe op de radio kwamen, tot de iets minder grote hits die ik alleen van het bandje kende, ik vond het geweldig. Ik kan me zelfs nog vaag herinneren dat bekend werd dat Freddie dood was gegaan (ik moet toen tien zijn geweest).

Toen een paar maanden geleden dus mijn collega Michel zei dat hij kaarten ging kopen voor Queen + Adam Lambert, vroeg ik hem meteen om er ook een voor mij te cheffen. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dat ik afgelopen vrijdagavond met hem, zijn vrouw en nog iemand in de Ziggo Dome stond.

Via Setlist.fm had ik alvast de setlist van de avond ervoor opgezocht, en naarmate de show vorderde bleken ze precies hetzelfde te spelen. Niet heel erg natuurlijk, maar ik heb nog een klein beetje meer respect voor bands die elke avond opnieuw een nieuwe setlist maken. Ze begonnen in elk geval met One Vision, en de sfeer kwam er meteen goed in. Gevolgd door Another One Bites The Dust en Fat Bottomed Girls meteen drie nummers die ik nog van de Greatest Hits kende. Prima meezingmateriaal, en de zaal – niet heel verrassend vol ouwe lullen – had er zin in, was te merken.

Adam Lambert, “the new guy”, had er ook zin in. Met ingestudeerde grapjes en extravagante outfits wond hij de zaal om zijn vingers, zoals Freddie als flamboyante gay dat ook goed kon. Niet dat ze vergelijkbaar zijn, maar Adam komt aardig in de buurt. Een klein toneelstukje tijdens Killer Queen liet zien dat hij echt een spotlight-lover is.

Niet veel later kwamen mijn lievelings Somebody To Love en Love Of My Life (met oud videomateriaal van Freddie) langs, een van de hoogtepunten van de avond als je het mij vraagt. Daarna raakte de show een beetje aan het kabbelen. Een bas-solo, een drumbattle tussen vader en zoon Taylor en ruim een kwartier virtuoos nootjes vreten van Brian May kon me niet bekoren. De mannen (tegen de zeventig) werden een beetje moe leek het wel, want de nummers kwamen er met minder energie uit dan het begin van de avond. Gelukkig werd de show nog afgesloten met een door de hele zaal meegezongen Bohemian Rhapsody en de toegift We Will Rock You/We Are The Champions.

De grote die-hard fans hadden een geweldige avond, ik was blij dat ik Bryan en Roger nog in levende lijve heb mogen zien. Ik denk niet dat ze nog een keer terugkomen in Nederland, en dat dit echt de laatste tour is. Mooi om bij geweest te zijn.

11.12.2014 | 0 reacties
Victor | Victor Romijn
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie, male singer/songwriter, rock
, , ,

[Live] Bryan Adams: Reckless

11.12.2014 | Victor | Victor Romijn

reckless

Hij is inmiddels 55, en het is alweer dertig jaar geleden dat zijn toch wel doorbraak-album Reckless uitkwam. Reden voor een tour om het te vieren, en daarom stond Bryan Adams afgelopen maandag in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Via connecties bij Mojo had ik een paar kaarten kunnen regelen, en zo ging ik dus met mijn broer en twee vrienden naar Amsterdam. We zaten bovenin, tweede ring, en die was deels afgesloten. Lekker rustig bij de bar en de toiletten dus en een prima overzicht.

Het eerste deel van het concert speelde hij het hele album Reckless. Hij hield redelijk de volgorde aan van de nummers op het album, maar eindigde met de wat grotere hits (Summer of ’69, Run To You). Mijn broer merkte al op dat Bryan veel maniertjes heeft: zo draait hij zijn hoofd weg van de microfoon bij een uithaal, heeft hij patent op powerchords en gladde intro’s en zit er in vrijwel elk nummer een break.

Desondanks staat het album na dertig jaar nog als een huis. Als je bedenkt dat hij 25 was toen hij het schreef, dan zou ik willen dat ik zoveel talent had als hij op die leeftijd. Opener van het concert was titelnummer Reckless, dat het album zelfs niet heeft gehaald (dankzij Philips volgens Bryan: zij zeiden dat er maar tien nummers (38 minuten) op een CD konden). Het is een fijne rocktrack die ik dus nog niet kende maar die perfect op het album past: vol energie en passie, en het zet de toon van de avond.

Na het eerste deel gaat Bryan door met een greep uit de hits die in het verleden heeft gehad: Please Forgive Me, Cuts Like A Knife, When You’re Gone en ook het iets minder succesvolle 18 Til I Die (met de treffende quote “Someday I’ll be 18 going on 55“) komen langs. Als toegift speelt hij nog eens vijf nummers om akoestisch af te sluiten met All For Love, en een regeltje Christmas Time. Jammer dat hij Back To You niet speelde, maar dat is eigenlijk de enige kritiek die ik had. Ik had het eigenlijk al kunnen weten, omdat hij al wekenlang precies dezelfde setlist speelt. Hij zal ook wel een dagje ouder worden :).

26.10.2014 | 0 reacties
Victor | Victor
Tweet this | Share this | Pin It

jazz, live recensie
, , , , , , ,

[live] Wouter Hamel in het Patronaat

26.10.2014 | Victor | Victor

Wouter Hamel Patronaat

Op een zaterdagavond fietste ik voor het eerst naar het Patronaat. Een schande, want ik woon al ruim 2,5 jaar in Haarlem. Het was er nog niet eerder van gekomen, ik ben denk ik toch nog teveel op Amsterdam gefocust. En de meeste wat grotere artiesten spelen toch liever in Amsterdam.

Mijn eerste Patronaat-avond (niet helemaal waar, ik heb er ja-ren geleden eens deelgenomen aan de regionale voorronde van het NK airguitar) was dus gisteravond. Wouter Hamel stond in de kleine zaal en omdat ik al eerder over hem schreef kon ik als gast naar binnen. Ik had iemand mee mogen nemen, maar dat hoorde ik dus pas toen ik binnen kwam. Te laat om nog iemand op te trommelen.

Het voorprogramma startte op tijd, en bestond uit een bandje dat meedoet aan de Grote Prijs van Nederland. Onder de vleugels van coach Wouter hebben ze de halve finale gewonnen en gaan ze nu door voor de volle winst. Charl Delemarre is een prima songwriter met nog wat studentikoze trekjes, en een prima opwarmer voor Wouter. Hij heeft iets minder flair en charme, maar daar heeft hij niet voor niets een coach voor.

Wouter Hamel zelf voelt zich op het podium als een vis in het water. Hij maakt grapjes, zingt de sterren van de hemel en vermaakt het publiek. Wouter is een meer dan uitstekend jazz-zanger en bereikt hoog en laag zonder enige zichtbare moeite. Zijn band en hij zijn op elkaar ingespeeld, en ondanks dat het allemaal loeistrak is, is er ook ruimte voor improvisatie en wat solo’s hier en daar.

Het hele album Pompadour komt langs, afgewisseld met wat bekender oud werk zoals Breezy, Don’t Ask en In Between. Nieuwe single Beautiful Misfits komt niet zo goed uit de verf, en zou ik niet zo snel als single hebben gekozen. Nee, band-favoriet Gretna Green pakt veel beter uit en het plezier is van de band af te lezen. Al met al is deze avond in de redelijk gevulde kleine zaal van het Patronaat een prima zaterdagavond. Geen super-gedenkwaardig concert, maar ook weinig op aan te merken. Een beetje In Between, dus.

13.08.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

album review, gastblog, live recensie, male singer/songwriter
, , , , , ,

[Live] Inside en Outside met Novastar

13.08.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

NovastarParadiso01

Hij nam er even de tijd voor. Zes jaar moest het duren voor Novastar (Joost Zweegers) met een nieuw studio-album op de proppen kwam, maar daar is het dan eindelijk. Titel: Inside Outside, producer: John Leckie (o.a The Bends van Radiohead, Z van My Morning Jacket). In alles ademt het vierde album van de Belgische singer/songwriter ambitie en groei. Het geluid klinkt voller, de stem is dynamischer en veel meer onderdeel van de muziek, de teksten zijn minder gekunsteld.

Een tour kon niet uitblijven. Voor de Noord-Hollandse liefhebber van zijn muziek verzorgde Novastar twee concerten: in april in Paradiso (binnen) en in augustus in het Amsterdamse Bos (buiten). Of dat gezien de titel van het album bewust zo gepland is? Vermoedelijk niet, maar voor deze recensie doen we even alsof dat wel zo is.

Paradiso is de beroemde ruimte met zijn prachtige akoestiek en een intieme sfeer, ondanks dat zij geschikt is voor wel 1500 bezoekers. Het BosTheater is… tja een theater in het bos, met dezelfde capaciteit aan (Spartaanse) zitplaatsen. Verder houden de overeenkomsten wel op. Zulke verschillende locaties, welke invloed heeft dat op een concert van Novastar?

Wel, wat meteen opvalt is de aandacht van het publiek Outside: die is veel gerichter. De mensen lijken veel geconcentreerder te luisteren. Gek genoeg verwacht je eenzelfde concentratie van de vierkoppige band, maar die ontbreekt juist. Novastar speelt heel losjes, zelfs een beetje rommelig hier en daar. “Ik geef wel aanwijzingen. Daar ben ik goed in,” zegt hij grappenderwijs tegen zijn bandleden, maar dat blijkt buiten niet overbodig. Binnen is de band vanaf het begin echter enorm gefocust en houdt het tempo van het optreden hoog. Geen onnodige uitstapjes of gebabbel.

NovastarBos01

Buiten heeft Novastar juist veel praatjes. De zanger vraagt het publiek: “Eerst een meezinger en dan een mooi liedje of andersom?” Hij onderbreekt abrupt een nummer als iemand er iets doorheen roept en zet zonder omzien een ander nummer in, om even later het eerste weer op te pakken. Het lijkt erop dat de buitenlocatie hem dwingt om veel meer het contact met het publiek te zoeken. De band moet het letterlijk en figuurlijk opwarmen en daarbij een flinke afstand overbruggen.

Binnen is dat niet nodig. Mars Needs Woman, Because en When The Light Go Down worden hartstochtelijk meegezongen. De intimiteit van Inside geeft veel meer een gevoel van saamhorigheid, alsof je als publiek en band sámen iets aan het doen bent, terwijl je buiten echt passief naar een voorstelling zit te kijken. Zeker, het is enorm sfeervol, het wiegen van de bomen, de feestlichtjes en de Mini waar je koffie kunt halen, maar de echte connectie is er voor een liedjesband als Novastar moeilijk te bewerkstelligen.

De sets lijken qua nummerkeuze op elkaar, maar waar de Belg er binnen voor kiest om zijn hits Wrong, Lost & Blown Away en The Best Is Yet To Come pas als toegift te geven, presenteert hij die nummers buiten lopende het hele concert. Een echte (traditionele) opbouw ontbreekt, zodat er uiteindelijk niet echt een hoogtepunt is te ontdekken. Never Back Down van het album Another Lonely Soul is de allerlaatste toegift. Een sterk nummer, maar wanneer drummer en bassist ontbreken, omdat ze gewoon van het podium zijn verdwenen en niet door lijken te hebben dat het concert nog aan de gang is, dan boet het wel erg in aan kracht. Binnen was dat onmogelijk geweest.

Samengevat: Outside voelden we ons een beetje een outsider, terwijl je bij een concert graag een insider wilt zijn. Maar! Er is Inside én Outside wel één constante en dat is Zweegers zelf. De energie, het fanatisme en het enthousiasme van de zanger zijn geweldig. De wil om er iets moois van te maken spat van zijn gezicht af en daarvoor hij is bereid om zichzelf binnenstebuiten te keren. Waar hij in de toekomst ook gaat spelen, daar komen we met plezier voor terug.

Gezien: Novastar in Paradiso, 22 april 2014; het Amsterdamse Bos, 10 augustus 2014

27.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

Disco, gastblog, live recensie
, , , , ,

De Discografie van Broken Bells

27.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

BrokenBellsIMG_1691

‘After The Disco’ heet het tweede album van Broken Bells, het samenwerkingsverband tussen Shins-voorman James Mercer en producer Brian ‘Danger Mouse’ Burton. Een vreemde combinatie zou je denken, maar dat het werkt, indie en futuristische electro, dat bewees het duo al in 2010 met het debuutalbum ‘Broken Bells’, waarmee het veel lof (o.a. een Grammy-nominatie) oogstte. Het wachten was op de opvolger en die heet dus niet voor niks zo. ‘Disco’ is het motief dat de twee multi-instrumentalisten door het hele album weefden.

We horen een beetje Bee Gees, een beetje ABBA met een donker sausje, de Beatles, een beetje… ja wat is het eigenlijk? Dat is nou Broken Bells. Luister naar het eerste nummer Perfect World van het nieuwste album en je begrijpt het. De band van vier, Mercer en Burton plus een drummer/bassist en een toetsenist/gitarist, opent er de avond in de Melkweg mee, met op de achtergrond een hallucinerende projectie van een vlucht door de ruimte, langs planeten en sterren. Een typische Broken Bells-productie met een uptempo beat, een synthesizer en een herkenbare melodielijn, aangevuld met een neuriënd koortje en een Shins-gitaarrif.

Mercer spreekt af en toe kort het publiek toe, maar het is duidelijk dat de muzikanten hebben besloten om er een strakke show van te maken, zonder te veel uitstapjes. Het werkt; de gekke, witte frames om de keyboards, de science-fiction dome in het midden van het podium, de vervreemdende animaties en schaduwen die tegen de achterwand worden geworpen, de uitgekiende lichtshow: er is echt over nagedacht. Het voelt al met al alsof je op een jaren tachtig-feestje bent beland, maar dan in 2035. Een beetje bizar, maar op een coole manier.

Belangrijker nog voor het concept en voor de luisteraar: het viertal weet het complexe geluid van het album (waarop Burton en Mercer alles zelf hebben ingespeeld) heel knap te benaderen. Dat geldt trouwens voor beide albums, want Broken Bells heeft een volle setlist samengesteld: 22 nummers bracht het duo tot zover uit en daarvan speelt het er in de Melkweg maar liefst 17. We horen onder andere The High Road, The Ghost Inside en Mongrel Heart van het oude album en van de nieuwe, eerlijke gezegd wel minder overtuigende plaat, het nummer Medicine, waarop Brian Burton aan het slot nog even op een xylofoontje tingelt. Een leuke verrassing halverwege is Meyrin Fields, dat in 2011 als EP werd uitgebracht. Ook al zo’n nummer met een vreemd, maar cool smaakje.

Een fijn concert om bij te wonen. Strak gespeeld en heel zuiver gezongen. Anderhalf uur kon er lekker gedanst worden en waren bijna alle nummers te horen die Broken Bells tot op heden heeft geschreven. En dat allemaal in een paars-roze disco-haze. Dan is er maar één woord dat me te binnen schiet: discografie. Voor nu was het heel feestelijk en gingen we met een prettig gevoel naar huis. Maar ik zie persoonlijk wel uit naar wat de band daadwerkelijk After The Disco gaat maken. Is het allerlaatste nummer van het album, The Remains Of Rock & Roll, een muzikale hint?

Gezien: Broken Bells in Melkweg The Max, dinsdag 1 april 2014