Duurt Lang Muziekblog

11.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, gastblog, live recensie
, , ,

[live] Thuiskomen met Elbow

11.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

Elbow

Elbow in Paradiso. Inderdaad, de band uit Manchester die al 23 jaar bestaat –dus sinds de middelbare school- en in die twee decennia is uitgegroeid tot een van de grootste publiekstrekkers uit Engeland. Die de prestigieuze Mercury Prize en Brit Award won, die in 2012 de olympiërs toezong bij de Spelen van Londen, voor het oog van een miljard tv-kijkers. Die anno 2014 eindelijk de nummer-een-positie in Engeland bereikte met zijn nieuwste album The Take Off And Landing Of Everything. Die band dus, die kwam naar Paradiso, met een capaciteit van 1500 man. Wie dat leest weet eigenlijk al wat het eindoordeel van deze recensie gaat zijn. Geeft niet.

Het was veertien maanden geleden dat ze een fatsoenlijk optreden hadden gedaan en ze waren een beetje zenuwachtig. Ze hadden ‘normale dingen’ gedaan en dit, optreden, ‘is not a normal thing,‘ aldus voorman Guy Garvey. Het maakte dat hij het publiek vroeg om op momenten dat de band het zwaar had zou uitroepen: ‘Everything will be be alright, Elbow.

Het was bepaald niet nodig; van zenuwen was weinig te merken. Garvey, die de kunst verstaat om iedereen, van de eerste rij tot de tweede ring erbij te betrekken met z’n omhelzingen, de onverstoorbare Pete Turner op bas, drummer Richard Jupp, met z’n tong uit zijn mond en de verlegen lachende Potter-broers: ze doen hun kunstje moeiteloos en vlekkeloos, ieder nummer tot in de puntjes verzorgend. In bijna twee uur tijd laat Elbow zien waar het goed in is: een eensgezinde en gemoedelijke sfeer creëren waarin iedereen zich eindeloos wil onderdompelen. Het voelt een beetje alsof je thuiskomt, luisteren naar de nummers van The Seldom Seen Kid (2008) en die van het nieuwste album, aangevuld met de beste liedjes van Build A Rocket, Boys! uit 2011, waaronder The Birds en Lippy Kids.

Het was de vierde keer dat ik Elbow zag optreden: in 2006 in de Melkweg, in 2011 op Rock Werchter en in de HMH en nu dus in een exploderend Paradiso. Het voelt bijna vertrouwd. Elke keer was het optreden prachtig, hoewel ik nu toch wel stiekem een beetje zit te wachten op het moment dat de band weer wat van de eerste drie albums in zijn set opneemt. Cast Of Thousands (2003) was de plaat die me greep, Leaders Of The Free World van twee jaar later vind ik ook zeer geslaagd, met veel energieke nummers die een prettig contrast zouden kunnen vormen met het rustige werk van daarna.

Maar goed, dit is gezeur van iemand die denkt dat ie alles gezien heeft. Laten we wel wezen: het was gewoon fantastisch en ik mag me gelukkig prijzen dat ik vrienden heb die zo goed waren om kaartjes voor dit unieke concert te regelen, zonder zelf te gaan, dat ook nog eens! Ik schrijf het bij op het (steeds verder uitdijende) lijstje van beste concerten ooit. Locatie een tien, uitvoering een tien, sfeer een tien, klein albino’tje een tien, set een acht. Cijfers om mee thuis te komen, zou ik zeggen.

Gezien: Elbow in Paradiso 18 maart 2014

Een mooie samenvatting van het concert is hier terug te zien.

21.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, gastblog, live recensie, pop, tips van de chef
, , , ,

[live] Chvrches in de muziekkerk

21.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

CHVRCHES

Dat Glasgow goede muziek voortbrengt, dat weten we al sinds Gerry Rafferty in 1972 Stuck In The Middle With You uitbracht. David Byrne van Talking Heads, Texas en Franz Ferdinand zijn een paar grote namen van de jaren erna. De indiefolk heeft er goed geaard met bijvoorbeeld Belle & Sebastian, Arab Strap en The Fratelli’s. En vanaf de jaren negentig was er de electro van Mogwai, waarop momenteel wordt voortgebouwd door bands als Errors en Hudson Mohawke. Sinds 2011 is er Chvrches om de wereld te bekeren tot de Glasgow electro.

Chvrches is met zijn hang naar pop de meest toegankelijke van de drie en zou daarom het verst kunnen komen. Het kindstemmetje van Lauren Mayberry en de couplet-refreinformule van de -zeer hitgevoelige- nummers, de subtiele koortjes: het draagt er allemaal aan bij dat de band het, met name in Engelssprekende landen, bijzonder goed doet. Het debuutalbum The Bones Of What You Believe reikte in Engeland in 2013 tot plaats 9 en in de VS tot 12. Azië is zich aan het warm draaien: in Singapore en Japan groeit de fanbase gestaag.

Nederland is met plaats 68 nog niet zover, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Chvrches is deze zomer te zien op Best Kept Secret (al dan niet toevallig naast Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand trouwens) en het is wel zeker dat het drietal daar goed zal worden ontvangen. Het is moeilijk om Chvrches niet goed te vinden. Het geluid klopt volledig: de balans tussen de dansbare beats en de zangpartijen, de lyrics die je zo mee kunt zingen en, zoals we in Paradiso konden zien: de overdonderende lichtshow.

In ruim een uur komt het volledige album van Chvrches voorbij. The Mother We Share en Gun liggen het gemakkelijkst in het oor. Ook heel fijn: We Sink met groene lichtkanonnen en Night Sky met een prachtige LED-sterrenhemel. Chvrches dendert door en het is bijna vreemd om Mayberry en haar collega’s Iain Cook en Martin Doherty af en toe een beetje verlegen tussen de nummers door te horen babbelen, zonder die explosie van lichten en zonder de aanstekelijke melodielijntjes. Je zou bijna vergeten dat er mensen zitten achter al die bliepjes en synth-geluidjes.

Paradiso was ooit het verenigingsgebouw van een progressieve afsplitsing van de Hervormde Kerk. Een kerk kun je het dus niet helemaal noemen, maar voor dit verhaal doen we even alsof. Chvrches dat in dé muziekkerk van Nederland met een gigantisch lichtorgel de Schotse electro te verspreidt: dat is toch te mooi om te laten liggen.

‘Make a true believer of anyone anyone anyone’ klinkt het in het nummer Lies.
Het klopt, ik moet het volmondig toegeven: ook ik ben bekeerd tot de Glasgowse electropop.

18.03.2014 | 0 reacties
Victor | Rob Hoffman
Tweet this | Share this | Pin It

dansplaat, female singer/songwriter, live recensie, toepasselijk
, , , , ,

Beyoncé

18.03.2014 | Victor | Rob Hoffman

beyonce

Morgen is mijn vriendin jarig. Nou is ze helemaal wild van Beyoncé en is ze ook al naar Jay-Z en Kanye geweest. Het was dan ook een inkopper om kaartjes voor Beyoncé te regelen. Toen bleek dat het tweede concert dus op haar verjaardag zou vallen, was de keus helemaal snel gemaakt: hier moeten wij naartoe.

Gelukkig lukte het om kaarten te bemachtigen. Het was even spannend, drukte bij ticketmaster en het eerste concert dat heel snel uitverkocht, maar het lukte. En nu gaan we dus morgenavond. Mijn eerste keer in de Ziggo Dome, hoewel ik er al erg goede verhalen over heb gehoord. De show zal fantastisch zijn, ondanks dat we waarschijnlijk wat eerder wegmoeten om mijn schoonmoeder, de oppas, af te lossen.

In het voorprogramma staat Monsieur Adi. Ik ken hem als uitstekende remixer en producer, en ben benieuwd hoe hij live zal zijn. Ik vermoed dat het vooral een soort DJ-set met weinig toeters en bellen zal worden omdat de zaal vooral op Queen B zit te wachten. We gaan het zien!

10.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, live recensie, tips van de chef
, , , ,

[concert] Veel te weinig London Grammar

10.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

IMG_1533

IJzer moet je smeden als het heet is. De manager van London Grammar is zeker bekend met deze uitdrukking, althans met de Engelse tegenhanger. Want London Grammar is sinds het debuutalbum ‘If You Wait’ uitkwam hot en verschijnt overal ten tonele. Australië en thuisbasis Engeland waren al gevallen voor zangeres Hannah Reid, gitarist Daniel Rothman en toetsenist Dominic Major. Amerika is druk bezig, getuige het optreden van het trio bij Jimmy Fallon en nu dus Europa, met Nederland voorop.

Op London Calling 2013 veroorzaakte de band vooraf veel reuring – of hun manager, ook heel goed mogelijk – en naderhand werd het optreden door velen gezien als het hoogtepunt van het tweedaagse festival. Snel werd een clubtour door Europa aangekondigd en vier maanden later staat de band in een uitverkochte Melkweg. In de zomer wordt Lowlands aangedaan, evenals Rock Werchter en zo ben je van een in Nederland volslagen onbekend groepje al bijna een gevestigde naam geworden.

Hey Now is net als op London Calling de openingssong. Sfeervolle dronegeluiden, drumcomputer die onweer simuleert, gitaar met volle echo en daaroverheen de allesomvattende stem van Reid. Een fantastisch nummer dat oneindig kan en mag worden uitgereikt. Zes en een halve minuut met open mond luisteren, het belooft veel. En veel van die belofte wordt ingelost: op de titelsong na spelen de drie alle nummers van hun album, waaronder het prachtige Wasting My Young Years en single Strong.

Geluid en atmosfeer zijn subliem en het publiek luistert nog ademlozer dan tijdens London Calling. Terecht ook, London Grammar speelt intenser en beheerster dan in Paradiso. Maar als na minder dan een uur de laatste noten klinken van de eenzame toegift Metal And Dust, de bandleden daarna niet meer terugkeren en de lichten genadeloos aangaan, voelt het toch alsof ze hun belofte niet zijn nagekomen.

Even voor het einde stelt de band namelijk dat ze vijf minuten hebben tussen dit optreden en een optreden in RTL Late Night bij Humberto Tan. Reid vraagt het publiek of dat een goed programma is; de helft van de aanwezigen vindt van niet. ‘Waarom niet?’ vraagt ze voorzichtig. Het levert een komisch moment op, want een echt eenduidig antwoord komt er niet. ‘Commercieel,’ zegt toetsenist/drummer Major daarom maar.

Daar heeft het alleen niets mee te maken. Het heeft alles te maken met de haast die de band heeft. Veel meer hadden we willen horen van London Grammar: nieuw werk, spannende covers, uitgesponnen versies van ‘oud’ werk (2013), misschien een London Grammar-variant van Help Me Lose My Mind van Disclosure waarop Reid is te horen. Het maakt niet uit: meer. En meer dan alleen je album, graag.

Dat is niet het enige bezwaar. Er waren mensen in het publiek die via een tussenhandelaar meer dan vijftig euro betaalden voor een ticket. Op de avond zelf werden er nota bene nog tickets op sites aangeboden voor 79 euro. Uiteraard moet je zelf weten of je dat er voor wilt betalen – de originele prijs was veertien euro – toch is het een beetje sneu voor die mensen, als je het mij vraagt. Een uurtje is gewoon te kort.

London Grammar kan er vermoedelijk zelf niet zoveel aan doen. Ik ben er zeker van dat ze liever een half uur langer speelden voor hun nieuw vergaarde fans dan een nummertje afraffelen op tv. Laten we de manager er maar de schuld van geven dat Umberto live misplaatste opmerkingen maakt tegen de zangeres, dat RTL ook fijn kan delen in het hypeje en dat zijn drie pupillen van hot naar her worden gesleept omdat ze hot zijn.

Je wenst ijzersterke bands alle succes toe. Maar niet te veel.

Gezien: London Grammar in Melkweg The Max, 3 maart 2014

28.02.2014 | 1 reactie
Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, gastblog, live recensie, rock
, , , ,

[concert] The Presidents of the United States of America

28.02.2014 | Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)

pusa-kudos

Over een paar maanden gaan de deuren van Tivoli op de Oudegracht in Utrecht dicht, om te verhuizen naar het complex op het Vredenburgplein. Vanuit nostalgisch oogpunt vind ik dat heel erg jammer. Het tunneltje naar de zaal, de net te krappe ruimte voor de garderobe, de ietwat aflopende vloer. Het draagt allemaal bij aan een memorabel concert avondje. Toch ben ik ook de persoon die met Feijenoordsupporters in discussie gaat over een eventuele nieuwe Kuip. Ze vinden de sfeer en historie te waardevol om te vervangen. En daar ga ik dan graag tegenin: soms moet je afscheid nemen van iets moois om verder te kunnen. Zo zal het ook bij Tivoli zijn. De nieuwe locatie gaat nieuwe herinneringen en routines brengen, dus ook ik ga het een kans geven.

Wellicht heb ik dus vorige week mijn laatste concert in Tivoli meegepakt. The Presidents of the United States of America (kortweg PUSA) haalden alles uit de kast, maar dat was niet eens nodig want het publiek had er zin in. Alle klassiekers werden afgewerkt: Peaches, Kitty, Dune Buggy, hun versie van “Video Killed The Radio Star”, al gauw stond de hele vloer te springen en ik heb ook weer wat stagedivers gezien.

PUSA maakte van de gelegenheid gebruik om het nieuwe album “Kudos to You!” te promoten. Het is weliswaar niet echt vernieuwend, maar voor wie geen genoeg kan krijgen van de 90′s happy-grunge-rock (zoals ik) is het een prima toevoeging. Hierbij een track die ze in Tivoli live speelden.