Paaspop

Dit weekend opent Paaspop het festivalseizoen. Een spannend moment voor me, want de start-up Flickfeeder waar ik in zit zet voor het eerst de deuren op een kier open. De foto’s die we maken op Paaspop zijn beschikbaar voor iedereen (via www.flickfeeder.com/paaspop2016), media, artiesten-managers, sponsors, organisatie. Omdat we heel snel beeld hebben kunnen we heel actueel zijn. Op dit moment is Typhoon bijvoorbeeld nog aan het spelen, maar hebben wij al foto’s van hem live:

PP20160327_Mike_BreeuwerIMG_8950_16651306

PP20160327_Mike_BreeuwerIMG_9036_17727211

PP20160327_Mike_BreeuwerIMG_9053_18708779

Het vervolg? Partijen die er belang bij hebben snel beeld te hebben van hun evenement zien te strikken om het systeem te gaan gebruiken. Ben je of ken je zo’n partij? Laat het me dan weten!

H.E.A.R.

H.E.A.R.

H.E.A.R., de afkorting voor Henry En Alex Rock, heeft al tientallen hits, Best Of-albums en uitverkochte optredens achter de rug. Nu zijn ze op afscheidstournee op de Parade en gisteren had ik het geluk een van de laatste kaartjes te hebben bemachtigd.

Henry van Loon en Alex Klaassen kennen elkaar al van jongs af aan, uit het Brabantse leven, en hebben een hechte band. Ondersteund door twee topmuzikanten (Jan en Keez Groenteman) speelden ze gisteravond een selectie van hun hits. Alle knallers kwamen voorbij, zoals Ananas van Karton, Deep Fried Parrot Love (een top-20 hit in Japan, Korea en bepaalde delen van Vietnam), het gevoelige Officieel Voorbij.

Zelf herken ik me meer in Leven In De Zon en het prachtige chanson Dorp In Het Groen. Het verhaalt melancholisch over een plattelandsdorp, dat in de loop der tijd niets is veranderd en heel prettig thuiskomen is, nu beide mannen in de wijde wereld in zijn getrokken. Heel herkenbaar voor mij, als plattelandsjongen die nu ook in de grote stad woont. Het raakte me diep van binnen en is voor mij het hoogtepunt uit het oeuvre van H.E.A.R.

Mixtape Stories

11062012_366391996888808_2848371554455488545_n

Een maand of twee geleden opperde medeblogger Richard om eens een zaaltje te huren om offline te bloggen: in pakweg twintig minuten de bezoekers overtuigen waarom jouw lievelingsband/album/nummer/genre zo gaaf is. Als muziekblogger van het eerste uur sprong ik dus meteen op, en zo komt het dat Richard, Sytse en ik tijdens de eerste Mixtape Stories, aanstaande zondag in Mezrab, alledrie ons verhaal doen. We hebben besloten om niet van tevoren bekend te maken waar we over gaan spreken, maar de mensen die me een beetje kennen zullen het wel weten.

Het voelt een beetje alsof ik een spreekbeurt voor aan het bereiden ben. Wat ga ik vertellen, waar leg ik de nadruk op, doe ik het chronologisch, wil ik meer over de band praten of meer over de muziek, etc. Allemaal keuzes die ik nog moet maken. Ik laat me tot nu toe nog een beetje teveel leiden door de muziek, ik wil zoveel laten horen. Ik ga me de komende week nog maar even rustig bezinnen over de uiteindelijke vorm.

(live) Queen + Adam Lambert

queen andreas terlaak

In mijn veel jongere jaren, in het cassetebandjestijdperk, was ik een fan van Queen. Ik kon hun Greatest Hits wel dromen, zo goed vond ik ze. Van de absolute tophits die nog af en toe op de radio kwamen, tot de iets minder grote hits die ik alleen van het bandje kende, ik vond het geweldig. Ik kan me zelfs nog vaag herinneren dat bekend werd dat Freddie dood was gegaan (ik moet toen tien zijn geweest).

Toen een paar maanden geleden dus mijn collega Michel zei dat hij kaarten ging kopen voor Queen + Adam Lambert, vroeg ik hem meteen om er ook een voor mij te cheffen. Zo gezegd, zo gedaan, en zo kwam het dat ik afgelopen vrijdagavond met hem, zijn vrouw en nog iemand in de Ziggo Dome stond.

Via Setlist.fm had ik alvast de setlist van de avond ervoor opgezocht, en naarmate de show vorderde bleken ze precies hetzelfde te spelen. Niet heel erg natuurlijk, maar ik heb nog een klein beetje meer respect voor bands die elke avond opnieuw een nieuwe setlist maken. Ze begonnen in elk geval met One Vision, en de sfeer kwam er meteen goed in. Gevolgd door Another One Bites The Dust en Fat Bottomed Girls meteen drie nummers die ik nog van de Greatest Hits kende. Prima meezingmateriaal, en de zaal – niet heel verrassend vol ouwe lullen – had er zin in, was te merken.

Adam Lambert, “the new guy”, had er ook zin in. Met ingestudeerde grapjes en extravagante outfits wond hij de zaal om zijn vingers, zoals Freddie als flamboyante gay dat ook goed kon. Niet dat ze vergelijkbaar zijn, maar Adam komt aardig in de buurt. Een klein toneelstukje tijdens Killer Queen liet zien dat hij echt een spotlight-lover is.

Niet veel later kwamen mijn lievelings Somebody To Love en Love Of My Life (met oud videomateriaal van Freddie) langs, een van de hoogtepunten van de avond als je het mij vraagt. Daarna raakte de show een beetje aan het kabbelen. Een bas-solo, een drumbattle tussen vader en zoon Taylor en ruim een kwartier virtuoos nootjes vreten van Brian May kon me niet bekoren. De mannen (tegen de zeventig) werden een beetje moe leek het wel, want de nummers kwamen er met minder energie uit dan het begin van de avond. Gelukkig werd de show nog afgesloten met een door de hele zaal meegezongen Bohemian Rhapsody en de toegift We Will Rock You/We Are The Champions.

De grote die-hard fans hadden een geweldige avond, ik was blij dat ik Bryan en Roger nog in levende lijve heb mogen zien. Ik denk niet dat ze nog een keer terugkomen in Nederland, en dat dit echt de laatste tour is. Mooi om bij geweest te zijn.

[Live] Bryan Adams: Reckless

reckless

Hij is inmiddels 55, en het is alweer dertig jaar geleden dat zijn toch wel doorbraak-album Reckless uitkwam. Reden voor een tour om het te vieren, en daarom stond Bryan Adams afgelopen maandag in de Amsterdamse Ziggo Dome.

Via connecties bij Mojo had ik een paar kaarten kunnen regelen, en zo ging ik dus met mijn broer en twee vrienden naar Amsterdam. We zaten bovenin, tweede ring, en die was deels afgesloten. Lekker rustig bij de bar en de toiletten dus en een prima overzicht.

Het eerste deel van het concert speelde hij het hele album Reckless. Hij hield redelijk de volgorde aan van de nummers op het album, maar eindigde met de wat grotere hits (Summer of ’69, Run To You). Mijn broer merkte al op dat Bryan veel maniertjes heeft: zo draait hij zijn hoofd weg van de microfoon bij een uithaal, heeft hij patent op powerchords en gladde intro’s en zit er in vrijwel elk nummer een break.

Desondanks staat het album na dertig jaar nog als een huis. Als je bedenkt dat hij 25 was toen hij het schreef, dan zou ik willen dat ik zoveel talent had als hij op die leeftijd. Opener van het concert was titelnummer Reckless, dat het album zelfs niet heeft gehaald (dankzij Philips volgens Bryan: zij zeiden dat er maar tien nummers (38 minuten) op een CD konden). Het is een fijne rocktrack die ik dus nog niet kende maar die perfect op het album past: vol energie en passie, en het zet de toon van de avond.

Na het eerste deel gaat Bryan door met een greep uit de hits die in het verleden heeft gehad: Please Forgive Me, Cuts Like A Knife, When You’re Gone en ook het iets minder succesvolle 18 Til I Die (met de treffende quote “Someday I’ll be 18 going on 55“) komen langs. Als toegift speelt hij nog eens vijf nummers om akoestisch af te sluiten met All For Love, en een regeltje Christmas Time. Jammer dat hij Back To You niet speelde, maar dat is eigenlijk de enige kritiek die ik had. Ik had het eigenlijk al kunnen weten, omdat hij al wekenlang precies dezelfde setlist speelt. Hij zal ook wel een dagje ouder worden :).