[album] Magic Hour

De Scissor Sisters scoorden een paar jaar geleden een kneiter van een wereldhit met het belachelijk catchy nummer I Don’t Feel Like Dancing. Hoewel weinig het gitaarintro van het nummer zullen herkennen is het het enige wat velen van ons van ze zullen kennen. De kenners zullen ook nog wel op de Pink Floyd-cover Comfortably Numb kunnen komen, en met geluk Any Which Way, maar veel meer kennen we niet van ze.

Een week of drie geleden kwam hun nieuwste uit, Magic Hour getiteld. Het album is goed gevuld met 13 nummers. Ook zijn er mooie samenwerkingen met bijvoorbeeld Calvin Harris op de eerste single Only The Horses en Stuart Price (aka. The Thin White Duke aka Jacques Lu Cont). Ook Pharrell helpt een handje mee op Inevitable. Het geheel is een prima zomerse plaat, niets meer en niets minder. Hij zal geen jaarlijstjes halen maar je kunt je er geen buil aan vallen om hem in de auto tijdens een roadtrip te draaien. En Magic Hour is een goede soundtrack voor het uurtje voordat de zon ondergaat: het Magic Hour.

Scissor Sisters ft. Calvin Harris – Only The Horses

Deichkind Live: Wir sind Illegale Fans

In 2010 schreef ik al over het Duitse Deichkind. Aanstekelijke electropop met komische teksten. De Jeugd van Tegenwoordig meets Rammstein. Op YouTube draaide ik de energieke liveshows grijs. Hopend op een bezoek aan ons land. Tevergeefs. Dus er zat maar één ding op: Naar Duitsland!

Zodoende reisde ik afgelopen weekend af naar de Westfalenhallen te Dortmund. Ik ging met mijn beste concertvriend. Wij zagen ooit nog de Urban Dance Squad en Beastie Boys op één avond. (Dat is 20 jaar geleden. Damn, ik word oud!)
We waren bang dat we uit de toon zouden vallen, wij als Hollanders bij een Duits feestje; indringers, Illegale Fans. Maar dat gevoel viel snel weg. Wat een gemêleerd publiek! Van dronken tieners tot Ray Ban-dertigers:  Werkelijk heel het stadion was één groot feest. 10.000 fans van voor tot achter schalden de lompe lyrics mee als slogans: ‘Kein Gott, Kein Staat, Lieber was zu Zaufen!’ Tot ver op de tribunes werd met confetti gegooid. Haha, wat een feest.

De mannen van Deichkind hadden ook uitgepakt. Want als je live alleen maar over een audiotrack rapt, moet je visueel uitpakken! En dat deden ze: Fantasierijke kostuums van leggings en vuilniszakken, lichtgevende piramidehoedjes, boyband-dansjes… tot slot reden ze op een enorm biervat de zaal binnen: “Roll dat Fass rein!” Tja, je had erbij moeten zijn.

Kneiterhits, een geweldig positief publiek en een show vol zelfspot. Dit was de reis meer dan waard!
Of zoals ze zelf zeggen in hun laatste hit: “Die Platte von Deichkind war nicht so mein Ding, Doch ihre Shows sind… Leider Geil.“

Deichkind – Illegale Fans

Deichkind – Leider Geil (Leider Geil)

Jessie Frye

jessiefrye

Jessie Frye komt uit Texas, en is een singer-songwriter. Een van de velen die me heeft gemaild, maar ze sprong er toch positief tussenuit. In eerste instantie door de clip die ze meestuurde, en in tweede instantie door de snelle reacties in het mailcontact. Ook kwam ze regelmatig bij me terug om te vragen of ik al over haar had geschreven, maar niet op een vervelende manier. Daar kan menig PR-assistent nog een puntje aan zuigen.

Like A Light is de openingstrack van haar (gratis te downloaden) EP Fireworks Child. Een lekkere opgewekte middle-of-the-road track waarin haar stem prima naar voren komt. Ze klinkt heel vriendelijk, met misschien iets te weinig scherpe randjes. Maar muzikaal zit het wel in orde en ook de rest van het plaatje klopt. Al met al gewoon een prima tussendoortje.

Sugar and Spice

Ik hoorde net een heel oud nummer van Luther Vandross, Sugar and Spice (I Found Me A Girl). Het komt van zijn eerste album Knew Too Much, en was in 1982 een van zijn eerste singles. Catchy, met een ontzettende disco-feel eraan die begin jaren tachtig alweer bijna uit was. Desondanks zit het ontzettend goed in elkaar en is elke noot heel zorgvuldig gecomponeerd. Korte staccato trompetjes, een klappende baslijn, de funky slaggitaar.

Niet voor niets hebben de Australische jongens van Miami Horror dit nummer als basis genomen voor hun Holidays. Ze hebben de boel een stukje versneld en hebben er zelf een nieuwe zanglijn overheen gezet. En het lijkt erop dat ze er verder weinig extra aan hebben gedaan, behalve het toevoegen van een brug en een solo. En dat is ook prima, want de basis, dat had niet beter gekund. Het is een echter zomerse vakantieplaat geworden. Die het dertig jaar geleden waarschijnlijk ook al was.

Luther Vandross – Sugar And Spice (I Found Me A Girl)

Miami Horror – Holidays

Happy Camper


Ik heb op Lowlands iets ontdekt. Ik liep er per ongeluk langs. Ik hoorde de eerste klanken. Draaide mijn hoofd om. En sindsdien ben ik fan.

Happy Camper is het project van Jop Roggeveen. Deze toetsenist van Pino & The Volunteers (= leuke Rotterdamse band) had een reeks liedjes op de plank liggen. En omdat Jop zelf niet zo goed kan zingen heeft hij voor dit album een elftal zangers en zangeressen ingeschakeld. Elk nummer is dus door iemand anders gezongen: Tim Knol, Ricky Koole, Janne Schra, Blaudzun en nog meer zangers van bekende en onbekende bands. (Vooral het Excelsior-label is goed vertegenwoordigd.)

Okay, genoeg name-dropping. De muziek:
Een rijkelijk en levendig album vol eerlijke popliedjes. Met een voet in de Americana maar vooral met beide voeten op de grond. Naast de kleur van elke zanger, krijgt ieder liedje een liefdevol jasje van instrumetaria mee. Elke keer hoor je weer wat nieuws. Ook Kyteman komt nog ergens een mopje meeblazen. Het lijkt een groot project, maar nergens gaat het onder aan ambities. Het klink allemaal erg zorgeloos en vanzelfsprekend. En vooral: het spelplezier spat ervan af.

Heerlijke zomerplaat, voor op vakantie, op de camping. Al denk ik dat het de herfst ook makkelijk overleeft.

Kijk ook eens op You-Tube naar de videoclips met het grappige animatiefiguurtje (want die maakt Jop dus ook):

Happy Camper ft. Bouke Zoete – Born With A Bothered Mind

Happy Camper ft. Appel – A Day At The Mall