Jellyfish – She Still Loves Him

3297730_orig

In mijn pubertijd kwam er altijd een muziekbus in het dorp. Daar kon je cd’s huren. Wij gingen dan altijd browsen door de bakken. We namen soms een cd mee, puur op basis van de vormgeving van het hoesje. Zo heb ik Jellyfish ontdekt. Een hoesje met een gebodypainte vrouwenbuik en een collage van hippyeske mannen. De muziek bleek ook nog eens super goed te zijn. Indertijd sprak me echter vooral het carnaveleske uiterlijk van de band aan.

Maar nu, 20 jaren na dato zie ik in dat het eigenlijk gewoon de briljante songwriting was. Want wat de verpakking, productie of rage ook is, een goed popliedje verloochent zichzelf niet. Regelmatig zet ik deze cd nog op. Het valt me nu op dat die gasten helemaal niet zo alternatief waren, sterker nog, je zou kunnen zeggen dat best gezapige pop was.

Verschil is dat Jellyfish ook nog eens een goede producer hadden. Dus naast mooie liedjes met melancholische teksten, hadden de liedjes een kop en een staart, een verrassende intro, een instrumentaal intermezzo en vooral veel sfeer.

De intro van dit lied omschreven wij indertijd als een ‘Stephen King achtig Beatles café in Parijs’….

Wisten wij veel…

Stacie Orrico

stacie-orrico-5

Toen mijn huisgenoot J. nog in de kast zat, hadden we het weleens over mooie vrouwen. Verschillende namen passeerden de revue, maar we hadden allebei een zwak voor Stacie Orrico. Ze had net een hitje met Stuck gehad, en tweede single More To Life deed het ook lekker.

Beide nummers zijn ontzettende gladde popliedjes, die perfect in de high-school sfeer van de Verenigde Staten of in elk geval Hollywood passen. Je ziet de quarterbacks, nerd-meisjes, modepopjes al langslopen. Niet raar, want dat is precies hoe de clip van Stuck is, en het zal ook de reden zijn dat het in de tienerfilm Stuck In The Suburbs is gebruikt. Zelf vind ik More To Life nog fijner, maar dat komt ongetwijfeld door de modulatie die in het nummer zit. Ik ben gewoon een sucker voor modulaties.

Inmiddels is ze alweer bij haar vierde album aanbeland en is ze op de serieuzere swingband-toer gegaan. Of dat een verbetering is, ik betwijfel het. Het succes van haar singles van tien jaar geleden zal ze denk ik niet meer kunnen evenaren.

Mishka

Mishka

Een van de miskopen die ik op albumgebied heb gedaan, was het album van Mishka. Deze broer van Heather Nova had in 1999 een hitje met onderstaande Give You All The Love, een super-laidback nummer wat nergens anders dan in de Caribbean ontstaan kan zijn.

De rest van het album Mishka viel dus enorm tegen en heb ik om eerlijk te zijn al jaren niet meer geluisterd. De stem van Mishka is een beetje zeurderig, en na een paar nummers was ik er wel klaar mee. Give You All The Love heeft nog wel een fijne relaxte vibe, maar om dat nou drie kwartier lang aan te horen, dat is toch een beetje te veel van het goede. Ik ben er dus blij om dat het bij één hitje is gebleven.

Inmiddels heeft hij op het label van acteur Matthew McConaughey gezeten en heeft recentelijk via een Kickstartercampagne geld bij elkaar geschraapt om in eigen beheer een album uit te brengen.

Nineties!

nineties5

Een van mijn ex-Placebo matties, Anne Maike, is een theatermaakster. Ze is afgestudeerd aan de Amsterdamse Toneel en Kleinkunst Academie, en ik heb al meerdere voorstellingen van haar gezien. Inmiddels is ze bezig met twee grotere projecten. De ene is een project waarin het volledige decor, inclusief alle rekwisieten gebreid zijn. Daarvoor heeft ze wekelijks een groep breiende vrouwen en een enkele man die ze voorziet van koekjes en instructies.

Het andere project is een voorstelling over de Nineties, met de toepasselijke ondertitel Live Your Life Like A Ravemachine. Om ervoor te zorgen dat er lekker veel bezoek komt, organiseert ze na elke voorstelling een feestje. En dat blijkt een gouden greep te zijn. Veel bezoekers zien het als een feestje met een theatervoorstelling, in plaats van andersom. En daardoor (en vanwege het aansprekende thema) is elke voorstelling uitverkocht geweest. Het is zelf zo’n succes, dat ze over drie weken al in reprise gaan.

De voorstelling is in de SSBA Salon, het jongerenmerk van de Stadsschouwburg, ingang Cafe CoX. Daarna is er feest in Cafe CoX. En als je komt, dan natuurlijk wel verkleed in het thema ;). Er zijn nog shows op 19 april, 26 april en 3 mei. En de shows beginnen om 22:30.

Voorstelling & feest – Kaartjes 12,50 Euro – Reserveren via nineties2013@gmail.com
Feest – Kaartjes 5,00 Euro – aan de deur

Volcano Girls

volcano girls

In de jaren negentig van vorige eeuw waren er ineens vrouwelijke rockbands. Hole is het beste voorbeeld, en in hun kielzog kregen ook een paar andere bands een klein succesje. Een van die bands is Veruca Salt. Hoewel de band toch ook twee mannen op drums en bas had. Maar omdat de aandacht meestal toch vooral naar de leadgitarist en zanger gaat, zijn ze in mijn hoofd terechtgekomen als ‘vrouwenrockband’.

Volcano Girls is de enige hit van Veruca Salt. Het staat op het tweede album Eight Arms To Hold You, een verwijzing naar het Beatlesalbum ‘Help’. Ook in de hit zelf zit een Beatlesverwijzing: de volledige brug is gebaseerd op een couplet uit het Beatlesnummer Glass Onion. Zelfs de bandnaam zelf is een verwijzing naar popcultuur: Veruca Salt is een van de slechteriken uit Charlie and the Chocolate Factory.

Wat me persoonlijk zo aantrok in het nummer is de energie die erin zit. Volgens mij is het een majeur-liedje, er zit een lekker tempo in, de uithalen van zangeres Nina Gordon klinken heel doorleefd en het paste precies bij de muzikale fase waar ik op dat moment in zat: lekkere grungeachtige alternatieve poprock.

Veruca Salt – Volcano Girls