Toto

M’n zoon is bijna 4. Dat betekent dat hij nog volop in Sinterklaas gelooft en dat we dus al maandenlang, ook op snikhete dagen, Sinterklaasliedjes luisteren in de auto. Alleen in de auto, want verder worden er in huis geen CD’s meer gedraaid. Ik vertel hem nog maar niet dat er ook op Spotify Sinterklaasliedjes staan.

Naast de Sinterklaas-CD’s, liggen er ook wat andere CD’s in de auto. Jason Mraz, Ellie Goulding, een hitalbum uit eind jaren tachtig, Acda en de Munnik, en Toto. We hebben de afspraak dat voor elke drie Sinterklaasliedjes papa ook een liedje naar keuze op mag zetten en zo introduceerde ik hem dus laatst bij Toto.

Het nummer van mijn keuze was Pamela, nr. 12 op het Past to Present-verzamelalbum. Goed intro, vond ook Boris, maar hij was helemaal om bij de “Ahhh!” die de echte start het nummer inluidt. Sindsdien wil hij steeds het liedje van “Ahhh!” horen, en heeft hij ook al kennis gemaakt met een aantal andere hits. Sterker nog, hij drumt ze ook al een stukje mee en wil nog weleens een airguitar pakken in de woonkamer. Echt een zoon van z’n vader 🙂

Het Meisje met de Prei

In mijn pogingen om mijn dochter muzikaal op te voeden ga ik vrij ver. Van klassiek tot klassiekers, ik probeer het haar allemaal mee te geven. Het liedje waar ze echter het meest op reageert is Levan Polka, ook wel bekend als Het Meisje met de Prei. Ik zong het een keer voor haar toen ik echt niets anders meer wist en ze moest er heel hard van lachen. Waarschijnlijk omdat mijn mond er veel door beweegt en het vrij betekenisloze klanken lijken die elkaar snel opvolgen.

Toen ik het op Spotify op wilde zoeken moest ik er dus eerst achter komen hoe het liedje heette. Gelukkig is daar wikipedia en zo kwam ik erachter dat Het Meisje met de Prei van oorsprong een Fins volksliedje genaamd Levan Polka is. Het wordt gezongen door een jongen die in het lied zijn buurmeisje verleidt en ondertussen haar moeder bedreigt.

De beelden bij Het Meisje met de Prei komen uit een Japanse mangafilm genaamd Bleach en het meisje zwaait helemaal geen prei rond maar een Negi. Een Negi is in het Nederlands een stengelui, en wordt helemaal niet in het oorspronkelijke liedje genoemd. Zo leer je nog eens wat!

Republica

Republica was een band met een klein succesje eind jaren negentig. Iedere dertiger kent Ready To Go wel, met de herkenbare zang van zangeres Saffron. In Nederland kwam het nummer niet verder dan plaats 25 en is het het enige nummer wat de hitlijsten heeft gehaald.

Na het eerste album Republica probeerde de band door te pakken met een opvolger: Speed Ballads. Via een toenmalige collega wist ik de hand te leggen op een gebrande illegale versie en heb ik hem een aantal keer geluisterd. Het album zelf is niet zo sterk. Een beetje wisselvallig, niet echt nummers die blijven hangen.

Behalve het tweede liedje: Fading Of The Man. Een instant-klassieker als je het mij vraagt. Goede opbouw, fijne instrumentatie (toen hield ik dus al van bliepjes), goede drums. En natuurlijk een goed mee te zingen refrein. Een liedje over wraak waar Adele ook prima mee weg zou komen (zij het anders gearrangeerd natuurlijk). Veel beter dan Ready To Go en zonde dat het nooit op single is uitgebracht.

Inmiddels is Republica na tien jaar pauze weer bij elkaar. Dat had wat mij betreft nou ook weer niet gehoeven. Geniet van het succes wat is geweest en kijk verder.

Dune

Afgelopen week ontdekte ik een oude liefde op Spotify: Dune. Vernoemd naar de boeken/films over Paul Atreides, die ik niet heb gelezen maar wat een van de beste sci-fi boeken ooit moet zijn. Het is een van de inspiraties voor Star Wars geweest. Dan ben je een grote.

Goed, terug naar de band Dune. Begonnen in het hoogtepunt van de happy hardcore braken ze door met Hardcore Vibes. Behoorlijk rechttoe-rechtaan gabber met melodische tussenstukjes. Are You Ready To Fly is nog zo’n nummer volgens hetzelfde recept. Eigenlijk staat het hele eerste album er vol mee.

Het tweede album is al wat conceptueler: Met de titel Expedicion gaat het over een ruimtereis (heel raar, als de band is vernoemd naar een science fiction-boek). Wederom een album vol met loopjes en beats in een moordend tempo. Million Miles From Home is wel beter en dankzij de aandacht voor de productie kon ik dit wel waarderen.

Dat het hierna niet beter zou worden besefte ook de producer. Dus gooide hij het een jaar later over een compleet andere boeg: klassieke covers van bekende hits. Weg met de beats, weg met de snelheid en rust in de tent. Zo’n verandering van genre heb ik niet vaak meegemaakt. Samen met een Londens symfonieorkest, en met dezelfde zangeres als daarvoor heeft Dune nog twee albums opgenomen voordat het uit elkaar ging. Misschien maar beter ook.

The Police

The-Police

Gisteren zag ik op Ketnet de documentaire “Can’t Stand Losing You”, waarin de gitarist Andy Summers van The Police word gevolgd.

Het was een interessante docu, omdat ik hun gouden jaren niet zo bewust heb gevolgd, en eigenlijk pas muziek van ze hoorde toen ze al uit elkaar waren. De band word gevolgd vanaf het prille begin, als ze tijdens een jamsessie elkaar ontmoeten en de vonken er vanaf vliegen. Als tegenbeweging voor de dan heersende punk-trend gaan ze wat meer reggae en ska-achtig spelen, wat ze geen windeieren legt. In de documentaire zitten ook mooie anekdotes over bijvoorbeeld het ontstaan van Roxanne.

Ze hebben een aantal merkwaardige keuzes gemaakt. Zo zijn ze na elke release eerst in de VS gaan touren, terwijl ze juist in Engeland groot waren. Ook hebben ze heel veel getourd, en dat heeft Andy een deel van zijn huwelijk gekost (later is hij opnieuw getrouwd met zijn ex-vrouw).

Muzikaal gezien is de documentaire niet zo interessant. Het gaat vooral in op het leven eromheen, de interne communicatie binnen de band. Sting is altijd de leider geweest, de media heeft de break versneld, en echt gezellig was het op het einde niet meer. Na vijf albums zijn ze gestopt, om een paar jaar geleden nog even te cashen met een aantal reünie-optredens.