Het verhaal achter de melodie van Eple gaat vrij ver terug. Laten we beginnen bij het begin.

The Stylistics, een soulgroep uit de jaren zeventig hebben talloze klassiekers voortgebracht. Zo is Betcha By Golly, Wow een van hun meest bekende hits. Maar ook You Make Me Feel Brand New kent iedereen wel, net als You Are Everything. Vooral de hoge stem van leadzanger Russell Thompkins Junior is herkenbaar, en ik heb serieus lange tijd gedacht dat het een vrouwenstem was. Op hun tweede album Round 2 staat You’re As Right As Rain, een van mijn lievelingsnummers van de Stylistics. Een mierzoete ballad zoals die weinig nog worden gemaakt.

Bob James, een keyboardvirtuoos, is op zijn beurt weer erg bekend in jazz-kringen. Hij is een van de meest gesamplde artiesten in de hiphop (zo’n 290x volgens Whosampled), waarbij hij vooral eind jaren tachtig veel werd genoemd in de credits. Op zijn tweede album Two begint hij met een cover van Paul Simon, en het tweede nummer is You’re As Right As Rain. Van het pure soulnummer laat hij niets over. Hij bewaart de drumbeat maar legt er een keyboardlaag overheen en gaat al na het eerste refrein alle kanten op in zijn melodieuze spel. Gelukkig maar, want zo tegen 1:33 hoor je de vijf noten die Röyksopp heeft gebruikt om hun wereldhit Eple op te bouwen.

Eple. Noors voor Appel. Zo’n beetje het meest gebruikte nummer op televisie, in woonprogramma’s, tuinprogramma’s, als achtergrondmuziek. Het betekende de grote doorbraak voor Röyksopp. Zo groot, dat Apple het nummer gebruikte in als opstartgeluid als je voor het eerst je vers gekochte comnputer aanzette. Inmiddels is het voor mij het keerpunt dat ik bliepjesmuziek lief ging hebben. Terugkijkend waarschijnlijk al eerder, maar pas toen ik Eple voor het eerst hoorde werd ik me er echt van bewust.
Het gesprek vlak voordat het nummer begint heeft me altijd geïntrigeerd. Wat bedoelen ze ermee?

Hello?
Yeah it’s me
I wanna give you some good frequencies
1710, 2.6, 2245…
Yeah
3032, 400
Four hundred?
Yeah.
I’m coming over.
Do that.
Hehe. I’ll be there in two seconds.

De frequenties zouden noten kunnen zijn, maar ze komen niet overeen met hele of halve noten. Het zou dan een hele valse melodie worden. Daarnaast liggen de noten zover uit elkaar dat het een bende zou worden. Iemand van het Röyksopp forum vroeg ze het ooit, en kreeg de volgende reactie:

Torbjörn: You have to wonder for the rest of your life.

Svein: We can be sometimes quite up on our asses when it comes to choosing the sounds. When we work on our music for seven weeks, the frequency 400 represents us being on our own asses to make the music as good as it can get.

En daar moeten we het maar mee doen.

The Stylistics – You’re As Right As Rain

Bob James – You’re As Right As Rain

Röyksopp – Eple (Album Version)

Deze week ontdekte ik via Facebook de jongens van The Lonely Island. Ze staan ook in de Wired, en zijn een fenomeen op zich. Net als de gasten van de Flight of the Conchords maken ze grappige sketches en liedjes, die op Youtube nogal massaal (ruim 500 miljoen views) bekeken worden.

Ze hebben vorige week hun tweede album ‘Turtleneck & Chain’ uitgebracht. Hierop staan een paar bijzondere samenwerkingen. Het titelnummer wordt opgesierd door een rap van Snoop Dogg, Rihanna zingt een reideltje mee, T-Pain levert een autotune-hook en ook Justin Timberlake levert een bijdrage.

Het beste nummer vind ik echter Jack Sparrow. Hierop is Michael Bolton (van How Am I Supposed To Live Without You) teruggehaald uit de jaren ’80, en zingt hij het refrein over Jack Sparrow, omdat hij net de Pirates of the Carribean marathon heeft gezien. Met een stevige dosis zelfspot zingt hij ook nog over Forrest Gump, Erin Brockovich en tenslotte the Godfather. Prachtig hoe hij tussendoor vrij random ‘Keira Knightley’, ‘Jack Sparrow’, ‘Davy Jones’, ‘Giant Squid’ weet te krijgen. En het erge is, het nummer blijft enorm hangen in je hoofd.

Michael Bolton – How Am I Supposed To Live Without You

The Lonely Island ft. Michael Bolton – Jack Sparrow

I love it when a plan comes together.

Als je me wat beter kent, weet je dat ik zowel een zeer grote house als alternatieve muziekliefhebber ben, maar niet zo heel erg diep in de Urban, R&B en Hip-Hop zit. Maar toch is er ook wel het een en ander in dat genre waar ik wel degelijk van gecharmeerd ben.

Ik was erg verrukt toen ik laatst een ontdekking deed die al deze muziekstijlen met elkaar verbond. En die ontdekking is Skylar Grey. En en Skylar Grey kennen jullie allemaal natuurlijk al. Niet? Nou, ik denk van wel, alleen wist je het nog niet, net zoals ik.

Skylar Grey is de vrouw achter een aantal grote hits, zonder dat ze daarbij zelf in de spotlights staat. Op dit moment verzorgt ze de zang in het intro en refrein van de recente Urban hit I’m Coming Home, van het nieuwe project van Puff Daddy, Diddy-Dirty Money… Bij dat nummer wordt ze ook netjes gecredit. Maar wat veel mensen niet weten is dat ze ook achter de beeldschone zanglijn zit die door Rihanna ingezongen is voor Eminem’s Love the Way You Lie. Een trucje van leentjebuur die hij als geen ander beheerst, want hij lanceerde eerder al Dido op die manier door een deel van haar nummer Thank You te gebruiken voor zijn mega hit Stan. Eigenlijk jammer dat hij nu iemand anders met de veren laat strijken, want als je de demo versie van Skylar hoort, begrijp je dat deze dame muziek maakt die rapperloos de top40 zou mogen bestijgen, en gun je haar die Dido-achtige doorbraak ook.

Zeker als je je beseft dat ze haar meer dan bescheiden bijdrage heeft geleverd aan zelfs al 3 succesvolle top40 hits. Want de verleidelijke stem op het nummer “Where’d you go” van Fort Minor, het zij-projectje van Mike Shinoda, de rapper van Linkin Park, kwam ook uit haar mond. Dat deed ze destijds nog trouwens onder haar eigen voornaam Holly Brook.

Op het moment werkt ze aan haar eerste eigen album, ik kijk er naar uit.

Diddy Dirty Money ft. Skylar Grey – I’m Coming Home

Diddy Dirty Money ft. Skylar Grey – I’m Coming Home (Dirty South Club Mix)

Eminem ft. Rihanna – Love The Way You Lie

Skylar Grey – Love the Way You Lie (Piano Version)

Fort Minor ft. Holly Brook and Jonah Matranga – Where’d You Go