Hij zal het niet snel zelf zeggen, maar Gregg Alexander van de New Radicals is geïnspireerd door Blur. En hoe ik dat weet? Ze hebben hetzelfde shirt aan.

In april 1997 kwam de britpopband Blur met hun grootste hit tot nu toe, Song 2. Gebaseerd op een simpele riff met een paar distorted refreins (een beetje zoals Radiohead’s Creep) en net twee minuten lang is het een liedje wat in het collectieve geheugen zit van menig dertiger. In de clip heeft zanger Damon Albarn een zwaar verwassen grijs Mickey Mouse shirt aan. Een statement? Ik zal het wel nooit weten.

Wat schetst mijn verbazing? Twee jaar later scoort Gregg Alexander zijn enige hit You Get What You Give waarin hij afgeeft op onder andere Beck, Hanson en Courtney Love omdat ze ‘fake’ zouden zijn. Terwijl hij zelf net zo hard kopieert van Blur. Want ook Gregg draagt een grijs verwassen Mickey Mouse shirt (binnenstebuiten?). Maar misschien is het gewoon toeval.

Blur – Song 2

New Radicals – You Get What You Give

Twee keer per week sta ik in de sportschool op kantoor. Om het sporten wat te verlichten, heeft onze fysio een playlist gemaakt met wat fijne hitjes. Een van de hitjes is het oude Don’t Call Me Baby van Madison Avenue. Een eendagsvlieg die dankzij deze hit een International Dance Award won, voor Destiny’s Child, ‘N Sync, Britney en Madonna.

Ik wist dat de basis van het nummer gesmapled was van een redelijk obscure Italo track, Ma Quale Idea van Pino D’Angio, omdat hij voorkomt op het mixalbum Back To Mine van Röyksopp. Ma Quale Idea is een echte discohit geweest. Maar wat ik niet wist, is dat Pino de baslijn ook weer had geleend.

Het origineel komt namelijk van Ain’t No Stopping Us Now van McFadden & Whitehead. Hoewel ook dat een heel bekend nummer is, was het me nog niet opgevallen dat hij daar vandaan kwam. Het is voor McFadden & Whitehead hun doorbraak geweest, en hierna hebben ze nog een aantal kleinere hits gehad.

Tot slot heeft de baslijn ook een invloed gehad in de Hiphop-scene. Jocko Henderson was de eerste hiphopper uit Philadelphia die hem gebruikte in Rhythm Talk en eind jaren ’70 zo als een van de eerste niet-New Yorkers ook hiphop populair maakte.

Madison Avenue – Don’t Call Me Baby

Pino D’Angio – Ma Quale Idea

McFadden & Whitehead – Ain’t No Stopping Us Now

Jocko Henderson – Rhythm Talk

Er zijn maar weinige artiesten die het kunnen maken om een ‘grappig’ nummer te maken. De gasten van The Lonely Island begrijpen dat. Ze krijgen daarbij veel hulp van grote artiesten zoals Snoop Dogg, Justin Timberlake en op dit nummer van T-Pain.

T-Pain staat bekend als Autotune-koning (hoewel hij ook zonder Autotune behoorlijk goed uit de voeten kan, maar dat weet dan weer bijna niemand). Samen met de jongens van The Lonely Island nam hij het satirische I’m On A Boat op. Flarden van teksten zijn “I’m on a boat motherfucker“, “Take a good hard look at the motherfucking boat” en “I’m the king of the world, on a boat like Leo“. Het woord Boat komt zo’n 25 keer langs en het is een prachtig voorbeeld van een oppervlakkig lied dat door de productie en de gespeeld serieusheid, maar ondertussen de steek onderwater naar de hiphopindustrie ontzettend grappig wordt. En dat dan zelfs de grote artiesten niet te beroerd zijn en met een beetje zelfspot keihard meedoen, dat topt het helemaal af!

The Lonely Island ft. T-Pain – I’m On A Boat