Bon Jovi

pannekoeken

Ik heb iets met Bon Jovi. Deze rockband met zijn roots midden in de jaren 80 (lange haren en strakke leggings) is inmiddels zo mainstream dat het bijna niet cool meer is. De band is gelukkig nog steeds bij elkaar in de originele bezetting, iets wat tegenwoordig helemaal niet zo vanzelfsprekend is.

In mijn pubertijd was ik al een softie (nog steeds, trouwens) en vond ik ballads als Always heerlijk. Hij werd tijdens klassefeesten gedraaid als schuifelnummer waar ik helaas vaak aan de kant stond, gezien de m:v verhouding van 1:4. Ik weet nog dat mijn zussen de albums Crossroads (een verzamelalbum) en These Days hadden.

Tegenwoordig associeer ik Bon Jovi met pannenkoeken. Voordat we met mijn improgroep Placebo een voorstelling spelen, eten we altijd samen. Iedereen maakt iets, en ik heb me gespecialiseerd in pannekoeken. Tijdens het bakken van de koeken heb ik eigenlijk altijd Bon Jovi op, zodat je tijdens het wachten af en toe even lekker mee kan drummen of airguitaren op de meezingers of meeslepende ballads. (Tip van de chef: spekpannekoeken met stroop. Best. Combination. Ever.)

Shook

Gisteravond kreeg ik een mailtje van Shook. Hij blijkt een Nederlandse producer te zijn die al eerder op de Amstereo-avond in de Flexbar draaide. Aangezien daar wel vaker producers draaien die ik hoog heb staan, klinkt dit veelbelovend.

Hij vertelde me dat hij mijn blog via The Hype Machine had gevonden, zoals de meerderheid van mijn bezoekers dat doen. Nog leuker werd het toen hij vertelde dat hij vooral mijn bericht over Penguin Prison wist te waarderen. Hij heeft eerder dit jaar contact gehad met Penguin Prison, hem gevraagd of hij ‘The Worse It Gets’ mocht remixen en dat is hem zowaar gelukt. De remix die hij aflevert is goed. Heel goed. Beginnend met een Supertrampig orgeltje komen al gauw de slepende baslijnen en fijne beats. Hij maakt er gewoon een klein feestje van. Tom Trago, move over.

Umbrella

umbrella

Vorige week reageerde er een meisje op een van mijn blogs. Ilse, uit Groningen, werkt voor een Amerikaans PR buro en was onder de indruk van Duurt Lang. Dat horen we natuurlijk graag, en toen ze me een kijkje gunde in de portfolio van haar artiesten nam ik die mogelijkheid natuurlijk graag aan.

Van de artiesten in de lijst kende ik er welgeteld geen. Afgaande op omschrijvingen en titels downloadde ik wat nummers, waaronder een van de zangeres Jennings. Umbrella is natuurlijk bekend door het origineel van Rihanna, maar Jennings kan er ook wat van.

Een subtiel soundscape bouwt het nummer langzaam op en haar stem is zeer prettig om te horen. De achtergrondtoon wordt op een gegeven moment wel irritant, maar verder bewijst ze over een prima stem te beschikken die zuiver, puur en echt is. De minimale instrumentatie doet het nummer goed en is een mooie toevoeging.

Rihanna’s origineel is natuurlijk overbekend. De drums maken het edgy, de rap van Jay-Z maken het street-credible. Niet verwonderenswaardig dat dit haar grootste hit tot nu toe was. Daarnaast zit het qua harmonie en melodie prima in elkaar. Vooral het refrein spat eruit.

Het nummer is zelfs zo sterk dat de Duitse jongensgroep The Baseballs er een nummer-1 hit mee weet te scoren in Nederland. Deze jongens maken een soort rockabilly-versie die bij Umbrella verbazingwekkend goed overeind blijft. De rest van hun album Strike! is echter niet om aan te horen, dus die kan je gerust in de winkel laten liggen of overslaan als ze vrijdag op het museumplein staan. Dat hun concert in de melkweg uitverkocht is, is me een groot raadsel.

Een Droom Begraven

theresa

Naar aanleiding van mijn vorige bericht over Oh Caroline, werd ik door een vriend getipt over Theresa.

Theresa speelt regelmatig in musicals, heeft de band The Flying Zucchinis geleid en is op dit moment bezig met haar eerste theaterprogramma. Ze heeft ook Haus Am See van Peter Fox gezongen, die speciaal voor haar werd hertaald naar het Nederlandstalige ‘Huis Aan Zee’.

Een Droom Begraven is een van de eerste nummers van tekstschrijver Sytse Wilman. Hoewel oorspronkelijk een gedicht, bleek het zich zeer goed te lenen voor een muzikale bewerking. De clip speelt zich af in Oud-West, de Baarsjes en Bos en Lommer, plekken waar ik tot voor kort regelmatig kwam. Heel herkenbaar dus :).

Ondanks dat ik enigszins bevooroordeeld ben, vind ik dit toch een heel fijn nummer. De metaforen zijn goed gekozen en melancholisch. Je kunt het toepassen op een verloren liefde, een verloren vriend of eigenlijk alles wat je verliezen kan. Ga dit luisteren.

I’m Not A Band

imnotaband

Gisterochtend kreeg ik een mailtje. Nu gebeurt dat wel vaker, maar dit was een bijzonder mailtje. Voor het eerst in mijn bijna 3 maanden durende carriere als muziekblogger ben ik benaderd door een artiest die vraagt of ik over zijn muziek wil schrijven. Natuurlijk wil ik dat. Ik heb hem wel gezegd dat ik er ook over zou schrijven als ik het ruk zou vinden.

I’m Not A Band dus. Een Duits duo wat de eigen muziek omschrijft als een combinatie van ‘tunes, sounds en catchy melodies’, en in de categorie ‘alternative electro pop music, unconventionally combined with violin’. Ik stel het mezelf voor als een combinatie van Final Fantasy & Daft Punk en dat klinkt veelbelovend. De nummers die hij meestuurde zijn Crazy en This Is It, niet echt de beste titelkeuzes. Crazy, daar heb ik er al 13 van en This Is It associeert meteen met Michael Jackson. Maar toch maar eens de tijd nemen om ze te beluisteren.

Crazy klinkt als regelrechte troep. De zangmelodie (of misschien zelfs de zangeres) is ronduit vervelend. De beats en het arrangement is niet vals, maar het komt er niet ver vandaan. Nee, dit is niet echt muziek die ik graag aan vrienden laat horen of een feestje mee naar een hoogtepunt wil trekken. Ik hoop dat het andere nummer beter is.

This Is It begint al beter. Een simpel soundscape zoals we dat van Trentemøller gewend zijn, langzaam opbouwende beats en een melodie die beter is dan bij Crazy. Nog steeds geen briljante smashing hit, maar wel een nummer wat je zo in een setlist op een downtempo clubavondje neer kan zetten. Prima muziek om snachts mee over de snelweg te scheuren. Sferisch en met fijne overgangen. De viool voegt hier zeker wat toe, maar had wat mij betreft alleen voor de achtergrondmelodie gebruikt hoeven worden. Uiteindelijk zeker wel de moeite waard en iets wat ik nog wel op zou zetten.

Wat vinden jullie?

I’m Not A Band – Crazy

I’m Not A Band – This Is It