Berichten in de categorie ingezonden stukken

15
Dec 11

Sennheiser DJ Contest

Op zaterdag 3 december hobbelde ik samen met mijn nichtje ‘s middags naar de Bitterzoet in Amsterdam voor een showcase van Sennheiser. Samen met de Partysquad hebben zij een showcase opgericht voor jonge DJ’s om op iets groter niveau te laten zien wat ze kunnen. Heel goed initiatief. Er waren honderden inzendingen geweest vertelde Ruben van de Partsquad me. Daarvan hadden ze er drie uitgekozen; Gino, Made in June en JvR.

Gino opende met heel veel energie, het is altijd fijn om een DJ te zien die zelf ook lijkt te genieten en enthousiast wordt van wat hij zelf draait. Zijn set bestond vooral uit krakers, hits en feest tracks, maar…het was zo weinig verrassend. Terwijl hij prima mixte en eigenlijk alles wel goed deed, kon mijn aandacht er maar moeilijk bijblijven omdat de set zo gelijkmatig bleef, nooit eens een onverwachte breakbeat of zo er tussen. En dat maakt het ook makkelijk te vergeten.

Hierna draaide de enige dame van vandaag Made in June. Zij was eigenlijk hardstikke ziek, maar had toch besloten om te komen. Zij draaide een hele toffe, volwassen set. Zeer experimenteel en qua techniek deed zij het ook het beste. Ik was behoorlijk onder de indruk. En zeker omdat haar set zo divers was, ze opende vooral met veel electro en house achtige dingen, maar draaide haar hand er niet voor om om op het eind van haar set ineens DMX te draaien! Minpuntje was wel dat bijna alle tracks in dezelfde BPM leken te staan, waardoor de tracks soms iets teveel in elkaar op gingen.

Als laatste was het tijd voor JvR, een duo DJ en MC. Kennelijk mocht je ook fans meenemen en toen bleek dat driekwart van de zaal vrienden van hen was. Wat wel in hun voordeel werkte voor het feestgevoel. Maar ja, als je dan als MC gaat zeggen “let op die piano” als je een synthesizer hoort, ben ik eigenlijk al een beetje weg. Ondanks het enthousiasme van het publiek en JvR zelf, vond ik het een matige set. Ik vond hun keuzes van tracks ongeinspireerd en zoals mijn nichtje opmerkte: “Het lijkt wel een spinning les in de sportschool van mijn vader”. Waar ik hiervoor het geluid steeds fantastisch had gevonden, vond ik nu alles te schel klinken, zelfs de dubstep klonk schel! Omdat de zaal ook vol stond met hun vrienden, deed het ineens een beetje aan als schoolfeestje.

Tussen de drie DJ’s werd ook een winnaar gekozen door een jury en stemmen van het publiek. Jammer, want daardoor was het voor JvR een gelopen race en werd Made in June (die in haar eentje was komen opdagen) een onterechte derde. Zij was mijn favoriet, haard toe de koor.

Het hoogtepunt van de middag was toen de Partysquad zelf ging draaien. Toen konden we pas echt dansen. En nog wel op mijn favoriete track van het moment!

Waka Flocka Flame – Hard In Da Paint

29
Nov 11

Carousel

Kevin Friedman, Jackson Phillips, en Tyler Cratcha studeren aan het Berklee College of Music in Boston. Ze wonen op dit moment allemaal in Allston bij Boston, maar komen oorspronkelijk uit Cleveland, Ohio en San Francisco. Samen maken ze muziek onder de naam Carousel.

Kevin reageerde op één van onze posts; of hij ook iets in mocht sturen. En dat mag natuurlijk altijd. We krijgen vaker van dit soort verzoeken. Daar verwachten wij vervolgens niet al te veel van, gaan we eerst luisteren en besluiten wat we er zelf van vinden, voordat we iets plaatsen: óf op onze Facebook page (lekker makkelijk en lekker snel), óf dat we er een stukje aan wagen op onze blog zelf.

Maar toen ik Games hoorde, het nummer dat ik van Kevin toegestuurd kreeg, hoefde ik niet lang na te denken. Dit is namelijk een erg lekker nummer. De eerste maten denk je dat het een Progressive House plaat betreft, totdat de vocalen invallen en je er achter komt dat het eigenlijk een bijzonder lekker synth pop plaatje is. Het deed mezelf denken aan de Pigeon Detectives, en iets anders heel bekends. Maar daar kon ik natuurlijk weer niet opkomen.

Ik vind Carousel een veel belovend trio en ik blijf ze dus zeker in de gaten houden. Binnenkort zullen ze namelijk ook hun eerste EP “26 Allston St.” uitbrengen. En gaan touren in New England, Amerika. Maar dat ligt niet echt om de hoek.

Carousel – Games

11
Nov 11

Verder

Zo nu en dan komt er iets in de inbox dat de moeite waard is om over te schrijven. Het meeste eindigt op onze facebook page, maar af en toe zit er wat moois tussen. Zo werd ik deze week gemaild over een Nederlandse combinatie: UPSKRT en FML.

Upskirt is een vrouwelijke producer die electro, moombahton (whatever that may be) en dubstept mixt. Helemaal op de hoogte van de laatste trends dus. Volgens de legende was ze op reis in de Mekong Delta in Vietnam waar ze de twee Amsterdamse rappers van FML leerde kennen. In die omgeving met mooie natuur is de basis gevormd voor het nummer Verder.

Het is een lekker geproduceerd nummer geworden, met goede beats en een prachtige clip. De muziek is soms onheilspellend en zet heel goed de sfeer neer. De raps moet ik even aan wennen. Nederlands is heeft gewoon echt andere klanken dan het Engels waardoor het in rapvorm toch altijd anders klinkt. Desalniettemin een zeer geslaagde combinatie. Vooral van UPSKRT verwacht ik nog veel!

UPSKRT & FML – Verder

01
Nov 11

Renee van Bavel – Opgaan in Jou

Renee van Bavel in Bitterzoet

Renee van Bavel in Bitterzoet

Nederlandstalige muziek heeft vele gezichten, en niet elke heeft evenveel fans. In het brede spectrum heb je, grof genomen, aan de ene kant artiesten van het kaliber Marco Borsato, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s en Guus Meeuwis (sorry Marco) – succesvol bij een breed publiek, maar bij een bepaald al dan niet terecht vooringenomen publiek niet echt geliefd. En aan de andere kant van dat spectrum heb je de zeer artistiek verantwoorde artiesten als een Maarten Roozendaal, Frederique Spigt, Mathilde Santing – oprecht gewaardeerd, maar niet bekend bij het grote publiek. En daar tussenin heb je nog een aantal bijzondere categorieën, waaronder verwant aan het cabaret en de artiesten die daar al wel weer aan ontstegen zijn, zoals Acda en De Munnik,  de vooral regionale trots zoals Normaal, Blof en ook weer Guus Meeuwis, en bijvoorbeeld de geheel op zichzelfstaande iconen als een Ramses Shaffy en Frank Boeien. En dan is daar natuurlijk de groep waar ik zelf een De Dijk, De Scène, en Van Dik Hout tot reken: De Helden van het Poppodium. Met een vaste schare fans, een lange staat van dienst en een solide repertoire, dat vooral live gretig geconsumeerd wordt.

Dit weekend was de CD presentatie van Renee van Bavel, een dame die zich wat mij betreft prima bij die laatste categorie mag rekenen. Haar nieuwe CD is titelloos omdat deze voelt als een debuut, vertelde ze op het podium. Nadat ze haar oorspronkelijke als tweede album bedoelde werk in de studio opgenomen had, won ze een prijs en mocht ze een aantal nieuwe nummers in de studio opnemen. Dit deed ze met nieuwe muzikanten en de muzikale chemie die daar uit voort kwam was zo´n openbaring, dat ze besloot, geheel in de stijl van Anouk, haar oude band te laten voor wat het was en met deze heren helemaal opnieuw te beginnen aan haar tweede album, dat ze dan ook maar meteen in eigen beheer uitgegeven heeft.

En dat is een goede keuze geweest, want op het podium bleek dat ze een clubje muzikanten om haar heen heeft verzameld die van een kaliber zijn waar je U tegen zegt (heerlijke toetspartijen, briljante gitaarsolo, fijne arrangementen), en met die ene nieuwe CD meteen een repertoire opgebouwd heeft waarvan alle nummers zo in een keer zonder schaamte op een live set list terecht kunnen. En alhoewel ik het gevoel had dat Renee zelf er de eerste twee nummers nog een beetje in moest komen, werd er op het kleine podium een muur van muziek opgebouwd alsof er een band stond die al 10 jaar mee draait op het hoogste niveau.  Maar bij het derde nummer – Opgaan In Jou – was iedereen warm, inclusief het publiek dat dichter op het podium was komen staan, en de sfeer veranderd in een geborgen haven van muzikale vertrouwdheid: Hier stond de toekomst van het Nederlandse poppodium.

Check dus snel het hele album, dat je kunt vinden op de site van Renee, met daarop ook een mooi duet met zanger Thé Lau, de gelauwerde zanger van de eerder genoemde band De Scène, die naar mijn idee in Renee vocaal en tekstueel zijn gelijke heeft gevonden. En dat is een compliment dat je niet te snel mag maken, uit respect voor die grootheid die hij zelf op zijn beurt is. Hieronder alvast een voorproefje.

Renee van Bavel – Opgaan in jou

10
Oct 11

Roamler #2: Street

Een tijdje geleden schreef ik over Roamler. Als een van de eerste vijftig gebruikers had ik warme banden met het team, en zo kwam het dat ik werd gemaild met de vraag of ik niet ook een opdracht uit wilde zetten. Een uurtje brainstormen leverde de volgende opdracht op:

Maak een foto van een plaats die bezongen wordt.

De inzendingen die kwamen op de opdracht waren beschamend. Voorspelbaar, soms. Aan de Amsterdamse Grachten, Tulpen uit Amsterdam, Kom van dat Dak af, House For Sale, de Pizza Hut en Per Spoor zijn een dwarsdoorsnee van de inzendingen. Sommige gelukkig iets creatiever dan anderen, maar echte bijzondere inzendingen die er bovenuit staken waren er niet. Zelf vond ik Street van Jamie Woon nog de aardigste inzending. Niet per se vanwege de foto, maar omdat het een nummer is dat ik niet ken en omdat het geen keiharde inkopper was. En het nummer is nog behoorlijk goed luisterbaar ook!

Jamie Woon – Street


Sennheiser Adidas Headphones