Duurt Lang

22.07.2014 | 0 reacties
il Frodo | Steve Angello - Wasted Love (YouTube)
Tweet this | Share this | Pin It

dance, gastblog, ingezonden stukken, puik geproduceerd
, , , ,

Wasted Love

22.07.2014 | il Frodo | Steve Angello - Wasted Love (YouTube)

Steve Angelo - Wasted Love

Stuur maar iets door als je iets van Steve Angello hebt, zei hij, ondergetekende tegen Eindbaas Victor, die hem net iets doorgestuurd had van Steve Aoki. Omdat Steve Aoki een beetje de vaandeldrager is van alles van wat tegenwoordig in Amerika EDM genoemd wordt en gekenmerkt wordt door het David Guetta meets Will.i.am meets elke-drie-minuten-een-massive-drop-geluid… En omdat Steve Angello, als één van de drie masterminds achter The Swedish House Maffia, gewoon wéét hoe je een reteslimme en commerciële extase-house-productie, zoals One in elkaar draait (hier the making of… Aanrader voor producofielen!). Voor veel mensen een dunne scheidslijn, voor mij het verschil tussen het uitmelken van een formule en gewoon perfect vakmanschap.

En dus deed Eindbaas Victor dat, een paar dagen later. Steve Angello sturen. En niet zomaar  Steve Angello. Maar de nieuwe en eerste officiële commerciële solo-single van Steve Angello: Wasted Love. Met als gastvocalist Dougy Mandagi. Je weet wel. De zanger van The Temper Trap. Die andere band waar ondergetekende zo gecharmeerd van is en al eerder één (nee, maar liefst twéé) keer over schreef op Duurt Lang Muziekblog. Weer zo’n lekker wegluisterend stadion-houseplaatje. En dito feelgood muziekvideo.

Want soms krijg je gewoon wat je vraagt. En duurt het dus niet zo lang.

Lekker plaatje. Zeker geen verspilde liefde.

23.06.2014 | 0 reacties
Victor | Mecanicomusic.com
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, electro, ingezonden stukken, tips van de chef, toepasselijk
, ,

Chili: Mecanico

23.06.2014 | Victor | Mecanicomusic.com

mecanico

In het kader van Nederland-Chili, vandaag een Chileense groep. Mecanico maakt fijne elektronische liedjes, zoals je op hun debuutalbum M uit 2013 kunt horen. Lekker zomers, in de hoek van Miami Horror, Chromeo, een vleugje Royal Concept en andere pop-electronica-acts.

Ze bestaan sinds 2010, zijn met zijn vijven en hebben al op de Chileense Mysteryland en Lollapalooza gestaan. Ze doen het dus best goed. Laten we hopen dat het het enige goede is wat we vandaag uit Chili horen.

07.05.2014 | 0 reacties
Victor
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, instrumentaal
, , , , ,

[adv] The Orange Experience

07.05.2014 | Victor

orange experience

Stel je voor: je loopt in New York op straat, over de Amsterdam Avenue, en je ziet twee oranje-gekken met een standje en een kleedje. Niet veel later druk je op een knop en voor je het weet zit je in een wagen onderweg naar het vliegveld.

Op dat vliegveld word je overladen met oranje goodies en verteld dat je samen met tien anderen naar Amsterdam zal vliegen om Koningsdag mee te maken. Dat alleen al is te gek, maar het wordt nog mooier: In Amsterdam aangekomen heb je je eigen boot (natuurlijk mogelijk gemaakt door oer-hollandse wereldmerken Heineken en KLM), met een DJ. En niet zomaar een DJ: ex-#1 van de wereld Armin van Buuren, die weer warme banden heeft met zowel KLM als het koningshuis. Dat is pas een Orange Experience!

Het nummer onder de video is Save My Night, van Armin natuurlijk, een single die eerder dit jaar is uitgebracht.

[deze post is gesponsord]

19.04.2014 | 0 reacties
Victor | Jonathan Herman
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, instrumentaal, jazz, live recensie, male singer/songwriter
, , , , ,

[Live] Benjamin Herman

19.04.2014 | Victor | Jonathan Herman

Benjamin Herman kwartet door Jonathan Herman

Mijn vader is saxofonist. Toen hij ergens in de veertig was (ik was een tiener) bedacht hij dat hij saxofoon moest gaan spelen. Hij begon met lessen, heel veel oefenen in de schuur en stukje bij beetje beter worden. Na een paar jaar durfde hij het aan om bij een band te gaan. In eerste instantie bij een Big Band als onderdeel van een grotere groep, maar later ook bij kleinere gezelschappen. Inmiddels kan je zeggen dat hij zich uitstekend kan redden op de Baritonsax en dat hij al flink wat podiumkilometers heeft gemaakt.

Toen ik dus uitgenodigd werd om bij Benjamin Herman te gaan kijken, hoefde ik geen twee keer na te denken wie ik mee zou nemen: mijn vader natuurlijk. We gingen naar het laatste optreden van de tour, in Benjamins thuisstad Rotterdam, toevallig ook de stad waar mijn vader al ruim twintig jaar werkt. En zo zaten we op Goede Vrijdag dus in De Doelen.

Benjamin speelt deze tour met een kwartet. Hijzelf natuurlijk op de sax, en hij had ook een drummer, pianist en bassist mee. Bij dit slot van de tour merk je goed dat ze op elkaar zijn ingespeeld. Er worden nauwelijks blikken uitgewisseld, iedereen doet zijn ding en Benjamin praat het met flair aan elkaar. Ze spelen nummers uit het gehele oeuvre, van jaren geleden tot nummers die komende zomer gaan verschijnen.

Binnen de set, maar ook binnen de nummers is er een opbouw: het begint rustig maar op een gegeven moment gaat de turbo erop en vliegen ze genadeloos uit de bocht. Je merkt dat alle vier de muzikant pro’s zijn, en heel virtuoos, maar echt toegankelijk wordt het er niet van. De beste momenten zijn vaak de start van de nummers, als Benjamin ze nog in de teugels heeft. Als eerst Benjamin “nootjes gaat vreten” dan is dat het teken voor de anderen om zichzelf te verliezen in hopeloos ingewikkeld spel. Ik kijk mijn vader aan en we begrijpen elkaar: dit is niet helemaal ons gevoel van fijne jazz.

Gelukkig speelt Benjamin ook een paar klassiekers waar hij wel redelijk binnen de lijntjes blijft. Summertime, Lujon uit The Big Lebowski (van Henry Mancini) en de toegift See See Rider zijn wat ons betreft hoogtepunten van de avond.

Gezien: Benjamin Herman, De Doelen (Rotterdam), 18 april 2014

15.04.2014 | 0 reacties
Victor | Mark Uyl
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ingezonden stukken, male singer/songwriter
, ,

Pompadour

15.04.2014 | Victor | Mark Uyl

pompadour

Wouter Hamel, waar ik laatst al over schreef, heeft een nieuw album, Pompadour. Ik kreeg hem vorige week al opgestuurd door het management om hem voor te luisteren.

Het is een prima album. Niet uitzonderlijk, maar gewoon lekker. Wouter is en blijft een uitstekende zanger, hij gaat iets meer de elektronische kant op en volgt de trends, maar blijft heel netjes binnen de lijntjes. Perfect Sky Radio-materiaal dus. In tegenstelling tot het persbericht, die het als ‘opwindend’, ‘spannend’ en ‘bruisend’ bestempelt.

Op het album springt er eigenlijk maar 1 nummer uit voor mij: Bigger. De tiende track van het album begint met vrij staccato violen, maar blijkt al gauw iets bombastischer dan we van hem gewend zijn. Eerlijk gezegd de enige track op het album waar hij extraverter (nog zo’n persbericht-superlatief) is dan hij eerder was: En hij kan het goed hebben. Dit zijn de nummers die ook in een stadion-setting nog overeind blijven. Dat is denk ik het probleem van Wouter: hij denkt te klein.