Duurt Lang Muziekblog

19.04.2014 | 0 reacties
Victor | Jonathan Herman
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, instrumentaal, jazz, live recensie, male singer/songwriter
, , , , ,

[Live] Benjamin Herman

19.04.2014 | Victor | Jonathan Herman

Benjamin Herman kwartet door Jonathan Herman

Mijn vader is saxofonist. Toen hij ergens in de veertig was (ik was een tiener) bedacht hij dat hij saxofoon moest gaan spelen. Hij begon met lessen, heel veel oefenen in de schuur en stukje bij beetje beter worden. Na een paar jaar durfde hij het aan om bij een band te gaan. In eerste instantie bij een Big Band als onderdeel van een grotere groep, maar later ook bij kleinere gezelschappen. Inmiddels kan je zeggen dat hij zich uitstekend kan redden op de Baritonsax en dat hij al flink wat podiumkilometers heeft gemaakt.

Toen ik dus uitgenodigd werd om bij Benjamin Herman te gaan kijken, hoefde ik geen twee keer na te denken wie ik mee zou nemen: mijn vader natuurlijk. We gingen naar het laatste optreden van de tour, in Benjamins thuisstad Rotterdam, toevallig ook de stad waar mijn vader al ruim twintig jaar werkt. En zo zaten we op Goede Vrijdag dus in De Doelen.

Benjamin speelt deze tour met een kwartet. Hijzelf natuurlijk op de sax, en hij had ook een drummer, pianist en bassist mee. Bij dit slot van de tour merk je goed dat ze op elkaar zijn ingespeeld. Er worden nauwelijks blikken uitgewisseld, iedereen doet zijn ding en Benjamin praat het met flair aan elkaar. Ze spelen nummers uit het gehele oeuvre, van jaren geleden tot nummers die komende zomer gaan verschijnen.

Binnen de set, maar ook binnen de nummers is er een opbouw: het begint rustig maar op een gegeven moment gaat de turbo erop en vliegen ze genadeloos uit de bocht. Je merkt dat alle vier de muzikant pro’s zijn, en heel virtuoos, maar echt toegankelijk wordt het er niet van. De beste momenten zijn vaak de start van de nummers, als Benjamin ze nog in de teugels heeft. Als eerst Benjamin “nootjes gaat vreten” dan is dat het teken voor de anderen om zichzelf te verliezen in hopeloos ingewikkeld spel. Ik kijk mijn vader aan en we begrijpen elkaar: dit is niet helemaal ons gevoel van fijne jazz.

Gelukkig speelt Benjamin ook een paar klassiekers waar hij wel redelijk binnen de lijntjes blijft. Summertime, Lujon uit The Big Lebowski (van Henry Mancini) en de toegift See See Rider zijn wat ons betreft hoogtepunten van de avond.

Gezien: Benjamin Herman, De Doelen (Rotterdam), 18 april 2014

15.04.2014 | 0 reacties
Victor | Mark Uyl
Tweet this | Share this | Pin It

album review, ingezonden stukken, male singer/songwriter
, ,

Pompadour

15.04.2014 | Victor | Mark Uyl

pompadour

Wouter Hamel, waar ik laatst al over schreef, heeft een nieuw album, Pompadour. Ik kreeg hem vorige week al opgestuurd door het management om hem voor te luisteren.

Het is een prima album. Niet uitzonderlijk, maar gewoon lekker. Wouter is en blijft een uitstekende zanger, hij gaat iets meer de elektronische kant op en volgt de trends, maar blijft heel netjes binnen de lijntjes. Perfect Sky Radio-materiaal dus. In tegenstelling tot het persbericht, die het als ‘opwindend’, ‘spannend’ en ‘bruisend’ bestempelt.

Op het album springt er eigenlijk maar 1 nummer uit voor mij: Bigger. De tiende track van het album begint met vrij staccato violen, maar blijkt al gauw iets bombastischer dan we van hem gewend zijn. Eerlijk gezegd de enige track op het album waar hij extraverter (nog zo’n persbericht-superlatief) is dan hij eerder was: En hij kan het goed hebben. Dit zijn de nummers die ook in een stadion-setting nog overeind blijven. Dat is denk ik het probleem van Wouter: hij denkt te klein.

17.02.2014 | 0 reacties
Victor | Sanja Marusic
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken, kent u deze nog-nog-nog?, male singer/songwriter
, ,

Wouter Hamel

17.02.2014 | Victor | Sanja Marusic

wouterhamel_liggend

Hij doet al een tijdje mee in de vaderlandse muziekmarkt. Brak door met Hamel, een super jazz-pop plaat die precies bij de tijdsgeest van de zomer van 2007 paste. Cheap Chardonnay, Breezy en As Long As We’re In Love waren hitjes die je van elk Amsterdams balkon hoorde komen, en lieten horen dat we ook binnen de landsgrenzen uitstekende jazzzangers hebben.

Wouter Hamel is weer bezig aan een nieuwe plaat. Eerste single is The Lights, die ik vorige week te horen kreeg. Hij gaat iets verder uit zijn comfort-zone van lieve crooner-liedjes en zoekt de grenzen meer op. Wat meer elektronica, hier en daar wat vocoder-effecten. Het kabbelt af en toe nog wel een beetje en er had van mij iets meer pit in gemogen, maar de richting die hij in is geslagen bevalt me wel!

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, overig, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

17.12.2013 | 0 reacties
Victor | Vice
Tweet this | Share this | Pin It

ingezonden stukken
, , ,

[sponsored video] DJ van de toekomst

17.12.2013 | Victor | Vice

madeon

Je hebt DJ’s die conservatief zijn en DJ’s die de nieuwste technieken omarmen. Sommigen zullen zweren bij vinyl, terwijl de jongere generatie niet zonder knoppen en synchronisatie kan. Wat ik het beste vind? Dat laat ik nog even in het midden.

Zelf heb ik beiden gedaan. Okay, geen vinyl maar CD’s, maar wel met voorluisteren, versnellen tot het juiste tempo en precies op het juiste moment instarten. Een vak apart, helemaal als je ook nog op dingen als toonsoort en tempo (driekwarts- of juist vierkwartsmaat, bijvoorbeeld) moet letten. Toen ik overstapte op digitaal draaien werd het leven voor mij wel wat makkelijker en kon ik me concentreren op de wat mij betreft belangrijkste taak van een DJ: zorgen dat de juiste plaat op het juiste moment gedraaid wordt. De sfeer aanvoelen, meegaan in het feestgedruis of op het juiste moment de meeste verschrikkelijke carnavalsplaat instarten.

Zelf zie ik de techniek een steeds grotere rol spelen. Daft Punk draaide een paar jaar geleden een set vol met samples uit eigen werk, en Madeon is een koning op de knoppen. Z’n beats zijn gekoppeld aan z’n lichtshow, dus zodra hij een loop of sample instart, heeft dat effect op de visuals die je ziet. En zo zorgt hij dat het dus altijd synchroon is.

Firestarters, een initiatief van Vodafone, maakte samen met Discovery Channel een serie over de smaakmakers van nu.

Deze video is gesponsord door Vodafone.