Gesponsord: Red Bull Studios

In Amsterdam, niet ver van Muiderpoort, zit muziekgebouw MuzyQ. Een creatieve verzamelplaats waar bandjes kunnen repeteren, maar waar ook kleine studio’s in zitten. Ik ben er een keer geweest, jaren geleden, maar toen liep het nog niet echt. Ik weet niet of dat inmiddels wel het geval is.

In MuzyQ zit sinds een tijdje ook de Amsterdamse vestiging van Red Bull Studios. Zoals op meerdere plekken op de wereld heeft Red Bull ook hier een kleine studio neergezet ze waar beginnende talentvolle artiesten de kans geven om in een professionele studio muziek op te nemen. Zo kunnen ze werken aan hun eigen geluid en krijgen ze de kans zich te ontwikkelen, zonder het proces steeds te hoeven onderbreken omdat er gewerkt moet worden.

Deze manier van werken heeft inmiddels voor Red Bull al een aantal vruchten afgeworpen: Beesmunt Soundsystem, Jungle By Night, Mayer Hawthorne, Mr Probz en Tom Trago zijn allemaal artiesten de een of meerdere sessies in de Amsterdamse Red Bull Studios hebben gedaan. Niet de minste namen dus, en voor de beginnende artiesten vaak een inspiratie om er alles uit te willen halen.

CUT_ is zo’n beginnende artiest. Een tijdje geleden scoorden ze een dikke youtube-hit met hun cover van Stromae’s Papaoutai. Sebastiaan en Belle, zoals ze in het echt heten, kennen elkaar uit een eerder bandje waar ze samen in speelden. Na wat omzwervingen kwamen ze elkaar weer tegen, en gingen ze als duo verder onder de naam CUT_. Ze krijgen nu studiotijd om zichzelf verder te ontwikkelen en een eigen stijl te vormen. Zodat het niet bij die ene hit blijft. Ik ben benieuwd!

– Post gesponsord door Red Bull –

Gesponsord: #Rocktheroad by Vredestein

Vredestein, het merk van de autobanden, heeft een remix gemaakt van DJ Hardwell’s “United We Are”. Maar Vredestein is toch helemaal geen producer, hoor ik je denken? Dat klopt.

In samenwerking met autocoureur Carmen Jordá heeft Hardwell data gebruikt uit de banden om zo zijn track te remixen. Als onderdeel van de campagne #Rocktheroad is Carmen de weg op gegaan. Het leuke van de campagne is de interactie die er tussen de twee ontstaat: omdat ze een coureur is, zal ze niet een vlak tempo aan de dag leggen, maar veel optrekken en remmen, en de bochten nogal, ehm, sportief aansnijden.

In een soort Minority Report-studio zit Hardwell ondertussen chocola te maken van de data uit de Vredestein-banden, en het te gebruiken voor zijn mix. Geen makkie, maar hij is niet voor niks een van de top 10 DJ’s van de wereld. Hij weet wat hij doet. Hoe het verder precies in elkaar zit, moet je mij niet vragen.

Op de campagnesite van #Rocktheroad kun je trouwens ook zelf je eigen remix maken. Je hebt steeds de keus uit drie loops of effecten waarmee je dus heel veel variaties kunt maken. Ik heb het zelf ook geprobeerd, maar mijn mix klonk voor geen meter.

De uiteindelijke vraag blijft natuurlijk: ga ik er mijn bandenkeuze door laten beïnvloeden? Dat denk ik niet (mede omdat ik nog nooit banden heb gekocht of ook maar heb overwogen om nieuwe banden onder m’n auto te zetten), maar het merk Vredestein is nu wel wat meer top-of-mind. Dat hebben ze dan weer wel bereikt met deze campagne.

– Post gesponsord door Vredestein –

Smile

The Royal Concept

Het wil in Nederland maar niet lukken met The Royal Concept. Na geweldige eerste singles, een feature op Fifa 14 en een geweldig optreden op ESNS leek de weg geplaveid voor ze. In andere landen doen ze het al beter, maar de echte grote klapper is nog niet gekomen.

Misschien dat hun tweede EP Smile daar dan eindelijk voor gaat zorgen. Vier uptempo liedjes en een ballad. De uptempo nummers doen het goed, zijn wisselend in kwaliteit, en de ballad valt een beetje tegen. Smile is okay, Fashion is de eerste single maar overtuigt me nog niet heel echt (ondanks dat het een prima popliedje is met een catchy refrein). Het derde nummer Higher Than Love is voor mij het nummer dat het meeste potentie heeft. Hurricane beklijft ook niet zo.

Al met al zit er dus geen liedje tussen dat zo lekker blijft hangen als D-D-Dance en Gimme Twice. Jammer, want ik denk dat ze het ook met Smile niet gaan redden in Nederland.

Mieke

mieke

Van de tientallen mails met muziek die ik elke dag binnenkrijg, verdwijnt zo’n 90% ongelezen in de prullenbak. Meestal zie ik aan de onderwerpregel al dat het een nieuwsbrief is, wat voor muziek het is en of ik er dus iets mee kan of niet.

Een klein deel open ik. Doordat het echt een persoonlijke email is (vaak van een beginnende Nederlandse band), een naam die me aanspreekt, of gewoon door toeval. Zoals bij Mieke.

Mieke Elissa, ook wel Elissa Mielke, is een model uit Canada. Knap om te zien, maar ze kan ook prima zingen. Een beetje het zweverig-vage zoals we dat ook van Lana Del Rey kennen. In haar biografie lees ik ook weer de hippie-achtige verhalen dat ze al vanaf kleins af aan met een cassetterecorder liedjes aan het zingen was. Dat klinkt ongeloofwaardig, maar ze heeft me verzekerd dat het echt zo is! (Als bewijs gaat ze me een van die cassettes opsturen!)

Gelukkig is het nummer dat ze deelt, Sleeping Alone een prima te verteren liedje. Minimale beats, lekker koortje, piano, hoge stem. Prima voor de late zomeravond.

Bowie. De biografie. (recensie)

bowie

In juli werd ik benaderd door een uitgeverij. De biografie van David Bowie zou uitkomen, en of ik geïnteresseerd was om hem te lezen. Natuurlijk, stuur maar op, was mijn reactie.

Ergens in oktober ontving ik het boek. Ik was op dat moment nog bezig in Live From New York, over 25 jaar Saturday Night Live. Ook een behoorlijk dik boek, dus duurde het tot diep in december voor ik aan het boek over Bowie kon beginnen.

Tja, het boek. Na eerder Beatles of Stones te hebben gelezen, weer een biografie over een artiest die startte in de jaren zestig. Sterker nog, David Bowie is bevriend met Mick Jagger, dus hij komt regelmatig voor in het boek. Het boek zelf gaat niet zozeer in op de muzikale carrière van David, maar meer op zijn privéleven. De omstandigheden waarin hij opgroeide, zijn familie.

Maar wat de hoofdmoot van het boek is, waar ruim driekwart aan wordt besteed, is zijn seksleven. In geuren en kleuren wordt er verteld met wie hij het allemaal heeft gedaan, hoe, wanneer, zelfs al was het maar één keer. Ik heb meerdere malen op het punt gestaan om het boek weg te leggen en niet meer te openen, want ik vond het totaal niet interessant.

Al met al denk ik dat het boek vooral interessant is voor fans. Mensen die hem wel een beetje kennen, maar niet echt fans zijn, zullen zich (net als ik) vooral storen aan de aandacht voor zijn seksleven. Jammer, want aan de bronvermelding te zien heeft de schrijfster (Wendy Leigh) zich echt verdiept in zijn geschiedenis. Ze had er volgens mij een veel interessanter boek van kunnen maken, dan wat het nu is geworden.