Duurt Lang

13.09.2012 | 0 reacties
il Frodo | Pryda, photo via Death by Electro
Tweet this | Share this | Pin It

album review, beats en bliepjes, dansplaat, gastblog, instrumentaal, progressive house
, ,

2Night

13.09.2012 | il Frodo | Pryda, photo via Death by Electro

Pryda

CD’s kopen. Dat doet bijna niemand meer, geloof ik. En terecht, want het geld dat je moet neerleggen voor deze plastic geluidsdrager is eigenlijk meestal veel te veel. Zeker als je weet dat het merendeel van die prijs direct de zak in gaat van distributieketen en met name de platenmaatschappij. Deze platenindustrie, moet deze CDs zo duur moet maken om een achterhaald winstmodel en fysiek distributie systeem in stand te houden, waarbij platenzaken en fabrieken vol liggen met een zinloze stroom plastic geweld puur bedoeld voor massaconsumptie. Het merendeel van de muziek die op CD gedrukt is, moet namelijk eigenlijk vooral nog eerst ‘vermarkt’ worden, voordat er uberhaupt mensen op zitten te wachten (zie ook de achterhaalde rol van de Top 40, MTV en TMF). Niet dat niemand op CD’s zit te wachten, het zijn er gewoon te veel.  Kwestie van hoop opgeklopte lucht, ‘muziekbubbel’, en een gevalletje van dat-lost-zich-zelf-uitendelijk-wel-weer-op. Want zo werken economische principes dan ook wel weer. Kijk maar naar de internetwereld en de bankenwereld. Let wel, ik pleit hier niet voor het einde van de CD, want ik vind dit een medium dat weldegelijk bestaansrecht heeft, net zoals bijvoorbeeld de vinyl langspeelplaat. Die is ook gewoon weer helemaal terug van weggeweest.

Mensen luisteren muziek eerst gratis online (zoals vroeger, en nog steeds, op de radio) delen deze onderling met ‘vrienden’ (zoals vroeger met cassettebandjes), worden fan (altijd al factor nummer 1 geweest in het bestaansrecht van een muzikant), tot het punt komt dat de fan betaalt om de artiest te zien, of een stukje van die artiest te hebben (t-shirt, tourboek, en ja hoor, een mooie cd of langspeelplaat die visueel, tastbaar en qua geluidskwaliteit zijn geld waard is). En als de artiest dus goed en populair genoeg is, dan treft hem dus vanzelf eeuwige roem en een goede boterham. En in zo’n wereld blijven zelfs nog prima verdienmodellen over voor derde partijen zoals de mannen in dure pakken, die hun geld graag verdienen met een baan waarbij je nooit uit je kantoor hoeft te komen of zelf echt iets artistieks hoeft neer te zetten.

En dus, ondanks het feit dat ik meer muziek luister dan dat ik daadwerkelijk betaal, koop ik nog geregeld een CD. Nu zelfs weer wat meer dan de afgelopen 10 jaar, nu ik sinds korte tijd eindelijk die langgekoesterde hifi installatie in huis heb. -Huh?!? Hifi installatie??? Ja kinderen, dat is een computer zonder beeldscherm, waaruit je muziek met een veel betere geluidskwaliteit je huiskamer binnen komt- Een echte hifi installatie was iets waar ik als audiofiel altijd al van gedroomd had, maar waar het met de opmars van het gemak van mijn computer met mega iTunes bibliotheek (en een gebrek aan geld voor dit doeleinde), nog niet van gekomen was.

Mijn meest recente CD aankoop is de nieuwe Eric Prydz presents Pryda. En de reden is simpel: deze man is voor mij een muzikale held. Na meerdere jaren alles wat maar gratis online van deze man te vinden was gedownload te hebben, kwam dit eerste echte album van hem precies op het goede moment. Zeker omdat het eigenlijk een verkapt verzamelalbum is van het werk dat Eric Prydz de afgelopen jaren onder de naam Pryda maakte (Helaas missen er wel een paar klassiekers zoals Niton). En met drie schijfjes en een strakke verpakking, hoefde ik niet lang na te denken. Ik heb hem direct gekocht op de site met het blauwe mannetje en toen ik hem beluisterd had was ik zo enthousiast dat ik zelfs meteen een review geschreven heb. Deze artiest heeft zijn sporen verdiend, is onbetwist een topmuzikant en heeft een CD gemaakt die elke cent waard is.

2Night is een van Pryda’s nieuwere hits, en wat mij betreft meteen ook, naast Pjanoo, een van zijn betere dancefloor anthems. Voor mij dus sinds kort met 1057 kbps in mijn iTunes, voor jullie in een bescheiden 192 kbps om te delen. Ik hoop dat Eric het goed vindt.

Eric Prydz a.k.a. Pryda – 2Night

29.11.2011 | 0 reacties
il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

dance, gastblog, ingezonden stukken, pop, progressive house
, , , ,

Carousel

29.11.2011 | il Frodo

Carousel in Brighton

Kevin Friedman, Jackson Phillips, en Tyler Cratcha studeren aan het Berklee College of Music in Boston. Ze wonen op dit moment allemaal in Allston bij Boston, maar komen oorspronkelijk uit Cleveland, Ohio en San Francisco. Samen maken ze muziek onder de naam Carousel.

Kevin reageerde op één van onze posts; of hij ook iets in mocht sturen. En dat mag natuurlijk altijd. We krijgen vaker van dit soort verzoeken. Daar verwachten wij vervolgens niet al te veel van, gaan we eerst luisteren en besluiten wat we er zelf van vinden, voordat we iets plaatsen: óf op onze Facebook page (lekker makkelijk en lekker snel), óf dat we er een stukje aan wagen op onze blog zelf.

Maar toen ik Games hoorde, het nummer dat ik van Kevin toegestuurd kreeg, hoefde ik niet lang na te denken. Dit is namelijk een erg lekker nummer. De eerste maten denk je dat het een Progressive House plaat betreft, totdat de vocalen invallen en je er achter komt dat het eigenlijk een bijzonder lekker synth pop plaatje is. Het deed mezelf denken aan de Pigeon Detectives, en iets anders heel bekends. Maar daar kon ik natuurlijk weer niet opkomen.

Ik vind Carousel een veel belovend trio en ik blijf ze dus zeker in de gaten houden. Binnenkort zullen ze namelijk ook hun eerste EP “26 Allston St.” uitbrengen. En gaan touren in New England, Amerika. Maar dat ligt niet echt om de hoek.

22.10.2011 | 0 reacties
il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

ADE, beats en bliepjes, dansplaat, gastblog, progressive house
, , , , , ,

Gewoon een goed plaatje

22.10.2011 | il Frodo
DJ MIss Nine

DJ Miss Nine (Photo by Marc Deurlo for Pioneer Benelux)

Miss Nine is een progressive house DJ die ik al een jaar of 8 volg, sinds ik haar de eerste keer zag draaien op een obscuur lustrum feestje in de kelder van een schoolgebouw ergens bij station Amsterdam Amstel (de kenner weet dan waar ik het dan over heb).

Miss Nine, oorspronkelijk uit Duitsland maar al sinds haar 16de woonachtig in Amsterdam, was toen als DJ nog niet heel erg lang aan de slag. Wel had ze met haar 18/19  jaar toen ook al een serieuze carrière als model. Ze zal in die tijd dan ook zeker meer opgevallen zijn door haar prettige verschijning dan met haar naam, want die was toen nog niet zo gevestigd als hij nu is. Inmiddels heeft ze flink aan haar carrière en – letterlijk – track record gebouwd, want ze produceert inmiddels haar eigen platen en heeft haar eigen label, 925 Digital.

Donderdag zag ik eindelijk Miss Nine weer eens live draaien, want het is moeilijk haar in Amsterdam te treffen aangezien ze constant de hele wereld rond tourt. Dit was op de Pioneer Network Drink in Brug9 tijdens het Amsterdam Dance Event, waar later ook spontaan Carl Cox nog even langs zou komen. Het viel me toen op dat ze wat steviger draaide dan ik gewend was: wat minder diep, misschien iets commerciëler. Het kan aan deze gelegenheid gelegen hebben, maar ik vond het een goede ontwikkeling, want het was nog onmiskenbaar haar geluid, maar klonk veel volwassener en  toegankelijker. Het maakt de stap kleiner naar een doorbraak naar het grote publiek gemakkelijker, want die zit er nu wel aan te komen. Miss Nine is kennelijk ook al het gezicht van van Pioneer geworden, en dat zal haar zichtbaarheid vergroten. Zo ver dat nodig is, want de afgelopen jaren klimt haar naam sowieso al op de affiches van feesten en festivals.

Miss Nine is een DJ van wie op elk vlak het plaatje klopt. En niet alleen aan de oppervlakte, maar vooral ook daaronder. Het is heerlijk om een dame zo zelfverzekerd, subtiel en toch krachtig te horen draaien. En altijd met een smile en zichtbaar genietend van de muziek en het publiek. Het zal me dan ook niet verbazen als zij over een jaar of twee op hetzelfde niveau staat als een Fedde Le Grand of Afrojack nu. She deserves it.

Miss Nine draait tijdens het Amsterdam Dance Event 2011 op haar eigen avond vanavond in de Supperclub.

Basto – Gregory’s Theme (Miss Nine Remix) by MissNine

Miss Nine – Tsuyu by MissNine

Miss Nine – Natsumi by MissNine