Troost

Consolation © 2009 Nazif Topcuoglu

Ik denk dat ik elke week meer dan 100 liedjes luister. Op mijn iPod dan, want daarnaast komt er nog muziek voorbij vanuit mijn stereo, desktop computer, laptop en televisie. Om nog maar te zwijgen over alle achtergrondmuziek die een mens hoort op een dag. Met zo veel muziek om je heen, is het natuurlijk de vraag in welke mate je deze muziek nog écht luistert.

Elke dag zit ik op de fiets met mijn iPod op shuffle stand en dan komen er geregeld liedjes voorbij waarvan ik denk, hé dat is een lekker liedje! Logisch, want ik heb alles er zelf opgezet. Maar hoe groter je muziekcollectie wordt, hoe lastiger ook om al je muziek echt te (her)kennen, laat staan te benoemen – zelfs je lievelingsliedjes. Ook al heb je een redelijk autistisch muziek geheugen zoals ik (het liedje I Kiss Your Lips van Tokyo Ghetto Pussy herkennen aan de eerste drie bass kicks van het nummer), hoe groter je muziek collectie wordt, hoe lastiger het wordt om top-of-mind een artiest of titel te kunnen benoemen van alle liedjes die voorbij komen.

En zo komt het vaak voor dat ik op de fiets zit en denk: ‘o ja, dat is een lekker liedje!’ – zonder te weten welk liedje het ook al weer is, en omdat ik fiets, haast heb, en mijn handschoenen aan, lukt het dan ook niet om te kijken (tip: je kunt je iPod classic met je neus bedienen!), laat staan een sterretje bij te draaien (sorry voor de iTunes nerd talk). Ik fiets dan ongeduldig verder in de hoop dat ik er later nog aan denk om op mijn iPod terug te bladeren om te kijken welk liedje dat ook al weer was.

Waar je ook achter komt met zoveel muziek die langs en door je oren stroomt, hoe weinig momenten je echt luistert. En vaak kom je daar achter als zomaar onverwacht de tekst van een nummer, dat misschien al 30 keer op je oortjes voorbij gekomen is, écht binnen komt. Zo zat ik laatst in de trein toen het nummer That I Would Be Good van Alanis Morissette voorbij kwam, in de live akoestische uitvoering. Een oudje, zeg maar gerust: classic, maar ik geloof dat ik voor het eerst écht luisterde naar de tekst, en dat het liedje voor het eerst écht bij me binnen kwam.

Wow… Wat een mooie troost volle plaat is dat !

Wonderful Life

Ik hoor je denken… Wonderful Life… Was daar niet eerder item over geschreven op Duurt Lang? Ja, dat klopt. Maar in het kader van Zelfde Titel, Ander Nummer, wilde ik het heel even hebben over de -wellicht zelfs iets bekendere- Wonderful Life van de heren van Black.

Dat is namelijk een nummer dat sinds die regelmatige terugkerende jaren tachtig al in verschillende gedaantes de revue gepasseerd is. Het is, kortom, één van die nummers die zich graag laat coveren. En laten we eerlijk zijn. Het orgineel was natuurlijk al goed, en is natuurlijk nog steeds een classic, en mag dus ook wel weer eens een keer genoemd worden.

Sinds de versie van Black, werd het nummer al gecoverd door Mathilde Santing, Ace of Base, Tina Cousins en nu dus ook door Smith & Burrows. Wie? Ja, Smith & Burrows. Deze heren zijn als duo nog niet zo bekend, maar dat komt omdat het een gelegenheidsduo betreft bestaande uit respectievelijk zanger Tom Smith van de Editors, en drummer Andy Burrows van Razorlight. Die wilden graag samen een kerstplaat(!) maken en aangezien de Sint nu het land uit is, is dit dan ook meteen hét moment deze plaat even te pluggen.

Al is de plaat Funny Looking Angels bedoeld als kerstplaat, hij luistert ook gewoon érg lekker weg, dus verdient wel meer dan dat predikaat, vind ik. Door de bekende dromerige stem van Smith, maar ook gewoon door de muzikale chemie en warme sfeer. Agnes Obel zingt ook nog een nummertje mee en het nummer Wonderful Life is dus ook terug te vinden, en in een uitvoering die er ook weer mag wezen.

Black – Wonderful Life

Smith & Burrows – Wonderful Life

Carousel

Carousel in Brighton

Kevin Friedman, Jackson Phillips, en Tyler Cratcha studeren aan het Berklee College of Music in Boston. Ze wonen op dit moment allemaal in Allston bij Boston, maar komen oorspronkelijk uit Cleveland, Ohio en San Francisco. Samen maken ze muziek onder de naam Carousel.

Kevin reageerde op één van onze posts; of hij ook iets in mocht sturen. En dat mag natuurlijk altijd. We krijgen vaker van dit soort verzoeken. Daar verwachten wij vervolgens niet al te veel van, gaan we eerst luisteren en besluiten wat we er zelf van vinden, voordat we iets plaatsen: óf op onze Facebook page (lekker makkelijk en lekker snel), óf dat we er een stukje aan wagen op onze blog zelf.

Maar toen ik Games hoorde, het nummer dat ik van Kevin toegestuurd kreeg, hoefde ik niet lang na te denken. Dit is namelijk een erg lekker nummer. De eerste maten denk je dat het een Progressive House plaat betreft, totdat de vocalen invallen en je er achter komt dat het eigenlijk een bijzonder lekker synth pop plaatje is. Het deed mezelf denken aan de Pigeon Detectives, en iets anders heel bekends. Maar daar kon ik natuurlijk weer niet opkomen.

Ik vind Carousel een veel belovend trio en ik blijf ze dus zeker in de gaten houden. Binnenkort zullen ze namelijk ook hun eerste EP “26 Allston St.” uitbrengen. En gaan touren in New England, Amerika. Maar dat ligt niet echt om de hoek.

Renee van Bavel – Opgaan in Jou

Renee van Bavel in Bitterzoet
Renee van Bavel in Bitterzoet

Nederlandstalige muziek heeft vele gezichten, en niet elke heeft evenveel fans. In het brede spectrum heb je, grof genomen, aan de ene kant artiesten van het kaliber Marco Borsato, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s en Guus Meeuwis (sorry Marco) – succesvol bij een breed publiek, maar bij een bepaald al dan niet terecht vooringenomen publiek niet echt geliefd. En aan de andere kant van dat spectrum heb je de zeer artistiek verantwoorde artiesten als een Maarten Roozendaal, Frederique Spigt, Mathilde Santing – oprecht gewaardeerd, maar niet bekend bij het grote publiek. En daar tussenin heb je nog een aantal bijzondere categorieën, waaronder verwant aan het cabaret en de artiesten die daar al wel weer aan ontstegen zijn, zoals Acda en De Munnik,  de vooral regionale trots zoals Normaal, Blof en ook weer Guus Meeuwis, en bijvoorbeeld de geheel op zichzelfstaande iconen als een Ramses Shaffy en Frank Boeien. En dan is daar natuurlijk de groep waar ik zelf een De Dijk, De Scène, en Van Dik Hout tot reken: De Helden van het Poppodium. Met een vaste schare fans, een lange staat van dienst en een solide repertoire, dat vooral live gretig geconsumeerd wordt.

Dit weekend was de CD presentatie van Renee van Bavel, een dame die zich wat mij betreft prima bij die laatste categorie mag rekenen. Haar nieuwe CD is titelloos omdat deze voelt als een debuut, vertelde ze op het podium. Nadat ze haar oorspronkelijke als tweede album bedoelde werk in de studio opgenomen had, won ze een prijs en mocht ze een aantal nieuwe nummers in de studio opnemen. Dit deed ze met nieuwe muzikanten en de muzikale chemie die daar uit voort kwam was zo´n openbaring, dat ze besloot, geheel in de stijl van Anouk, haar oude band te laten voor wat het was en met deze heren helemaal opnieuw te beginnen aan haar tweede album, dat ze dan ook maar meteen in eigen beheer uitgegeven heeft.

En dat is een goede keuze geweest, want op het podium bleek dat ze een clubje muzikanten om haar heen heeft verzameld die van een kaliber zijn waar je U tegen zegt (heerlijke toetspartijen, briljante gitaarsolo, fijne arrangementen), en met die ene nieuwe CD meteen een repertoire opgebouwd heeft waarvan alle nummers zo in een keer zonder schaamte op een live set list terecht kunnen. En alhoewel ik het gevoel had dat Renee zelf er de eerste twee nummers nog een beetje in moest komen, werd er op het kleine podium een muur van muziek opgebouwd alsof er een band stond die al 10 jaar mee draait op het hoogste niveau.  Maar bij het derde nummer – Opgaan In Jou – was iedereen warm, inclusief het publiek dat dichter op het podium was komen staan, en de sfeer veranderd in een geborgen haven van muzikale vertrouwdheid: Hier stond de toekomst van het Nederlandse poppodium.

Check dus snel het hele album, dat je kunt vinden op de site van Renee, met daarop ook een mooi duet met zanger Thé Lau, de gelauwerde zanger van de eerder genoemde band De Scène, die naar mijn idee in Renee vocaal en tekstueel zijn gelijke heeft gevonden. En dat is een compliment dat je niet te snel mag maken, uit respect voor die grootheid die hij zelf op zijn beurt is. Hieronder alvast een voorproefje.

Renee van Bavel – Opgaan in jou

Time of My Life

Patrick Wolf

Binnenkort ga ik op pad en nieuwe avonturen beleven. Samen met mijn meisje rondreizen in andere landen. Hopelijk wordt het de tijd van ons leven.

Dat betekent dat ik ook even afscheid moet nemen van Duurt Lang, wat ik erg jammer vind, want dat is ook een plezierige plek geworden om te komen. Er wordt ons steeds meer muziek aangeboden. Dat geeft het luxeprobleem dat je niet meer hoeft te zoeken naar onderwerpen, maar ook druk bezig bent met het luisteren naar nieuwe dingen. Dat vind ik zelf erg leuk, want ik houd wel van het ontdekken van nieuwe dingen.

Maar het is ook wel een klusje, want ik wil wel de tijd nemen om iets goed te beoordelen, en er ook nog wat journalistieke waarde aan toevoegen… Dus dat betekent huiswerk. Het is leuk om te merken dat er zo veel aanbod is van kleine zelfstandige of beginnende muzikanten (en ijverige PR-peeps). Maar dat levert nog relatief weinig muziek/verhalen die ik interessant vindt. Dat er nog zóveel te weten te komen is over muziek is wel heerlijk. Er wordt genoeg moois gemaakt, en er gebeurt zo veel, het is bijna niet bij te houden! Ik ben nog lang geen Leo Blokhuis, ArjanWrites of  Viq, maar ik blijf nieuwsgierig en dus heb dus nog heerlijk veel bij te leren.

Deze week werd ik door via incoming mail van Duurt Lang getipt om eens te gaan luisteren naar Douze, een Franse synth house artiest, die een nieuwe single heeft, We Got the Love. Een strak geproduceerd plaatje, dat me heel erg deed denken aan retro spelcomputer muziek zoals die van Test Drive, maar me verder niet veel deed. Laten we het er op houden dat het niet mijn stijl is. Ik was zelf veel meer gecharmeerd van de Patrick Wolf remixes die ik daar ook op de pagina vond.

Patrick Wolf is een excentrieke singer-songwriter uit Londen, die retro elektronische muziek maakt en met een David Sylvian-achtige stem en met een lekkere 80’s touch. Alhoewel hij al een tijdje bezig is, kende ik hem nog niet. Helaas, want wat ik hoorde klinkt erg goed! Zijn nieuwe single The Time of Your Life is net uit en is de eerste single van een nieuw album dat in mei uitkomt.

De Leo Zero Dub remix van het nummer vind ik zeer sterk, origineel, catchy en zeer sfeervol. De Still Going Remix is net zo sterk, met een lekker viooltje, en een lekkere diepe vibe… Zoals ik house plaatjes het liefste hoor.

Patrick Wolf – Time of my Life

Patrick Wolf – Time of my Life (Leo Zero dub)

Patrick Wolf – Time of my Life (Still Going remix)