Duurt Lang

10.08.2015 | 1 reactie
Victor | Thomas van der Zaag
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, folk, ingezonden stukken
, , , ,

Mieke

10.08.2015 | Victor | Thomas van der Zaag

mieke

Van de tientallen mails met muziek die ik elke dag binnenkrijg, verdwijnt zo’n 90% ongelezen in de prullenbak. Meestal zie ik aan de onderwerpregel al dat het een nieuwsbrief is, wat voor muziek het is en of ik er dus iets mee kan of niet.

Een klein deel open ik. Doordat het echt een persoonlijke email is (vaak van een beginnende Nederlandse band), een naam die me aanspreekt, of gewoon door toeval. Zoals bij Mieke.

Mieke Elissa, ook wel Elissa Mielke, is een model uit Canada. Knap om te zien, maar ze kan ook prima zingen. Een beetje het zweverig-vage zoals we dat ook van Lana Del Rey kennen. In haar biografie lees ik ook weer de hippie-achtige verhalen dat ze al vanaf kleins af aan met een cassetterecorder liedjes aan het zingen was. Dat klinkt ongeloofwaardig, maar ze heeft me verzekerd dat het echt zo is! (Als bewijs gaat ze me een van die cassettes opsturen!)

Gelukkig is het nummer dat ze deelt, Sleeping Alone een prima te verteren liedje. Minimale beats, lekker koortje, piano, hoge stem. Prima voor de late zomeravond.

09.06.2014 | 0 reacties
Sytse
Tweet this | Share this | Pin It

album review, duurt lang, folk, male singer/songwriter

Haters en gelovers

09.06.2014 | Sytse

20140608-141334-51214533.jpg

Ik snap ze wel. Misschien hebben ze zelfs gelijk. Misschien stellen zijn liedjes inderdaad niks voor en is hij inderdaad de natuurlijke erfgenaam van James Blunt. Ik begrijp heel goed dat veel mensen een hekel hebben aan Pasenger. Je weet wel, die van het door de radio vakkundig kapot gedraaide Let Her Go. Hij maakt het haters ook lekker makkelijk, met zijn hoge maar toch rasperige stem en zijn eenvoudige deuntjes en teksten. Toch ik luister ik ernaar. Waarom? Ik geloof hem. Ik geloof dat hij meent wat hij zingt. Zoals: “I write songs that come from my heart and I don’t give a fuck they get into the charts”, een zin uit 27, één van de sterkste liedjes van zijn nieuwe album Whispers.

Je kunt het stoerdoenerij noemen, een poging om weer wat krediet te krijgen van liefhebbers van Serieuze Muziek Die Niet In De Hitlijsten Staat. Maar ik denk dat hij het meent. Natuurlijk vindt hij vast het leuk om succes te hebben en voor grotere zalen te spelen. Dat kan hij ook. Vorig jaar pakte hij Pinkpop in, helemaal in zijn eentje en met een gitaar. Ik geloof dat hij dezelfde muziek zou maken als hij nog steeds op straathoeken en in kroegen zou spelen. Hij vindt het vast ook fijn om meer budget te hebben voor zijn album, zijn nieuwe plaat klinkt zelf wat overgeproduceerd hier en daar (wat minder strijkers en blazers de volgende keer graag en laat dat Caribische gepingel ook maar weg). Maar he, voor minimalisten als ik is er een bonus-cd met akoestische uitvoeringen. Zo is hij dan ook wel weer, die Passenger. Gelukkig maar. Hoef ik me voorlopig nog niet bij de haters aan te sluiten.

12.05.2013 | 0 reacties
il Frodo | by Eljee
Tweet this | Share this | Pin It

album review, duurt lang, female singer/songwriter, folk, gastblog, ingezonden stukken, tips van de chef
, , , ,

Mariecke Borger

12.05.2013 | il Frodo | by Eljee

Mariecke Borger - Things I Say - Copyright 2013 Eljee

Lieve Mariecke,

Waarom moet ik in sommige verhalen over jou toch zo nadrukkelijk lezen dat je zo geworsteld hebt met een writersblock? Dat heeft een meisje met een stem als jij toch niet nodig? Alsof je je moet verontschuldigen. Alsof we iets gemist hebben. Alsof we voor niets ergens op hebben moeten wachten…

Met het sterke openingsnummer bewijs je het tegendeel en zeg je het eigenlijk zelf:

I say it’s not too late
for love
it took a while
for me to be myself

En zo is het. Voor echte liefde moet je soms geduld hebben, en is het allerbelangrijkste dat je eerst jezelf vindt.

Met All That I Need en Through Your Eyes vertel je ons dat je heel hard je best doet om het goed te doen, maar bewijs je ook meteen waarom je je nergens zorgen over hoeft te maken. Met net zo’n bijzondere en herkenbare stem als die van Joni Mitchell, en liedjes die net zo lui en lief zijn als die van bijvoorbeeld Norah Jones, Stevie Ann, en – wie kent haar eigenlijk behalve ik – Soraya, heb je zoiets dierbaars, dat je het ten rechte hebt gekoesterd en beschermd, totdat de tijd rijp genoeg was.

En hoe langer ik luister, hoe meer ik begrijp dat dit daarom ook een hele persoonlijke plaat geworden is, ook al luistert hij misschien orenschijnlijk wat erg makkelijk weg. Want je laat met nummers als This Way, Things I Say, en Rose horen dat je voldoende muzikale noten op je zang hebt – én een verschrikkelijk talentvol (en/of heel ervaren) team van muzikanten, arrangeurs en producers om je heen hebt weten te verzamelen.

Oké, het is misschien allemaal wat nieuw en onwennig. Zo vind ik het nummer Hope You Understand net iets té bleu en schuchter klinken, waarmee het voor mij het niveau van de rest van je plaat net niet evenaart…

Maar, Mariecke, meisje toch… Vanaf de schitterende cover-foto waarop je terecht berustend en hoopvol kijkt naar wat er verder nog gaat komen tot het laatste nootje, is dit een plaat waar je trots op mag zijn en waar je mensen mee gaat beroeren. Dus laat dat onzekere maar gaan… je hoeft niet bang te zijn… You DO mean something to us, welke gekke dingen je misschien soms ook zegt.

Je bewijst dat alles zijn tijd heeft en dat sommige dingen gewoon nu eenmaal wat langer duren. Dat wat van ver komt even nodig heeft, maar om daarom niet minder lekker is. Daarom is het misschien wel toepasselijk dat je mooie liedjes Duurt Lang hebt gevonden. Want hoe lang je ook moet wachten, iets wat goed en klaar is, blijft voor eeuwig en vervliegt daarna nooit meer… Dat is de Duurt Lang waard.

Gehoord op zondag 12 mei 2013 in Paradiso, Amsterdam. Mariecke’s cd Through My Eyes is nu verkrijgbaar.

10.01.2013 | 0 reacties
il Frodo | Cody in Paradiso by il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

album review, folk, gastblog, ingezonden stukken, lekker voor in de auto, live recensie, stemmingen
, , , ,

Cody

10.01.2013 | il Frodo | Cody in Paradiso by il Frodo

Cody

Cody is een 7-koppige alternatieve folk band uit Denemarken. Qua muziek doen ze me een beetje denken aan Midlake (okee, dat moet je inderdaad maar net kennen). Of aan Rufus Wainwright (waarschijnlijk beter bekend), want Cody-zanger en -oprichter Kaspar Kaae heeft net zo’n bijzondere warme stem. De muziek van Cody zit alleen duidelijker in de ingetogen folk-hoek.

Fractures, het nieuwe album van Cody, komt op 1 februari uit en ik mocht alvast een voorproefje horen. Het soort folk dat Cody maakt is voor mij persoonlijk normaalgesproken wat te vlak, maar toch werd ik prettig verrast door dit album. Fractures is een zeer sfeervolle plaat geworden en als je de tijd neemt om hem rustig te beluisteren kan hij je echt grijpen.

De sfeer van deze plaat is niet alleen erg ingetogen en gedoseerd, maar binnen die ingetogenheid blijkt toch ook genoeg spanning en dynamiek te zitten om een indruk achter te laten. De nummers zitten goed in elkaar en afzonderlijk bijna allemaal voldoende eigenheid en karakter, mede door de slimme haakjes in muziek in tekst en de overtuiging waarmee ze gebracht worden.

Ik zag Cody live in Paradiso in het voorprogramma van Saybia, een andere grootheid uit Denemarken waar ik mijn allereerste post op Duurt Lang aan wijdde: The one single song that sets me free. Saybia gaf dit concert (twee om precies te zijn) in Nederland ter ere van hun 20-jarige bestaan, wat ze vierden door hun grootste hit-album The Second You Sleep in zijn geheel te spelen.

Cody kon als voorprogramma helaas niet echt indruk maken. Er waren slechts 5 heren van heren van Cody afgereisd naar Nederland en deze konden de afstand met de zaal niet overbruggen. De kleine liedjes van Cody bleven te klein voor de nog half lege zaal om echt aan te komen en de  intimiteit die dan broodnodig is werd ook niet bereikt. Pas bij de laatste twee nummers begon het een beetje te lopen maar toen was het eigenlijk al te laat. Cody heeft hiermee dit keer de kans gemist om de Nederlandse Saybia fans te overtuigen.

Cody is in potentie een leuk bandje, maar ze kunnen nog veel van grote broer Saybia leren over wat je moet brengen in je muziek, en op het podium, om echt het hart van je fans te winnen.

01.11.2012 | 0 reacties
il Frodo | Joe Janiak
Tweet this | Share this | Pin It

cover, folk, gastblog, ingezonden stukken, male singer/songwriter, muziekhistorie, pop, tips van de chef
, , , ,

You Can’t Hurry Love

01.11.2012 | il Frodo | Joe Janiak

Joe Janiak

Joe Janiak komt uit Engeland, uit Bath om precies te zijn. Dat is de zusterstad van Alkmaar. Dat weet ik dan weer toevallig, maar doet er verder niet toe. Wat er vooral toe doet is de stem van Joe, want die mag er zijn. Okee, hij lijkt inderdaad wel heel erg op die van Paolo Nutini… Maar toch, dat maakt de stem van Joe niet minder de moeite waard om naar te luisteren.

Net zoals Phil Collins maakte Joe een remake van de classic You Can’t Hurry Love van The Supremes en bleef daarbij minder dicht bij het orgineel dan Phil heel bewust deed destijds, als eerbetoon aan de Motown sound. Joe maakt er een mooie ballad van met een John Hiatt achtig piano-intro’tje en een subtiel reverb-effectje op zijn stem waardoor alle dames het gevoel krijgt dat deze charmante jongeman het nummer in een lege kerk helemaal voor hen alleen aan het spelen is (…zucht).

Joe is niet alleen charmant en puur, maar dus ook nog erg nieuw en veelbelovend, hij komt nog maar net kijken. Joe trad eerder dit jaar in Engeland op in het voorprogramma van Benjamin Francis Leftwich, die andere relatief nieuwe verrassing met zo’n mooie stem, waar we al eerder over schreven op Duurt Lang. En pas begin 2013 zal Joe voor het eerst zelf als hoofdact gaan touren  door Engeland. Ik ben benieuwd of hij, net zoals Benjamin, ook nog een sprong over het kanaal gaat maken.

Download de gratis EP van Joe’s site en luister dan ook zeker naar het mooie Shadow of the Night en Beating Heart (was die kleine tekstuele verwijzing naar Autumn Leaves bewust, Joe?).