Duurt Lang Muziekblog

12.05.2013 | 0 reacties
il Frodo | by Eljee
Tweet this | Share this | Pin It

album review, duurt lang, female singer/songwriter, folk, gastblog, ingezonden stukken, overig, tips van de chef
, , , ,

Mariecke Borger

12.05.2013 | il Frodo | by Eljee

Mariecke Borger - Things I Say - Copyright 2013 Eljee

Lieve Mariecke,

Waarom moet ik in sommige verhalen over jou toch zo nadrukkelijk lezen dat je zo geworsteld hebt met een writersblock? Dat heeft een meisje met een stem als jij toch niet nodig? Alsof je je moet verontschuldigen. Alsof we iets gemist hebben. Alsof we voor niets ergens op hebben moeten wachten…

Met het sterke openingsnummer bewijs je het tegendeel en zeg je het eigenlijk zelf:

I say it’s not too late
for love
it took a while
for me to be myself

En zo is het. Voor echte liefde moet je soms geduld hebben, en is het allerbelangrijkste dat je eerst jezelf vindt.

Met All That I Need en Through Your Eyes vertel je ons dat je heel hard je best doet om het goed te doen, maar bewijs je ook meteen waarom je je nergens zorgen over hoeft te maken. Met net zo’n bijzondere en herkenbare stem als die van Joni Mitchell, en liedjes die net zo lui en lief zijn als die van bijvoorbeeld Norah Jones, Stevie Ann, en – wie kent haar eigenlijk behalve ik – Soraya, heb je zoiets dierbaars, dat je het ten rechte hebt gekoesterd en beschermd, totdat de tijd rijp genoeg was.

En hoe langer ik luister, hoe meer ik begrijp dat dit daarom ook een hele persoonlijke plaat geworden is, ook al luistert hij misschien orenschijnlijk wat erg makkelijk weg. Want je laat met nummers als This Way, Things I Say, en Rose horen dat je voldoende muzikale noten op je zang hebt – én een verschrikkelijk talentvol (en/of heel ervaren) team van muzikanten, arrangeurs en producers om je heen hebt weten te verzamelen.

Oké, het is misschien allemaal wat nieuw en onwennig. Zo vind ik het nummer Hope You Understand net iets té bleu en schuchter klinken, waarmee het voor mij het niveau van de rest van je plaat net niet evenaart…

Maar, Mariecke, meisje toch… Vanaf de schitterende cover-foto waarop je terecht berustend en hoopvol kijkt naar wat er verder nog gaat komen tot het laatste nootje, is dit een plaat waar je trots op mag zijn en waar je mensen mee gaat beroeren. Dus laat dat onzekere maar gaan… je hoeft niet bang te zijn… You DO mean something to us, welke gekke dingen je misschien soms ook zegt.

Je bewijst dat alles zijn tijd heeft en dat sommige dingen gewoon nu eenmaal wat langer duren. Dat wat van ver komt even nodig heeft, maar om daarom niet minder lekker is. Daarom is het misschien wel toepasselijk dat je mooie liedjes Duurt Lang hebt gevonden. Want hoe lang je ook moet wachten, iets wat goed en klaar is, blijft voor eeuwig en vervliegt daarna nooit meer… Dat is de Duurt Lang waard.

Gehoord op zondag 12 mei 2013 in Paradiso, Amsterdam. Mariecke’s cd Through My Eyes is nu verkrijgbaar.

10.01.2013 | 0 reacties
il Frodo | Cody in Paradiso by il Frodo
Tweet this | Share this | Pin It

album review, folk, gastblog, ingezonden stukken, lekker voor in de auto, live recensie, overig, stemmingen
, , , ,

Cody

10.01.2013 | il Frodo | Cody in Paradiso by il Frodo

Cody

Cody is een 7-koppige alternatieve folk band uit Denemarken. Qua muziek doen ze me een beetje denken aan Midlake (okee, dat moet je inderdaad maar net kennen). Of  aan Rufus Wainwright (waarschijnlijk beter bekend), want Cody-zanger en -oprichter Kaspar Kaae heeft net zo’n bijzondere warme stem. De muziek van Cody zit alleen duidelijker in de ingetogen folk-hoek.

Fractures, het nieuwe album van Cody, komt op 1 februari uit en ik mocht alvast een voorproefje horen. Het soort folk dat Cody maakt is voor mij persoonlijk normaalgesproken wat te vlak, maar toch werd ik prettig verrast door dit album. Fractures is een zeer sfeervolle plaat geworden en als je de tijd neemt om hem rustig te beluisteren kan hij je echt grijpen.

De sfeer van deze plaat is niet alleen erg ingetogen en gedoseerd, maar binnen die ingetogenheid blijkt toch ook genoeg spanning en dynamiek te zitten om een indruk achter te laten. De nummers zitten goed in elkaar en afzonderlijk bijna allemaal voldoende eigenheid en karakter, mede door de slimme haakjes in muziek in tekst en de overtuiging waarmee ze gebracht worden, zoals bijvoorbeeld in het nummer Mirror hieronder.

Ik zag Cody live in Paradiso in het voorprogramma van Saybia, een andere grootheid uit Denemarken waar ik mijn allereerste post op Duurt Lang aan wijdde: The one single song that sets me free. Saybia gaf dit concert (twee om precies te zijn) in Nederland ter ere van hun 20-jarige bestaan, wat ze vierden door hun grootste hit-album The Second You Sleep in zijn geheel te spelen.

Cody kon als voorprogramma helaas niet echt indruk maken. Er waren slechts 5 heren van heren van Cody afgereisd naar Nederland en deze konden de afstand met de zaal niet overbruggen. De kleine liedjes van Cody bleven te klein voor de nog half lege zaal om echt aan te komen en de  intimiteit die dan broodnodig is werd ook niet bereikt. Pas bij de laatste twee nummers begon het een beetje te lopen maar toen was het eigenlijk al te laat. Cody heeft  hiermee dit keer de kans gemist om de Nederlandse Saybia fans te  overtuigen.

Cody is in potentie een leuk bandje, maar ze kunnen nog veel van grote broer Saybia leren over wat je moet brengen in je muziek, en op het podium, om echt het hart van je fans te winnen.

01.11.2012 | 0 reacties
il Frodo | Joe Janiak
Tweet this | Share this | Pin It

cover, folk, gastblog, ingezonden stukken, male singer/songwriter, muziekhistorie, pop, tips van de chef
, , ,

You Can’t Hurry Love

01.11.2012 | il Frodo | Joe Janiak

Joe Janiak
Joe Janiak komt uit Engeland, uit Bath om precies te zijn. Dat is de zusterstad van Alkmaar. Dat weet ik dan weer toevallig, maar doet er verder niet toe. Wat er vooral toe doet is de stem van Joe, want die mag er zijn. Okee, hij lijkt inderdaad wel heel erg op die van Paolo Nutini… Maar toch, dat maakt de stem van Joe niet minder de moeite waard om naar te luisteren.

Net zoals Phil Collins maakte Joe een remake van de classic You Can’t Hurry Love van The Supremes en bleef daarbij minder dicht bij het orgineel dan Phil heel bewust deed destijds, als eerbetoon aan de Motown sound. Joe maakt er een mooie ballad van met een John Hiatt achtig piano-intro’tje en een subtiel reverb-effectje op zijn stem waardoor alle dames het gevoel krijgt dat deze charmante jongeman het nummer in een lege kerk helemaal voor hen alleen aan het spelen is (…zucht).

Joe is niet alleen charmant en puur, maar dus ook nog erg nieuw en veelbelovend, hij komt nog maar net kijken. Joe trad eerder dit jaar in Engeland op in het voorprogramma van Benjamin Francis Leftwich, die andere relatief nieuwe verrassing met zo’n mooie stem, waar we al eerder over schreven op Duurt Lang. En pas begin 2013 zal Joe voor het eerst zelf als hoofdact gaan touren  door Engeland. Ik ben benieuwd of hij, net zoals Benjamin, ook nog een sprong over het kanaal gaat maken.

Download de gratis EP van Joe’s site en luister dan ook zeker naar het mooie Shadow of the Night en Beating Heart (was die kleine tekstuele verwijzing naar Autumn Leaves bewust, Joe?).

The Supremes – You Can’t Hurry Love

Phil Collins – You Can’t Hurry Love

Joe Janiak – You Can’t Hurry Love

Joe Janiak – Beating Heart

30.09.2012 | 0 reacties
il Frodo | Official Press Photo
Tweet this | Share this | Pin It

folk, gastblog, ingezonden stukken, ken ik jou niet ergens van?, live recensie, overig, tips van de chef
,

Fossil Collective

30.09.2012 | il Frodo | Official Press Photo

Op 16 september was ik bij een concert van The Temper Trap in De Melkweg in Amsterdam. The Temper Trap is een nog vrij onbekende band in Nederland, maar ik hoop dat daar snel verandering in komt. Ook al was het live optreden beschamend kort (slechts net iets meer dan een uur!), de Australische heren woonachtig in Engeland zetten toch een bijzondere show neer.  Intimiteit, overdreven drama en grootsheid werden verenigd op een manier die slechts weinige bands kunnen evenaren en waar ze zich naar mijn idee nu al kunnen meten met epische rockbands als The Killers, U2 en Coldplay. Daarom over The Temper Trap vast later nog een keer meer.

Fossil Collective is een duo uit Leeds in Engeland. Hun muziek deed me bij de eerste keer horen meteen denken aan The Temper Trap, vanwege een soortgelijke hoge, bijzondere stem, die wat doet denken aan die van de zanger van de Fine Young Cannibals – bij sommige 30-plussers nog wel vaak bekend van heul vroegah. Het is een soort stem die er waarschijnlijk bij de meeste mensen voor zorgt dat ze meteen afhaken. Of die, als je het geduld kunt opbrengen om meerdere keren te luisteren, juist na enige tijd begint te landen en zich nestelt op een warm plekje in je muziekminnend hart, omdat je meegevoerd wordt door de bijzondere betovering er van.

Als voorproefje voor hun nieuwe EP On & On (release in oktober) geeft Fossil Collective alvast een EP vol fijne liedjes weg als je even je email adres bij ze achter laat. Zeker de moeite waard!

Hieronder alvast een voorproefje.

Fossil Collective – Throwing your Voice

27.09.2012 | 0 reacties
il Frodo | SuuS
Tweet this | Share this | Pin It

album review, female singer/songwriter, folk, gastblog, ingezonden stukken, overig, pop, weer eens wat anders
, , , , ,

Ze wil geweun lekker vrieje

27.09.2012 | il Frodo | SuuS


Limburg is een mooi land. Tenminste, met heuvels, een takke eind rijden en een eigen taal, ben je wat mij betreft meer een land dan, pak hem beet Noord- of Zuid-Holland. Toevallig kom ik er vanwege mijn werk geregeld en dan waan ik mij toch ook echt altijd een beetje op vakantie. Niet alleen het landschap is anders, maar ook de mensen en de sfeer. Ik moet zeggen, dat ook al begin ik de Limburgse cultuur beter te leren kennen, ik me er toch nog steeds niet zo op mijn gemak voel. In het Bourgondische, het gevoel voor stijl en het relaxte (komt waarschijnlijk doordat ze in een veel zuidelijkere en bijna mediterraanse regio liggen) kan ik me goed vinden, maar toch is er ook een bepaalde gekkigheid en nonchalante gezelligheid waar ik me als norse en luidruchtige import-Amsterdammer toch een beetje ongemakkelijk bij voel.

Volgens het persbericht is musical-ster Suzan Seegers nationaal bekend als finaliste van Op zoek naar Evita en hoofdrollen in musicals als Les Misérables, Tom Poes en My Fair Lady. Daarnaast won ze in 2010 de John Kraaijkamp Musical Award. Maar dat is me allemaal even zo veel ontgaan als Carnaval sinds 1987. Maar iets in de meegestuurde YouTube teaser van het nummer Doe Moogs ‘m Höbbe sprak me wel heel erg aan dus besloot ik eens wat meer te gaan luisteren naar haar eerste solo cd SuuS. Een cd geheel in het Limburgs, met moderne en frisse teksten over mannen en de liefde gezongen door een vrouw die daar volgens mij dan weer niet zoveel mazzel mee heeft gehad – al kun je je het moeilijk voorstellen met zo’n prettige verschijning en goedlachse vlotte babbel.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat deze cd mij in eerste instantie toch minder aansprak dan ik verwacht had, maar dat zal voor een groot gedeelte ook wel mijn gebrek aan gezellige Limburgse roots wel zijn en dat Nederlandstalige muziek sowieso niet helemaal mijn ding is. Ik kreeg flashbacks naar Rowwen Hèze (vanwege feestelijke uptempo’s en accordeon, sterker nog, met dezelfde accordeonist!), Guus Meeuwis (vanwege de moderne, frisse sound met soms zelfs iets te recht-toe-recht-aane teksten) en zelfs Twarres. Ook schemert het musicalverleden van Suus naar mijn smaak soms iets te veel door in sommige nummers, waardoor ik soms het gevoel krijg dat ik naar kleine liedjes luister die overeind moeten kunnen blijven staan in een heel groot theater.

Maar toch, al met al, is het geen slechte debuut-cd en belooft hij een mooie carrière-move voor Suus. Want alle liedjes zitten prima in elkaar en bij de nummers waarbij ik afhaak (Vanaovend, Hormone, Foute Manne, Ich Kin ‘t Sónger Dich), zullen veel Limburgers zich prima thuis voelen. En naarmate de cd vordert brengt deze meer van wat ik al gehoopt had: eerlijke liedjes  vanuit de taal van hart (Doe Moogs ‘m Höbbe, Woróm, Neet, Leedje van Mien Laeve, Haaj Mich Vast), met af een toe een vleugje Wende (als het klein blijft) en soms zelfs een beetje warme, lieve Willeke Alberti (ja serieus). Suzan laat zich zelfs op enkele spaarzame momenten tot wat zwoelere en nóg zuidelijkere klanken verleiden in nummers die iets luier, lomer en warmer gezongen worden (Lekker Vrieje, De Cirkel). Dat is de kant die ik het meeste interessante vind. Die me toch stiekem nieuwsschierig maakt naar de volgende cd van Suus. En Suus wist me te vertellen dat er voor een volgende cd ook inderdaad al concrete plannen zijn. Ik hoop dat ze daar nog veel meer van die klein gehouden slaapkamerchansons en liefdesverdrietliedjes op zingt. Niet dat ik haar persoonlijk nog meer Foute Manne gun, maar er komen toch maar wel mooi fijne liedjes van.

Suus gaat nog eenmaal op tour met een Reprise van haar theatershow, zie hier haar speellijst. En, voor de liefhebber heeft Duurt Lang één door Suus gesigneerde cd in de aanbieding. Reageer je als eerste, dan zorg ik er voor dat deze cd jouw kant op komt!