Armin van Buuren & KLM

klm

Ik plaats bijna nooit commerciële dingen, en al helemaal niet als ik er geen geld voor krijg, maar deze is vanuit vakperspectief wel weer interessant. En het is toch een Nederlands bedrijf wat behoorlijk pioniert op social media-gebied. Mocht je willen werken in de social media, dan is KLM wel zo’n beetje het hoogste wat je kunt bereiken. Een merk met historie, maar waar gelukkig genoeg zelfspot is om toch leuke acties te kunnen doen. Je kende misschien de KLM Suprise actie, of de Live Reply actie. Nu is er ter introductie van de zoek je seat functionaliteit een actie waarbij je naast een bekende Nederlander kunt komen te zitten.

Armin van Buuren is een van de bekende Nederlanders uit de actie. En wat voor een. Hij gaat mee naar het EK om het publiek en de spelers op te zwepen en draaide ook tijdens de huldiging van onze jongens in 2010. Destijds was hij bijna eigenhandig verantwoordelijk voor de doorbraak van de Swedish House Mafia, maar nu lijkt het erop dat hij zelf een graantje van zijn eigen succes mee gaat pikken. We Are Here To Make Some Noise heeft het in zich om uit te groeien tot EK-Anthem van de Nederlanders. Hoewel dat andere Anthem (waarover later meer) ook niet te onderschatten is.

Work

Je kunt je werk haten, je kunt er van houden. Je kunt naarstig naar werk zoeken of er juist vanaf willen. Je kunt tot over je oren in het werk zitten, door de bomen het bos niet zien, of een berg werk voor je hebben liggen waar je gewoon even geen zin in hebt.

Op je werk kun je de hersenen eens hard laten kraken, of juist met het verstand op nul eens lekker de handen uit de mouwen steken. Werk is een bezigheid waar je meestal je meeste tijd aan kwijt bent (naast slapen) tussen work, school en death. Er zijn mensen die zouden alles op zij zetten om alles te doen totdat ze het beste zijn in hun werk, het er het verst mee schoppen, of het meest rijk of beroemd mee kunnen worden. Er zijn mensen die doen het zonder er geld voor te krijgen, in een ver land, voor een goede zaak. En sommige mensen zitten op hun werk soms maar wat uit hun neus te eten en blogpostjes te schrijven.

Werk dient altijd een doel. Ook al kun je daar soms nog wel eens aan twijfelen. Dan vraag je je af of je het voor meer doet dan alleen je baas. Maar dan doe je het altijd nog voor de mensen om je heen: de mensen voor wie je zorgt (al is het alleen al omdat ze even van je af zijn), de mensen op het werk die van jou afhankelijk zijn, en zelfs de maatschappij waar je deel van uitmaakt.  Zelfs al draai je alleen maar dom het schroefje aan in de grote machine, zonder jou kan hij niet draaien. Het is een soms een schrale troost, maar daarom niet minder mooi. Zeker als je ieder werk als even belangrijk ziet en net als ik vind dat de vuilnisman gelijk is aan de popster. We hebben allemaal onze plicht, we doen het allemaal wel eens een keer net even iets te routinematig, en we hebben allemaal wel eens geen zin. Maar voor iedereen komt elke dag het moment dat hij ‘uit kan klokken’ en terug gaan naar de rest van het leven dat er toe doet.

En ik vind dat eigenlijk wel mooi hoe de 2 Bears op een soortgelijke wijze het begrip werk bezingen, in deze best wel lekkere remix van hun nummer Work.

The 2 Bears – Work (St Etienne Remix)

Jumbo

Zo eind jaren negentig waren de gouden jaren van Underworld. Toen nog met zijn drietjes, hadden ze net een superhit gehad met Born Slippy dat werd gebruikt in Trainspotting, en het album dat hierop volgde was het prima Beaucoup Fish. Op dit album stond de tweede hit Push Upstairs en werd er al meer gebruik gemaakt van samples en experimentele technieken.

Ook live kwamen ze prima voor de dag, ik herinner me dat ik ze drie keer op drie verschillende festivals heb gezien. Het was (en is) erg goede muziek om een lange dag mee af te sluiten, de zon mee onder te zien gaan terwijl je voorzichtig nog een paar danspasjes doet of je laatste drankmunten opmaakt voordat je terug kruipt naar je tent.

Het nummer waar ik voorgaande activiteiten het liefste op doe en wat voor mij verbonden is met de ‘het is bijna afgelopen’-momenten op Pinkpop en Lowlands, is Jumbo. Uptempo beats, downtempo melodie, vage visserij-gerelateerde samples, halfgesproken zang, kortom: ideaal te versmaden als je toch al niet zo helder meer bent. En nog idealer voor lange autoreizen terug naar huis door het donker.

Underworld – Jumbo

Carousel

Carousel in Brighton

Kevin Friedman, Jackson Phillips, en Tyler Cratcha studeren aan het Berklee College of Music in Boston. Ze wonen op dit moment allemaal in Allston bij Boston, maar komen oorspronkelijk uit Cleveland, Ohio en San Francisco. Samen maken ze muziek onder de naam Carousel.

Kevin reageerde op één van onze posts; of hij ook iets in mocht sturen. En dat mag natuurlijk altijd. We krijgen vaker van dit soort verzoeken. Daar verwachten wij vervolgens niet al te veel van, gaan we eerst luisteren en besluiten wat we er zelf van vinden, voordat we iets plaatsen: óf op onze Facebook page (lekker makkelijk en lekker snel), óf dat we er een stukje aan wagen op onze blog zelf.

Maar toen ik Games hoorde, het nummer dat ik van Kevin toegestuurd kreeg, hoefde ik niet lang na te denken. Dit is namelijk een erg lekker nummer. De eerste maten denk je dat het een Progressive House plaat betreft, totdat de vocalen invallen en je er achter komt dat het eigenlijk een bijzonder lekker synth pop plaatje is. Het deed mezelf denken aan de Pigeon Detectives, en iets anders heel bekends. Maar daar kon ik natuurlijk weer niet opkomen.

Ik vind Carousel een veel belovend trio en ik blijf ze dus zeker in de gaten houden. Binnenkort zullen ze namelijk ook hun eerste EP “26 Allston St.” uitbrengen. En gaan touren in New England, Amerika. Maar dat ligt niet echt om de hoek.

Orbital – Never

Breaking news: Geweldige nieuwe single van Orbital is uit!

Orbital. Ik weet nog precies waar ik was toen ik voor het eerst Orbital hoorde.
Ik luisterde indertijd vooral naar stoere rockmuziek. En was ‘dus’ anti-dance. (Ik was 23, dan ben je daar nog gevoelig voor.) Het enige dat door de beugel kon was vette breakbeat. Voor de rest was dance oppervlakkige discotheekmuziek.
Maar opeens was Orbital op de radio. Ik zat thuis op de bank. Ik geloof dat het Pinkpop was. En er werd een half uur lang Orbital live uitgezonden. Van begin tot het eind zat ik geboeid te luisteren. Een langgerekt muziekstuk trok voorbij. Wat een prachtige melodieën, wat een laagjes en ingenieuze opbouw. Stukjes kwamen en verdwenen en smolten later weer samen. Ik was fan.

Hun toenmalige album ‘In Sides’ behoort sindsdien tot mijn favoriete albums allertijden. Nog steeds draai ik hem regelmatig en het blijft prachtig. Niet alleen om op te dansen, maar vooral om naar te luisteren. (Is luisterdance een term?)

De broertjes Paul en Phil Hartnoll hebben inmiddels al meer dan 20 jaar een eigen plekje in de dancewereld. Pioniers uit de begintijden, waar ze ook al furore maakten met vooral op melodie gedreven muziek. Helaas werd het niveau van In Sides niet altijd geëvenaard. En uiteindelijk stopte de samenwerking voor een aantal jaren. Maar na een paar mislukte soloprojecten zijn ze weer samen aan het optreden. Vorig jaar verscheen een geweldig single (The gun is good / Don’t stop me) ter ere van de comeback. En in 2012 verschijnt een nieuw album. Ik ben erg benieuwd of ze het vuur van In Sides weer kunnen terugvinden. De nieuwe single Never belooft veel goeds!

Orbital – Never