Wasted Love

Steve Angelo - Wasted Love

Stuur maar iets door als je iets van Steve Angello hebt, zei hij, ondergetekende tegen Eindbaas Victor, die hem net iets doorgestuurd had van Steve Aoki. Omdat Steve Aoki een beetje de vaandeldrager is van alles van wat tegenwoordig in Amerika EDM genoemd wordt en gekenmerkt wordt door het David Guetta meets Will.i.am meets elke-drie-minuten-een-massive-drop-geluid… En omdat Steve Angello, als één van de drie masterminds achter The Swedish House Maffia, gewoon wéét hoe je een reteslimme en commerciële extase-house-productie, zoals One in elkaar draait (hier the making of… Aanrader voor producofielen!). Voor veel mensen een dunne scheidslijn, voor mij het verschil tussen het uitmelken van een formule en gewoon perfect vakmanschap.

En dus deed Eindbaas Victor dat, een paar dagen later. Steve Angello sturen. En niet zomaar  Steve Angello. Maar de nieuwe en eerste officiële commerciële solo-single van Steve Angello: Wasted Love. Met als gastvocalist Dougy Mandagi. Je weet wel. De zanger van The Temper Trap. Die andere band waar ondergetekende zo gecharmeerd van is en al eerder één (nee, maar liefst twéé) keer over schreef op Duurt Lang Muziekblog. Weer zo’n lekker wegluisterend stadion-houseplaatje. En dito feelgood muziekvideo.

Want soms krijg je gewoon wat je vraagt. En duurt het dus niet zo lang.

Lekker plaatje. Zeker geen verspilde liefde.

Sound Remedy

Sound Remedy

Ik moest even denken, maar volgens mij ontdekte ik Sound Remedy op Soundcloud via een remix van het nummer Medicine van Daughter, die daar op die dag hoge oren aan het scoren was, en ben ik hem sindsdien redelijk grijs aan het draaien.

Nou was Medicine natuurlijk al gewoon een heel verschrikkelijk mooi nummer, maar wat deze redelijk anonieme producer uit Los Angeles met een voorliefde voor gekke maskers er vervolgens mee gedaan heeft is tamelijk briljant.

Sound Remedy is niet van het kleine gebaar en strooit in zijn remixes met flink wat stijlen en dramatiek zodat hij een unieke sound creëert die energiek is en veel herkenbare klankkleuren bij elkaar brengt (een beetje zoals Madeon dat ook doet), maar daardoor ook weer heel erg eigen is.

Wat in ieder geval zeker is is dat deze jongen het vak van het remixen verstaat (en een brede smaak heeft), luister bijvoorbeeld ook maar eens naar de fijne remixes van M83, Ellie Goulding (met een geniale drop op 1:22), en Band of Horses (wob-wob!). Nu nog een eigen hitje en dan zien we hem vast snel van de underground naar de mainstream komen.

Mightyfools

Mightyfools 2

In november ging ik met Fedde naar Madeon. Supervet concert, gave visuals en goeie muziek. Maar minstens zo goed was het voor- en naprogramma. Dat werd namelijk verzorgd door het Nederlandse DJ-duo Mightyfools.

Deze jonge gasten (Andy Samin and Jelle Keizer) braken in 2009 door met optredens op Dance Valley en Mysteryland. Omdat ik eigenlijk nooit naar dancefestivals ga, kende ik ze dus nog niet. De muziek die ze draaien en maken is een en al dansvloermateriaal. Pompende beats, heftige baslijnen, en toen Madeon dus net klaar was met zijn set, zorgden Andy en Jelly dat het publiek niet wegliep om meteen de jassen en de merchandise te halen, maar om nog even een half uurtje, uurtje, te blijven dansen. En ik ben bij weinig optredens geweest waar een voorprogramma dat voor elkaar krijgt.

Een maandje geleden brachten ze de gratis te downloaden track Zippyshare uit. Zippyshare verwijst naar een van de honderden sites waar je bestanden kan uploaden en delen. Niet allemaal even legaal, maar dat is iets voor een andere keer. Zippyshare (het nummer) laat horen dat ze zeer vakkundig de energie in een zaal kunnen opbouwen en van alle markten thuis zijn. Het is niet voor niks dat ze optreden met de hele groten in de Elektronische dansmuziek en als ze zo doorgaan denk ik dat we Mightyfools over een paar jaar terug kunnen vinden in de DJ top 100. Mochten ze op ADE staan dit jaar, dan bij deze een bindend advies: ga er heen.

Vind ik leuk

Ik geef toe. Ik ben verslaafd aan Facebook.

Ik ging laatst een stukje fietsen en had me voorgenomen mijn telefoon twee uur lang uit te zetten. Dat is dus niet gelukt. Tijdens een pauze op een rustiek plekje ging ik toch even kijken naar alle ‘vind ik leuks’.
Ik heb veel actieve Facebookvrienden. En hoe meer vrienden je hebt, hoe sneller de posts zich opvolgen. Zo krijg snel het gevoel iets te missen. Onrust!

Op zich is er niks mis met Facebook. Ik ben freelancer, en voor mij is Facebook het equivalent van het koffiezetapparaat op het werk. Gewoon gezellig keuvelen over wat je bezig houdt. Ik blijf zo in contact met de buitenwereld. Ik haal er werk binnen, houdt contact met belangrijke mensen, maak afspraken voor filmavondjes, luister naar muziektips. Maar soms is het dus ook heel nerveus.

De nieuwe single van Adamski -terug van weggeweest- vat het goed samen. Een vrolijk nummer met een extatische feeststemming. Maar er zit ook wel veel onrust in. I like it!

Adamski – I Like It

Here comes the sun, part 2

Sunshine

Het is zomer, het is tijd voor vakantie, het is tijd voor zon, zee, strand en barbecues. Helaas wil het alleen met de zon niet zo vlotten afgelopen zomers in Nederland. Daarom hier even een paar gouwe ouwen in het teken van de zonneschijn om toch voldoende in de stemming te komen voor je vakantie. Want als je het goed doet, dan ga je natuurlijk gewoon naar de zon toe, bijvoorbeeld in Australië of Barcelona, in plaats van dat je er hier op gaat zitten wachten.

Vic schreef al eerder over het nummer Here Comes The Sun van de Beatles en ik ook open graag deze zomercompilatie met deze optimistische plaat. Dit nummer werd eens niet door John of Paul geschreven maar door George, in de zonnige achtertuin van Eric Clapton. Eddie Vedder, de zanger van Pearl Jam met een niet onverdienstelijke solo carrière, bezingt de zon op de door hem gemaakte soundtrack van de film Into the Wild. Raul Midón is waarschijnlijk bij minder mensen bekend. Deze hedendaagse soul artiest laat zich het best en het makkelijkst met Stevie Wonder vergelijken op twee punten: beroofd van het vermogen om te zien en een muzikale duizenpoot. Zijn nummer Sunshine geeft een goed idee van zijn stijl en is ook gewoon een lekkere plaat.

Om het tempo en de energie van deze zomer compilatie op te voeren stel ik voor dat je dan je stereo vol opentrekt voor Sun Hits de Sky van Supergrass, heerlijke Britrock plaat. Daarna reizen we even terug naar de foute randjes van onze muziekjeugd en gaan even heerlijk meebrullen met de foute maar o zo zomerse Top 40 hits Sun is Shining en Sunshine van respectievelijk Bob Marley in de mix van Funkstar Deluxe en Dance Nation (wie kent ze nog…).

Tot slot, om dat ik het niet kan laten je ook nog wat minder bekende, maar erg goed geslaagde dansdreutels mee te geven, het sfeervolle Chase the Sun van Planet Funk en de climax plaat Sun Rising up van Deux. Stereo op tien en met het raam open meebrullen. Zon of geen zon.