Duurt Lang

28.02.2014 | 1 reactie
Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, gastblog, live recensie, rock
, , , ,

[concert] The Presidents of the United States of America

28.02.2014 | Justus | Cultuurbewust (Sjoerd Tromp)

pusa-kudos

Over een paar maanden gaan de deuren van Tivoli op de Oudegracht in Utrecht dicht, om te verhuizen naar het complex op het Vredenburgplein. Vanuit nostalgisch oogpunt vind ik dat heel erg jammer. Het tunneltje naar de zaal, de net te krappe ruimte voor de garderobe, de ietwat aflopende vloer. Het draagt allemaal bij aan een memorabel concert avondje. Toch ben ik ook de persoon die met Feijenoordsupporters in discussie gaat over een eventuele nieuwe Kuip. Ze vinden de sfeer en historie te waardevol om te vervangen. En daar ga ik dan graag tegenin: soms moet je afscheid nemen van iets moois om verder te kunnen. Zo zal het ook bij Tivoli zijn. De nieuwe locatie gaat nieuwe herinneringen en routines brengen, dus ook ik ga het een kans geven.

Wellicht heb ik dus vorige week mijn laatste concert in Tivoli meegepakt. The Presidents of the United States of America (kortweg PUSA) haalden alles uit de kast, maar dat was niet eens nodig want het publiek had er zin in. Alle klassiekers werden afgewerkt: Peaches, Kitty, Dune Buggy, hun versie van “Video Killed The Radio Star”, al gauw stond de hele vloer te springen en ik heb ook weer wat stagedivers gezien.

PUSA maakte van de gelegenheid gebruik om het nieuwe album “Kudos to You!” te promoten. Het is weliswaar niet echt vernieuwend, maar voor wie geen genoeg kan krijgen van de 90′s happy-grunge-rock (zoals ik) is het een prima toevoeging. Hierbij een track die ze in Tivoli live speelden.

08.02.2014 | 0 reacties
il Frodo | Maggie Brown
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, gastblog, ingezonden stukken, pop, rock, tips van de chef, vakwerk
, , , , , ,

Maggie Brown?

08.02.2014 | il Frodo | Maggie Brown

Maggie Brown Because

Hoe meer bandjes je hoort, hoe vaker je iets hoort dat je al eerder gehoord hebt. Maar dan beter. Hoe meer bandjes je hoort, hoe meer je je gaat beseffen hoe moeilijk het -kennelijk- is om een goed liedje te schrijven. Laat staan een liedje wat echt beklijft. Dat echt iets toe te voegen heeft. En hoe ouder je wordt, hoe vaker en beter je je ook beseft dat hoeveel bandjes je ook nog méér zult gaan luisteren, hoe kleiner ook simpelweg de kans wordt dat je echt van iets nieuws onder de indruk zult raken. Persoonlijke muzikale verzadiging wordt nu eenmaal met het verstrijken van de jaren en zelfs decennia onherroepelijk een feit.

Hoe bijzonder is het dan, dat je zomaar ineens tussen alle nieuwe dingen die voorbij komen op de radio, Spotify, YouTube, Soundcloud en Bandcamp, eindelijk weer eens een liedje hoort dat je luistert tot het eind? Dat er wél echt toe doet? Dat echt helemaal op zichzelf staat en eindelijk weer eens vers, origineel en spannend klinkt?

Vandaag gebeurde het me. Toen ik mijn e-mail opende, het zoveelste persbericht met een nieuwe music release opende, op de YouTube link klikte en voor het eerst van mijn leven iets van het bandje Maggie Brown hoorde.

En eerst dacht ik nog: is dit wel wat? Is dit niet eerder gedaan? Ja, eigenlijk wel. En ja, misschien ís Maggie Brown inderdaad wel heel erg met allerlei al bestaande bandjes te vergelijken (Built to Spill, Kashmir en nog veel meer waar ik nu natuurlijk even niet op kan komen). En ja, misschien komen er in de muziek ook wel evenzoveel subtiele muzikale hints naar eerdere generaties voorbij (Pink Floyd, Beatles)… Toch is de sound van deze Amsterdamse sferische gitaarpopband toch vooral ook verrassend eigen, zijn de liedjes -o, eindelijk- van een volwassenheid die je graag zo wat vaker zou willen horen, en nemen ze je mee op een reis waar je deel van uit wil maken.

Okee, ik moest wel even wat wennen aan de wat dun klinkende zang… En ik weet ook wel: deze dromerige soundscape muziek is waarschijnlijk veel te weinig mainstream om waarschijnlijk echt ver buiten de grote steden en kleine muziekminnende hoekjes van intranet te reiken… Maar het vakmanschap van de heren van Maggie Brown staat buiten kijf en letterlijk elk liedje van hun nieuwe titelloze album ligt prettig in het gehoor en verdient een plek op een langspeler – zo’n eenheid van meerdere liedjes gemaakt om in zijn geheel naar te luisteren. Nog lost van het feit dat dit soort muziek zeker uitnodigt om een keer live gezien te worden.

Ik denk dat deze muziek wel een, ook al is het een waarschijnlijk klein, maar zeker trouw en tevreden publiek zal vinden. Waarmee ook meteen antwoord gegeven wordt op de vraag die je jezelf waarschijnlijk aan het begin al stelde.

Maggie Brown? Maggie BrownMaggie BrownJa, dat mag ‘ ie zeker.

Maggie Brown presenteert haar debuut-lp/cd in de Nieuwe Anita in Amsterdam op vrijdag 7 maart 2014.

30.08.2013 | 0 reacties
Victor | Press Kit
Tweet this | Share this | Pin It

album review, alternative, lekker voor in de auto, perfect popsong, tips van de chef
,

[album] The 1975

30.08.2013 | Victor | Press Kit

The1975photo

Hij komt over een paar dagen uit, maar is nu al in zijn geheel te beluisteren op Spotify: het album The 1975 van The 1975. Om het helemaal verwarrend te maken heet het eerste nummer The 1975.

Ik schreef al eerder over ze, en het lijkt erop dat ze nu dan doorbreken. Optredens op Lowlands, in de studio bij Giel, voorprogramma’s voor Muse en de Rolling Stones. Het gaat de jongens voor de wind, en dat is ze gegund. Het blijven sympathieke mannen.

Het album is goed. De nummers zijn strak ingespeeld, zitten stuk voor stuk slim in elkaar en zijn catchy. Zanger Matt heeft een meer dan fijne stem en het zijn nummers die de tand des tijds wel gaan doorstaan, verwacht ik. Er zitten fijne hooks, meerstemmige harmonieën in, met als beste voorbeeld Settle Down.

Je hoort emotie, het album ligt prettig in het gehoor maar is gelaagd genoeg om meerdere keren te horen voordat je alle lagen ontdekt. Ja, dit was zeker het wachten waard. Nu nog wachten tot ik hem ook op CD in huis heb en in de auto kan draaien.

06.03.2013 | 0 reacties
il Frodo | Jan Bartelings
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, blues, gastblog, ingezonden stukken, rock, weer eens wat anders
, , ,

Grim Tim

06.03.2013 | il Frodo | Jan Bartelings

Grim Tim

Grim Tim heeft de blues. Die van het rauwe, melancholische soort. Alsof je een bar binnenloopt in een broeierige Robert Rodriguez film. En er iemand op het punt staat een bargevecht te beginnen. Of, net zo makkelijk: om een vrouw op de bar te smijten en aldaar wild te beminnen. Of allebei tegelijk. Dat de vervreemdende titel van hun EP Cygnet Strumpet House verwijst naar een oud vervallen bordeel langs een weg in Frankrijk kan hierbij geen toeval zijn. Deze mannen weten hoe je hout laat kraken… Hnnggghhh… You got me… You got me bad... (Support)

David, Dustin en Koen, de mannen van de Eindhovense band Grim Tim, maken on-Nederlandse bluesrock. Hun muziek doet me wat aan het oude Soundgarden denken, maar heeft ook een andere kant, verrassende ingetogen en bijna lui, waarbij de stem van zanger David soms zelfs wat aan Jeff Buckley doet denken, zoals in het nummer Sixty Eight.

Grim Tim gebruikt veel tempowisselingen en durft liedjes klein te maken en tijd te geven. Maar daar wordt voldoende tegengewicht aan gegeven door net zo makkelijk van leer te trekken op de momenten dat er ook gewoon simpel op snaren gebeukt moet worden. Ook al hoor je dat hun sound nog niet op alle plekken even volwassen en solide is, levert dat uiteindelijk toch een lekkere dynamiek en bijzondere eigen sfeer op. Hiermee blijft deze muziek spannend en loopt niet in dié val, die dit type muziek wel in zich heeft: om ook zelf tot een film-cliché te verworden.

Maar nee, na de tent afgebroken te hebben, verlaat Grim Tim dit bargevecht in alle coolheid, veegt het bloed van zijn knokkels, tuurt wat schimmig door een blauwgeslagen oog, om dan met de bardeurtjes nog klapperend achter zich, volhardend door te strompelen naar de volgende hellhole…

27.02.2013 | 0 reacties
Victor | Kyle J. Letendre
Tweet this | Share this | Pin It

alternative, kent u deze nog-nog-nog?, one hit wonder, persoonlijke plaat
, , , , ,

Volcano Girls

27.02.2013 | Victor | Kyle J. Letendre

volcano girls

In de jaren negentig van vorige eeuw waren er ineens vrouwelijke rockbands. Hole is het beste voorbeeld, en in hun kielzog kregen ook een paar andere bands een klein succesje. Een van die bands is Veruca Salt. Hoewel de band toch ook twee mannen op drums en bas had. Maar omdat de aandacht meestal toch vooral naar de leadgitarist en zanger gaat, zijn ze in mijn hoofd terechtgekomen als ‘vrouwenrockband’.

Volcano Girls is de enige hit van Veruca Salt. Het staat op het tweede album Eight Arms To Hold You, een verwijzing naar het Beatlesalbum ‘Help’. Ook in de hit zelf zit een Beatlesverwijzing: de volledige brug is gebaseerd op een couplet uit het Beatlesnummer Glass Onion. Zelfs de bandnaam zelf is een verwijzing naar popcultuur: Veruca Salt is een van de slechteriken uit Charlie and the Chocolate Factory.

Wat me persoonlijk zo aantrok in het nummer is de energie die erin zit. Volgens mij is het een majeur-liedje, er zit een lekker tempo in, de uithalen van zangeres Nina Gordon klinken heel doorleefd en het paste precies bij de muzikale fase waar ik op dat moment in zat: lekkere grungeachtige alternatieve poprock.

Veruca Salt – Volcano Girls