Kensington wint hem weer!

Het was een mooie zomer, maar oktober schudt ons wakker: de winter komt er aan! Het is maandagavond 12 oktober als ik mijn winterjas onderuit de kast vis en samen met mijn broer op weg ga naar Amsterdam. Tijd voor een feestje! In de Beurs van Berlage wordt vanavond de award voor Best Dutch Act uitgereikt, op de Pre-party van de MTV European Music Awards 2015, die zelf op 25 oktober in Milaan plaatsvinden.

De afgelopen twee jaar won Kensington deze award en ook deze avond behoren zij, samen met Dotan, Natalie la Rose, Martin Garrix en Oliver Heldens tot de genomineerden. We komen binnen in een megagrote zaal, vol enthousiaste jeugd in hippe outfits.

De avond begint met bier en dansen op de fijne beats van DJ Netsky. Na anderhalf uur is het tijd voor de uitreiking. We verwachten een spannende uitreiking, maar eigenlijk is het in vijf minuten alweer voorbij. Kensington word wederom gekroond tot Best Dutch Act! (Ik was stiekem wel een beetje voor Dotan.) De mannen bestijgen vrolijk het podium en bedanken iedereen. Jammer genoeg doen ze geen optreden. Ze verdwijnen weer en het publiek om ons heen reageert ook enigszins verbaasd op de snelheid van de award-uitreiking. Maarrr het mag de pret niet drukken, the party is on! We dansen vrolijk door terwijl DJ Sam Feldt draait. Ook spotten we nog wat feestende BN’ers, waaronder Tiësto, alvorens we de Hollandse kou weer in stappen op weg naar ons treintje.

Het was een leuke avond in Amsterdam. Felicitaties aan Kensington! Zij gaan nu op weg naar Milaan om de Best European Act in de wacht proberen te slepen!

Quantic – Creation

Het gaat me voor de wind. Ik woon heerlijk in Amsterdam, heb veel vrienden, een geweldige partner en het werk komt me aanwaaien. Oja, en de zon schijnt bovendien; daar ben ik ook niet ongevoelig voor.
Enfin, deze doorgaans toch redelijk sombere, twijfelende meneer heeft de zomer in zijn bol.

Ik ontdekte zojuist de perfecte jazzy soundtrack voor dit leven vol harmonie. Met een vleugje stadse reuring en een tikje melancholie. Daar is ‘The Western Transient’ van Quantic. Deze plaat klinkt als onontdekt vinyl vol jazz-standards. Grootsteedse bebop, lounge jazz, gespeeld met passie. Voor op het terras, in de auto, tijdens je werk of kei hard op je koptelefoon op de fiets langs de grachten. Gelukzaligheid.

Quantic (Will Holland) begon als dj in zijn zolderkamertje met handgeknipte samples en beats met instrumentale hiphop. Al snel volgde meer jazz georienteerde albums met echte muzikanten. Hij reisde over de wereld en maakt als ‘Quantic Soul Orchestra’ live jazz fusion met lokale artiesten: Afrobeat uit Afrika, Salsa uit Zuid-Amerika. Een uitgebreid onderzoek naar alle uithoeken van jazz. Funkend, pompend en hysterisch, maar altijd reteswingend.

Nu is hij weer thuis gekomen. En komt bij van de verre reizen. Zijn nieuw album ‘The Western Transient’ klinkt introverter en heeft meer lucht. Net zoals ikzelf.

[Live] Inside en Outside met Novastar

NovastarParadiso01

Hij nam er even de tijd voor. Zes jaar moest het duren voor Novastar (Joost Zweegers) met een nieuw studio-album op de proppen kwam, maar daar is het dan eindelijk. Titel: Inside Outside, producer: John Leckie (o.a The Bends van Radiohead, Z van My Morning Jacket). In alles ademt het vierde album van de Belgische singer/songwriter ambitie en groei. Het geluid klinkt voller, de stem is dynamischer en veel meer onderdeel van de muziek, de teksten zijn minder gekunsteld.

Een tour kon niet uitblijven. Voor de Noord-Hollandse liefhebber van zijn muziek verzorgde Novastar twee concerten: in april in Paradiso (binnen) en in augustus in het Amsterdamse Bos (buiten). Of dat gezien de titel van het album bewust zo gepland is? Vermoedelijk niet, maar voor deze recensie doen we even alsof dat wel zo is.

Paradiso is de beroemde ruimte met zijn prachtige akoestiek en een intieme sfeer, ondanks dat zij geschikt is voor wel 1500 bezoekers. Het BosTheater is… tja een theater in het bos, met dezelfde capaciteit aan (Spartaanse) zitplaatsen. Verder houden de overeenkomsten wel op. Zulke verschillende locaties, welke invloed heeft dat op een concert van Novastar?

Wel, wat meteen opvalt is de aandacht van het publiek Outside: die is veel gerichter. De mensen lijken veel geconcentreerder te luisteren. Gek genoeg verwacht je eenzelfde concentratie van de vierkoppige band, maar die ontbreekt juist. Novastar speelt heel losjes, zelfs een beetje rommelig hier en daar. “Ik geef wel aanwijzingen. Daar ben ik goed in,” zegt hij grappenderwijs tegen zijn bandleden, maar dat blijkt buiten niet overbodig. Binnen is de band vanaf het begin echter enorm gefocust en houdt het tempo van het optreden hoog. Geen onnodige uitstapjes of gebabbel.

NovastarBos01

Buiten heeft Novastar juist veel praatjes. De zanger vraagt het publiek: “Eerst een meezinger en dan een mooi liedje of andersom?” Hij onderbreekt abrupt een nummer als iemand er iets doorheen roept en zet zonder omzien een ander nummer in, om even later het eerste weer op te pakken. Het lijkt erop dat de buitenlocatie hem dwingt om veel meer het contact met het publiek te zoeken. De band moet het letterlijk en figuurlijk opwarmen en daarbij een flinke afstand overbruggen.

Binnen is dat niet nodig. Mars Needs Woman, Because en When The Light Go Down worden hartstochtelijk meegezongen. De intimiteit van Inside geeft veel meer een gevoel van saamhorigheid, alsof je als publiek en band sámen iets aan het doen bent, terwijl je buiten echt passief naar een voorstelling zit te kijken. Zeker, het is enorm sfeervol, het wiegen van de bomen, de feestlichtjes en de Mini waar je koffie kunt halen, maar de echte connectie is er voor een liedjesband als Novastar moeilijk te bewerkstelligen.

De sets lijken qua nummerkeuze op elkaar, maar waar de Belg er binnen voor kiest om zijn hits Wrong, Lost & Blown Away en The Best Is Yet To Come pas als toegift te geven, presenteert hij die nummers buiten lopende het hele concert. Een echte (traditionele) opbouw ontbreekt, zodat er uiteindelijk niet echt een hoogtepunt is te ontdekken. Never Back Down van het album Another Lonely Soul is de allerlaatste toegift. Een sterk nummer, maar wanneer drummer en bassist ontbreken, omdat ze gewoon van het podium zijn verdwenen en niet door lijken te hebben dat het concert nog aan de gang is, dan boet het wel erg in aan kracht. Binnen was dat onmogelijk geweest.

Samengevat: Outside voelden we ons een beetje een outsider, terwijl je bij een concert graag een insider wilt zijn. Maar! Er is Inside én Outside wel één constante en dat is Zweegers zelf. De energie, het fanatisme en het enthousiasme van de zanger zijn geweldig. De wil om er iets moois van te maken spat van zijn gezicht af en daarvoor hij is bereid om zichzelf binnenstebuiten te keren. Waar hij in de toekomst ook gaat spelen, daar komen we met plezier voor terug.

Gezien: Novastar in Paradiso, 22 april 2014; het Amsterdamse Bos, 10 augustus 2014

Natalie McCool

Natalie McCool

Hoeveel mensen zouden kunnen zeggen dat ze samen met Paul McCartney een liedje geschreven hebben? Samen met ene John Lennon behoort hij tot het duo dat waarschijnlijk de meeste hits ooit op zijn naam heeft staan. Maar na de ruzies, het wegvallen van John en het einde van de Beatles ging de koninklijke hitmachine Sir Paul McCartney rustig dóór met produceren alsof hij tien Duracell batterijtjes in zijn bips had. In een muzikale carriere die inmiddels al meer dan een half eeuw zijn vruchten afwerpt maakte Sir Paul ook nog succesvolle muziek samen met onder andere Stevie Wonder, Michael Jackson, Elvis Costello en Natalie McCool.

Natalie MacCool? Ja, je weet wel… Die veelbelovende zangeres die ook uit omgeving Liverpool komt en vorig jaar haar titelloze debuutalbum uitbracht. Want zij schreef als beginnende zangeres het stemmige nummer America, mocht het op de muziekschool voordragen aan Sir Paul, die haar daarna haar hielp met het herschrijven van de bridge. Eigenlijk verdient dat dus dit credit “Music by McCool & McCartney” (maar zo staat het niet in het boekje). Bekt ook nog eens lekker.

Natalie heeft een eigen sound die ook wel weer herkenbaar is en een beetje naar jaren ‘ 80 neigt (zoals wat niet tegenwoordig) en die een bepaalde rebelse en ook wat sombere eigenheid kent die me doet denken aan Kate Bush, Tori Amos, Holly McNarland en meer recent Florence + The Machine, Daughter en London Grammar.

Onlangs bracht ze met Wind Blows Harder een nieuw nummer uit, wat doet vermoeden dat er een nieuw album uit komt (maar dit is nog niet bevestigd). Ik heb haar debuut-album inmiddels zelf aangeschaft (ja, dat bestaat nog!) en begin langzaam al een beetje fan te worden (luister vooral naar deze versie van America, maar ook Nightcall en Dust & Coal mogen er zijn).

Ik ben benieuwd of het deze donkere parel uit Liverpool gegund is, om net net als haar illustere voorgangers, een aantal klinkende hits in Engeland en over de grens op haar naam te schrijven.

Machinarium

Screenshot van machinarium

Ik heb nu ongeveer een jaar een MacBook. Destijds wisselde ik van werkgever en dit was een leuke secondaire arbeidsvoorwaarde. Een klein probleempje aan de Mac: gaming is wat minder populair op dat platform. Ook via Steam zijn maar weinig games compatible met iOS, het besturingssysteem van de Mac. Ik ben toen eens gaan rondneuzen in de App store en trof Machinarium aan.

Machinarium is een grafisch indrukwekkende game in het point-and-click genre, maar met wat subtiele wijzigingen ten opzichte van de klassiekers. Je bestuurt een robot in een mechanische wereld. Er is geen gesproken dialoog, en je moet diverse puzzels oplossen om verder te komen. Mocht je van een leuke puzzelgame houden, en ben je een grote fan van Wall-E zoals ik, dan is deze game een must.

Behalve dat de sfeer, omgevingen en karakters zeer goed zijn vormgegeven, is ook de soundtrack van deze game zeer indrukwekkend. Tomáš Dvořák is de artiest achter de muziek. Hij weet heel goed de mechanische sfeer van de game over te brengen in de nummers. Ook zijn er wat meer atmosferische nummers, die echt heel specifiek voor de game zijn gecomponeert. Het is een sublieme combinatie van synthesizers en klassieke instrumenten. Ik heb zelf meerdere malen de soundtrack via Spotify afgespeeld en ik blijf het een pareltje vinden.

Tomáš Dvořák gaat tegenwoordig schuil achter de artiestennaam Floex. Ik ga zijn werk goed in de gaten houden.