Duurt Lang

22.07.2014 | 0 reacties
il Frodo | Steve Angello - Wasted Love (YouTube)
Tweet this | Share this | Pin It

dance, gastblog, ingezonden stukken, puik geproduceerd
, , , ,

Wasted Love

22.07.2014 | il Frodo | Steve Angello - Wasted Love (YouTube)

Steve Angelo - Wasted Love

Stuur maar iets door als je iets van Steve Angello hebt, zei hij, ondergetekende tegen Eindbaas Victor, die hem net iets doorgestuurd had van Steve Aoki. Omdat Steve Aoki een beetje de vaandeldrager is van alles van wat tegenwoordig in Amerika EDM genoemd wordt en gekenmerkt wordt door het David Guetta meets Will.i.am meets elke-drie-minuten-een-massive-drop-geluid… En omdat Steve Angello, als één van de drie masterminds achter The Swedish House Maffia, gewoon wéét hoe je een reteslimme en commerciële extase-house-productie, zoals One in elkaar draait (hier the making of… Aanrader voor producofielen!). Voor veel mensen een dunne scheidslijn, voor mij het verschil tussen het uitmelken van een formule en gewoon perfect vakmanschap.

En dus deed Eindbaas Victor dat, een paar dagen later. Steve Angello sturen. En niet zomaar  Steve Angello. Maar de nieuwe en eerste officiële commerciële solo-single van Steve Angello: Wasted Love. Met als gastvocalist Dougy Mandagi. Je weet wel. De zanger van The Temper Trap. Die andere band waar ondergetekende zo gecharmeerd van is en al eerder één (nee, maar liefst twéé) keer over schreef op Duurt Lang Muziekblog. Weer zo’n lekker wegluisterend stadion-houseplaatje. En dito feelgood muziekvideo.

Want soms krijg je gewoon wat je vraagt. En duurt het dus niet zo lang.

Lekker plaatje. Zeker geen verspilde liefde.

14.07.2014 | 0 reacties
il Frodo | Light and Magic: Water by Xanthic
Tweet this | Share this | Pin It

female singer/songwriter, gastblog, pop, tips van de chef, zelfde titel, ander nummer
, , , ,

Magic

14.07.2014 | il Frodo | Light and Magic: Water by Xanthic

Light and Magic: Water by Xanthic

Als kind hebben we door de sprookjes die ons voorgelezen werden door papa en mama aan de rand van ons bed leren geloven in twee dingen: magie en de liefde. Misschien wel de twee belangrijkste dingen die het leven écht de moeite waard maken. Alleen hebben we in de loop der jaren door het leven zelf geleerd dat je vaak, dat wat op het eerste gezicht magie lijkt, maar beter niet teveel kunt geloven en dat liefde die je leert kennen niet altijd even magisch blijkt te zijn als hij leek te worden.

Zoals breed uitgemeten in de pers, bleek zélfs het sprookjeshuwelijk tussen Chris Martin (van Coldplay) en Gwyneth Paltrow (van Iron Man) vatbaar voor de greep van de grote boze mensenwerkelijkheid – en in het liedje Magic bezingt Chris met een benijdbare hoop de nog immer zegevierende magie in hun daardoor juist schrijnend zichtbare sleets geworden liefde, met de aandoenlijkheid vasthoudendheid van de oude indiaan die een regendans doet in tijden van droogte.

Tina Dico (of Dickow, zo u wilt), die ik wonderbaarlijk pas sinds kort heb leren kennen, is een briljante singer-songwriter uit Denemarken. Ze bezingt in Magic met rake zinnen de romantische eenzaamheid van een vluchtige one-night stand – en je hebt het gevoel alsof je erbij staat en voelt wat zij voelt. Want we kennen allemaal het bleekgewassen sprookje van de liefde. Van alles wat kon zijn en het niet werd en van alles wat eens was maar nooit echt helemaal hetzelfde bleef.

Maar gelukkig voor ons allemaal blijft de liefde toch ondanks dat alles in ons sluimeren als het naïeve kind dat we allemaal eens waren. Omdat we ook allemaal diep van binnen weten, dat je voor echte magie juist af en toe tegen beter weten in moet blijven durven geloven.

Ik kijk erg uit naar het concert van Tina Dico, 1 december 2014 in het Muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam (kaarten). Hopelijk duurt het niet al te lang voordat de heren van Coldplay ook weer data van een nieuwe tour bekend maken…

27.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

Disco, gastblog, live recensie
, , , , ,

De Discografie van Broken Bells

27.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

BrokenBellsIMG_1691

‘After The Disco’ heet het tweede album van Broken Bells, het samenwerkingsverband tussen Shins-voorman James Mercer en producer Brian ‘Danger Mouse’ Burton. Een vreemde combinatie zou je denken, maar dat het werkt, indie en futuristische electro, dat bewees het duo al in 2010 met het debuutalbum ‘Broken Bells’, waarmee het veel lof (o.a. een Grammy-nominatie) oogstte. Het wachten was op de opvolger en die heet dus niet voor niks zo. ‘Disco’ is het motief dat de twee multi-instrumentalisten door het hele album weefden.

We horen een beetje Bee Gees, een beetje ABBA met een donker sausje, de Beatles, een beetje… ja wat is het eigenlijk? Dat is nou Broken Bells. Luister naar het eerste nummer Perfect World van het nieuwste album en je begrijpt het. De band van vier, Mercer en Burton plus een drummer/bassist en een toetsenist/gitarist, opent er de avond in de Melkweg mee, met op de achtergrond een hallucinerende projectie van een vlucht door de ruimte, langs planeten en sterren. Een typische Broken Bells-productie met een uptempo beat, een synthesizer en een herkenbare melodielijn, aangevuld met een neuriënd koortje en een Shins-gitaarrif.

Mercer spreekt af en toe kort het publiek toe, maar het is duidelijk dat de muzikanten hebben besloten om er een strakke show van te maken, zonder te veel uitstapjes. Het werkt; de gekke, witte frames om de keyboards, de science-fiction dome in het midden van het podium, de vervreemdende animaties en schaduwen die tegen de achterwand worden geworpen, de uitgekiende lichtshow: er is echt over nagedacht. Het voelt al met al alsof je op een jaren tachtig-feestje bent beland, maar dan in 2035. Een beetje bizar, maar op een coole manier.

Belangrijker nog voor het concept en voor de luisteraar: het viertal weet het complexe geluid van het album (waarop Burton en Mercer alles zelf hebben ingespeeld) heel knap te benaderen. Dat geldt trouwens voor beide albums, want Broken Bells heeft een volle setlist samengesteld: 22 nummers bracht het duo tot zover uit en daarvan speelt het er in de Melkweg maar liefst 17. We horen onder andere The High Road, The Ghost Inside en Mongrel Heart van het oude album en van de nieuwe, eerlijke gezegd wel minder overtuigende plaat, het nummer Medicine, waarop Brian Burton aan het slot nog even op een xylofoontje tingelt. Een leuke verrassing halverwege is Meyrin Fields, dat in 2011 als EP werd uitgebracht. Ook al zo’n nummer met een vreemd, maar cool smaakje.

Een fijn concert om bij te wonen. Strak gespeeld en heel zuiver gezongen. Anderhalf uur kon er lekker gedanst worden en waren bijna alle nummers te horen die Broken Bells tot op heden heeft geschreven. En dat allemaal in een paars-roze disco-haze. Dan is er maar één woord dat me te binnen schiet: discografie. Voor nu was het heel feestelijk en gingen we met een prettig gevoel naar huis. Maar ik zie persoonlijk wel uit naar wat de band daadwerkelijk After The Disco gaat maken. Is het allerlaatste nummer van het album, The Remains Of Rock & Roll, een muzikale hint?

Gezien: Broken Bells in Melkweg The Max, dinsdag 1 april 2014

11.04.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, gastblog, live recensie
, , ,

[live] Thuiskomen met Elbow

11.04.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

Elbow

Elbow in Paradiso. Inderdaad, de band uit Manchester die al 23 jaar bestaat –dus sinds de middelbare school- en in die twee decennia is uitgegroeid tot een van de grootste publiekstrekkers uit Engeland. Die de prestigieuze Mercury Prize en Brit Award won, die in 2012 de olympiërs toezong bij de Spelen van Londen, voor het oog van een miljard tv-kijkers. Die anno 2014 eindelijk de nummer-een-positie in Engeland bereikte met zijn nieuwste album The Take Off And Landing Of Everything. Die band dus, die kwam naar Paradiso, met een capaciteit van 1500 man. Wie dat leest weet eigenlijk al wat het eindoordeel van deze recensie gaat zijn. Geeft niet.

Het was veertien maanden geleden dat ze een fatsoenlijk optreden hadden gedaan en ze waren een beetje zenuwachtig. Ze hadden ‘normale dingen’ gedaan en dit, optreden, ‘is not a normal thing,‘ aldus voorman Guy Garvey. Het maakte dat hij het publiek vroeg om op momenten dat de band het zwaar had zou uitroepen: ‘Everything will be be alright, Elbow.

Het was bepaald niet nodig; van zenuwen was weinig te merken. Garvey, die de kunst verstaat om iedereen, van de eerste rij tot de tweede ring erbij te betrekken met z’n omhelzingen, de onverstoorbare Pete Turner op bas, drummer Richard Jupp, met z’n tong uit zijn mond en de verlegen lachende Potter-broers: ze doen hun kunstje moeiteloos en vlekkeloos, ieder nummer tot in de puntjes verzorgend. In bijna twee uur tijd laat Elbow zien waar het goed in is: een eensgezinde en gemoedelijke sfeer creëren waarin iedereen zich eindeloos wil onderdompelen. Het voelt een beetje alsof je thuiskomt, luisteren naar de nummers van The Seldom Seen Kid (2008) en die van het nieuwste album, aangevuld met de beste liedjes van Build A Rocket, Boys! uit 2011, waaronder The Birds en Lippy Kids.

Het was de vierde keer dat ik Elbow zag optreden: in 2006 in de Melkweg, in 2011 op Rock Werchter en in de HMH en nu dus in een exploderend Paradiso. Het voelt bijna vertrouwd. Elke keer was het optreden prachtig, hoewel ik nu toch wel stiekem een beetje zit te wachten op het moment dat de band weer wat van de eerste drie albums in zijn set opneemt. Cast Of Thousands (2003) was de plaat die me greep, Leaders Of The Free World van twee jaar later vind ik ook zeer geslaagd, met veel energieke nummers die een prettig contrast zouden kunnen vormen met het rustige werk van daarna.

Maar goed, dit is gezeur van iemand die denkt dat ie alles gezien heeft. Laten we wel wezen: het was gewoon fantastisch en ik mag me gelukkig prijzen dat ik vrienden heb die zo goed waren om kaartjes voor dit unieke concert te regelen, zonder zelf te gaan, dat ook nog eens! Ik schrijf het bij op het (steeds verder uitdijende) lijstje van beste concerten ooit. Locatie een tien, uitvoering een tien, sfeer een tien, klein albino’tje een tien, set een acht. Cijfers om mee thuis te komen, zou ik zeggen.

Gezien: Elbow in Paradiso 18 maart 2014

Een mooie samenvatting van het concert is hier terug te zien.

21.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, gastblog, live recensie, pop, tips van de chef
, , , ,

[live] Chvrches in de muziekkerk

21.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

CHVRCHES

Dat Glasgow goede muziek voortbrengt, dat weten we al sinds Gerry Rafferty in 1972 Stuck In The Middle With You uitbracht. David Byrne van Talking Heads, Texas en Franz Ferdinand zijn een paar grote namen van de jaren erna. De indiefolk heeft er goed geaard met bijvoorbeeld Belle & Sebastian, Arab Strap en The Fratelli’s. En vanaf de jaren negentig was er de electro van Mogwai, waarop momenteel wordt voortgebouwd door bands als Errors en Hudson Mohawke. Sinds 2011 is er Chvrches om de wereld te bekeren tot de Glasgow electro.

Chvrches is met zijn hang naar pop de meest toegankelijke van de drie en zou daarom het verst kunnen komen. Het kindstemmetje van Lauren Mayberry en de couplet-refreinformule van de -zeer hitgevoelige- nummers, de subtiele koortjes: het draagt er allemaal aan bij dat de band het, met name in Engelssprekende landen, bijzonder goed doet. Het debuutalbum The Bones Of What You Believe reikte in Engeland in 2013 tot plaats 9 en in de VS tot 12. Azië is zich aan het warm draaien: in Singapore en Japan groeit de fanbase gestaag.

Nederland is met plaats 68 nog niet zover, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Chvrches is deze zomer te zien op Best Kept Secret (al dan niet toevallig naast Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand trouwens) en het is wel zeker dat het drietal daar goed zal worden ontvangen. Het is moeilijk om Chvrches niet goed te vinden. Het geluid klopt volledig: de balans tussen de dansbare beats en de zangpartijen, de lyrics die je zo mee kunt zingen en, zoals we in Paradiso konden zien: de overdonderende lichtshow.

In ruim een uur komt het volledige album van Chvrches voorbij. The Mother We Share en Gun liggen het gemakkelijkst in het oor. Ook heel fijn: We Sink met groene lichtkanonnen en Night Sky met een prachtige LED-sterrenhemel. Chvrches dendert door en het is bijna vreemd om Mayberry en haar collega’s Iain Cook en Martin Doherty af en toe een beetje verlegen tussen de nummers door te horen babbelen, zonder die explosie van lichten en zonder de aanstekelijke melodielijntjes. Je zou bijna vergeten dat er mensen zitten achter al die bliepjes en synth-geluidjes.

Paradiso was ooit het verenigingsgebouw van een progressieve afsplitsing van de Hervormde Kerk. Een kerk kun je het dus niet helemaal noemen, maar voor dit verhaal doen we even alsof. Chvrches dat in dé muziekkerk van Nederland met een gigantisch lichtorgel de Schotse electro te verspreidt: dat is toch te mooi om te laten liggen.

‘Make a true believer of anyone anyone anyone’ klinkt het in het nummer Lies.
Het klopt, ik moet het volmondig toegeven: ook ik ben bekeerd tot de Glasgowse electropop.