In januari dwong ik mijzelf tot een grote keuze. Het roer drastisch omgooien en al mijn schepen verbranden? Of waren de schepen met een opknapbeurt nog zeewaardig te houden? Ik koos voor het laatste. Maar zoals met veel keuzes, je gaat twijfelen of je niet toch dat andere had moeten doen… Je weet, het gras is altijd groener bij de buren. Maar nieuw gras is wel verleidelijk.
Natuurlijk, ik was gelukkig. Maar de twijfels staken af en toe de kop op. Totdat ik in Vlieland in het bos stond. Het was tijdens het Into the Great Wide Open festival. Tussen de sprookjesachtig verlichte bomen stonden we bij een intiem optreden van Roosbeef. Warme zonnestralen spiekten door de takken, een koel biertje in mijn hand. Roosbeef zong ‘Twijfelaar’. Het raakte me diep in mijn hart. De woorden lieten me niet los. En er viel een kalmte over mij heen.
“twijfelaar
ga nou maar
er is altijd er is altijd misschien”
Als beroepsmatig Facebooker zie ik af en toe trends ontstaan. Zo is het tegenwoordig helemaal hip en happening om quote’s of teksten in een afbeelding te zetten en die te delen in plaats van ze gewoon op te schrijven. Ook zie ik steeds vaker mensen youtubefilmpjes plaatsen van liedjes die ze mooi vinden. En vaak ook nog dezelfde filmpjes, die niet de officiële clip zijn maar het liedje als achtergrond voor een diashow van de zingende artiest.
Twee van de liedjes die ik heel vaak voorbij heb zien komen zijn Gotye’s Somebody That I Used To Know en Birdy’s Skinny Love. Waarom juist die nummers een succes worden? Ik denk dat ik het weet.
Het zijn beiden eerlijke nummers die inspelen op je gevoel. Je hebt het idee dat de zanger/zangeres het echt meent, de muziek is niet overdadig of zwaar aangezet maar gewoon zoals het is. In Gotye’s geval rustig kabbelend met twee eenvoudige basis-akkoorden met zo nu en dan een emotionele uithaal, waarbij ook de andere partij in de stem van Kimbra haar verhaal kan vertellen. En bij Birdy een klassieke piano-cover van Bon Iver met een hoge stem die recht uit het hart en op de luisteraar gericht lijkt.
Net als bij theater zijn de beste verhalen persoonlijke verhalen. Verhalen waar iedereen een eigen interpretatie aan kan geven, waar emotie in zit en waar degene die het vertelt iets van vindt en een mening over heeft. En dat is wat Birdy en Gotye heel goed door hebben.
Nederlandstalige muziek heeft vele gezichten, en niet elke heeft evenveel fans. In het brede spectrum heb je, grof genomen, aan de ene kant artiesten van het kaliber Marco Borsato, Jan Smit, Nick en Simon, de 3J’s en Guus Meeuwis (sorry Marco) – succesvol bij een breed publiek, maar bij een bepaald al dan niet terecht vooringenomen publiek niet echt geliefd. En aan de andere kant van dat spectrum heb je de zeer artistiek verantwoorde artiesten als een Maarten Roozendaal, Frederique Spigt, Mathilde Santing – oprecht gewaardeerd, maar niet bekend bij het grote publiek. En daar tussenin heb je nog een aantal bijzondere categorieën, waaronder verwant aan het cabaret en de artiesten die daar al wel weer aan ontstegen zijn, zoals Acda en De Munnik, de vooral regionale trots zoals Normaal, Blof en ook weer Guus Meeuwis, en bijvoorbeeld de geheel op zichzelfstaande iconen als een Ramses Shaffy en Frank Boeien. En dan is daar natuurlijk de groep waar ik zelf een De Dijk, De Scène, en Van Dik Hout tot reken: De Helden van het Poppodium. Met een vaste schare fans, een lange staat van dienst en een solide repertoire, dat vooral live gretig geconsumeerd wordt.
Dit weekend was de CD presentatie van Renee van Bavel, een dame die zich wat mij betreft prima bij die laatste categorie mag rekenen. Haar nieuwe CD is titelloos omdat deze voelt als een debuut, vertelde ze op het podium. Nadat ze haar oorspronkelijke als tweede album bedoelde werk in de studio opgenomen had, won ze een prijs en mocht ze een aantal nieuwe nummers in de studio opnemen. Dit deed ze met nieuwe muzikanten en de muzikale chemie die daar uit voort kwam was zo´n openbaring, dat ze besloot, geheel in de stijl van Anouk, haar oude band te laten voor wat het was en met deze heren helemaal opnieuw te beginnen aan haar tweede album, dat ze dan ook maar meteen in eigen beheer uitgegeven heeft.
En dat is een goede keuze geweest, want op het podium bleek dat ze een clubje muzikanten om haar heen heeft verzameld die van een kaliber zijn waar je U tegen zegt (heerlijke toetspartijen, briljante gitaarsolo, fijne arrangementen), en met die ene nieuwe CD meteen een repertoire opgebouwd heeft waarvan alle nummers zo in een keer zonder schaamte op een live set list terecht kunnen. En alhoewel ik het gevoel had dat Renee zelf er de eerste twee nummers nog een beetje in moest komen, werd er op het kleine podium een muur van muziek opgebouwd alsof er een band stond die al 10 jaar mee draait op het hoogste niveau. Maar bij het derde nummer – Opgaan In Jou – was iedereen warm, inclusief het publiek dat dichter op het podium was komen staan, en de sfeer veranderd in een geborgen haven van muzikale vertrouwdheid: Hier stond de toekomst van het Nederlandse poppodium.
Check dus snel het hele album, dat je kunt vinden op de site van Renee, met daarop ook een mooi duet met zanger Thé Lau, de gelauwerde zanger van de eerder genoemde band De Scène, die naar mijn idee in Renee vocaal en tekstueel zijn gelijke heeft gevonden. En dat is een compliment dat je niet te snel mag maken, uit respect voor die grootheid die hij zelf op zijn beurt is. Hieronder alvast een voorproefje.
Nog voor ADE goed en wel begonnen was, had ik mijn eerste interviewafspraak al staan. In de afgelopen twee jaar heb ik eerlijk gezegd nog niemand namens Duurt Lang geinterviewd, maar het moest er maar eens van komen, dacht ik.
Via haar management kwam ik in contact met Victoria Aitken. We spraken af om op zondagochtend koffie te drinken. Ter voorbereiding had ik me een beetje ingelezen (niet te veel, omdat dat een spontaan leuk gesprek alleen maar blokkeert) en had ik wat clips van haar bekeken.
Aangekomen bij het café maakten we kennis, bestelden, en begon het gesprek. We hadden het over het festival, producers en DJ’s. Ze had Armin van Buuren ontmoet en was ‘starstruck’ geraakt omdat het zo’n leuke slimme jongen was.
Victoria vertelde dat ze het prettig vond dat ik niet op haar verleden in ging. Ze heeft nogal wat bekende familieleden, waardoor mensen snel bevooroordeeld raken. Gelukkig was dat bij mij dus niet het geval en kon ze vrijuit praten. Ze heeft een achtergrond in de schrijfwereld en is afgestudeerd op Engels. Al jaren schrijft ze gedichten en songteksten. Bevriende DJ’s wilden daar wel wat mee, en vroegen of ze voor hen wilde schrijven. Zo gezegd zo gedaan, en de teksten die ze schreef zong ze provisorisch in, met het idee dat ze later door een ‘echte zangeres’ opnieuw ingezongen zouden worden. Het beviel de producers echter zo goed dat ze besloten haar take te houden.
Inmiddels heeft ze al een paar kleine commerciële hitjes op haar naam staan. Ze vertelt er wel bij dat ze die puur heeft gemaakt om haar naam breder bekend te krijgen en dat ze houdt van goed geproduceerde popmuziek. Zelf haalt ze veel meer voldoening uit nummers waar meer emotie in zit. Die kan ze beter uit haar gevoel zingen en zouden bijvoorbeeld ook akoestisch nog goed overeind blijven.
Zo tegen het eind van het gesprek (we hebben het ook nog over piraterij en creatieve invloeden gehad) vertelt ze dat ze dicht bij een deal met een Nederlands label is. Een heuse Scoop dus! Ik weet zeker dat we binnenkort meer van haar gaan horen!
Als er iemand op dit moment gehypet word, dan is het Lana Del Rey wel. Ze heeft een album onder haar eigen naam Lizzy Grant gemaakt, zag later een film en besloot een nieuwe naam aan te nemen en haar geluid radicaal te veranderen.
En dat nieuwe geluid, dat legt haar geen windeieren. Erg relaxed en een heerlijke stem. Ze past perfect in het straatje dat Adele en Katie Melua al hebben gelegd en zal uitgroeien tot een vaste waarde op Sky Radio. Zonder middle-of-the-road muziek geen extremen, en als we dan toch moeten kiezen, doe dan maar Lana Del Rey.
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
