Berichten in de categorie female singer/songwriter

24
Jan 12

Slow Moving Millie

Slow Moving Millie

Het is me opgevallen dat we de laatste tijd bij Duurt Lang wel erg veel over lieve meisjes schrijven. Zijn de lieve meisjes een opvallende trend in de muzieksmaak van de Duurt Lang bloggers, of is er, na een hele golf van mannelijke singer-songwriters/zwoel zingende dubstep acts, gewoon eindelijk weer eens een tegengeluid uit het andere kamp? Geen idee, maar ik heb in ieder geval evengoed wel weer een leuke tip uit de vrouwelijke ‘folk’ hoek.

Slow Moving Millie is de artiestennaam van Amelia Warner, een Engelse actrice die je bijvoorbeeld had kunnen zien in de film Æon Flux. En nu begint ze dus met een carrière als singer-songwriter, die ze afgetrapt heeft met haar debuut cd Renditions, die in december uitgekomen is. Een leuk weetje is trouwens dat zowel de albumfotografie als de productie van de muziekvideo Please, Please, Please, Let Me Get What I Want afkomstig zijn van fotografe Nicole Nodland, die ook al veel ander bekend werk maakte, waaronder van Prince en de voor het op handen zijnde album Born to Die van Lana del Rey.

Hier in Nederland staat Slow Moving Millie nog niet heel erg op de radar, maar ik denk dat als de The Voice of Holland, Birdy en The Corrs fans haar ook ontdekken, dit niet heel lang zal duren.

En dan beloof ik dat ik nu weer op zoek ga naar iets met stevige beats of gitaren en baarden en zo.

Slow Moving Millie – Please, Please, Let Me Get What I Want

21
Jan 12

Natalia Jayden

Woensdagavond heb ik mogen genieten van Natalia Jayden. Deze van oorsprong Poolse zangeres is begin januari uitgeroepen tot 3FM Serious Talent. Woensdag liet ze in de Paradiso een aantal van haar nummers horen, waaronder haar pakkende nieuwe single Finish Line.

Natalia heeft een mix laten horen van gevoelige ballads en swingende popliedjes. De drie kwartier die ze gespeeld heeft, heb ik geen moment stil gestaan. Haar huidige producent Martin Terefe schreef terecht dat Natalia erg goed is in het schrijven van pakkende deuntjes.

Natalia kan veel met haar stem. In haar liedjes varieert ze dusdanig in haar melodielijnen dat ze zowel de laagte als de hoogte in kan. Ze doet denken aan Duffy, met de kopstem van Adele en de feel van Sia. Wat tegenviel was Natalia’s interactie met het publiek. Ze verontschuldigde zich meerdere malen en probeerde geforceerd het publiek mee te laten bewegen en zingen. Als dit door onzekerheid komt, dan hoop ik dat ze die onzekerheid laat varen. Ze heeft talent genoeg om de ster te worden die in haar zit.

Natalia Jayden – Finish Line

19
Jan 12

Noorderslag/Eurosonic: Lieve Meisjes

Eefje De Visser

Eefje de Visser

Tijdens mijn eerste week in nieuwe woonplaats Groningen viel ik meteen met mijn neus in de boter met de festivals Noorderslag en Eurosonic. Een perskaart ging helaas aan diezelfde neus voorbij, maar gelukkig viel er ook zonder kaartjes nog voldoende te zien. Waaronder opvallend veel lieve meisjes met een hoge aaibaarheidsfactor. Die overigens prima hun mannetje stonden, ieder op haar eigen manier.

Donderdagavond speelde de Belgische Selah Sue op de Grote Markt. Eerder zag ik haar op Lowlands waar ze toen op mij nog een wat verlegen en breekbare indruk maakte, maar in Groningen stond een zelfverzekerde dame op het podium die er lekker op los rockte. Ondanks de kou kwamen de nuchtere Groningers flink los op haar mix van reggae, soul en hiphop. En zelf danste ze ook vrolijk mee op het podium. Een cover van Lauryn Hill kwam ook nog voorbij, waarna je bij mij sowieso goed zit. Woensdag kreeg ze al een EBBA award voor beste nieuwe Europese artiest. Ik ben benieuwd wat een volgend album zal brengen.

In platenzaak Plato zag ik Kris Berry die vorig jaar haar EP uitbracht en al op North Sea Jazz stond. Haar intieme, warme jaren ´50 sound en haar charmante, enigzins aandoenlijke presentatie sloten goed aan bij de kleine platenwinkel setting. Hoewel haar liedjes bij mij niet echt blijven hangen heeft ze een unieke stem en als Nederland nog niet retro moe is na Caro Emerald en Room Eleven zullen we zeker nog meer van haar gaan horen.

Gelijktijdig speelde Eefje de Visser in een afgeladen Coffee Company waar het publiek zelfs tot buiten op de stoep stond. Net als Selah Sue een graag geziene gast in De Wereld Draait Door, maar net als Matthijs ben ik na dit weekend ook fan. Nederlandstalige liedjes met mooie arrangementen en refreintjes die je je hoofd niet meer uit krijgt. Ik voorzie een weerzien op Oerol!

Selah Sue – Peace Of Mind

Kris Berry – Flower Empty Tree

Eefje de Visser – Hartslag

14
Jan 12

That’s all Folk!

Nee, ik ga er geen einde aan maken. En nee, ook al klink ik de laatste tijd als Daffy Duck (dat is een heel ander verhaal), dit is geen ode aan de Looney Toons (al verdienen zie die ode natuurlijk wel).

Nee, deze Duurt Lang gaat over de heftige confrontatie die ik had toen ik door mijn Recently Added playlist van iTunes scrollde… Ik ben namelijk, blijkt daaruit, officieel Folk fan geworden! En dat is toch wel een culture shock voor een verstokt Rock, Heavy Metal en House-liefhebber als ik dacht te zijn.

Nou speelt het wel een rol dat ik het labeltje ‘Folk’ in iTunes wel tamelijk ruim aan het interpreteren ben, om mooie homogene smart-playlists te kunnen maken (u snapt het, hier spreekt een muzieknerd). Dit doe ik door zonder blikken of blozen mijn helden en heldinnen als Agnes Obél, Alela Diane, Amy MacDonald, Bon Iver, Cat Power, Clannad, Eefje de Visser, Emiliana Torrini, Jonathan Wilson, Laura Marling, Lisa Hannigan, Loreena McKennitt, Midlake, Ray LaMontagne, Seth Lakeman, Shelby Lynne, Sigur Rós, The Tallest Man on Earth, The Walkabouts en Xavier Rudd op één hoop te gooien… En ja, ik weet dat ik met die hokjesgeest nu een heleboel mensen beledig, maar vooral mijzelf. Of niet. Want de afgelopen tijd bemerk ik in muziekland toch wel een trotse revival van de, vooruit, Folk.

Eén specifieke muziektip wilde ik jullie niet onthouden, en dat is degene waarmee verhaal eigenlijk allemaal begon… Toen ik onderstaande briljante mini-docu op Facebook voorbij zag komen, met daarin (naast veel andere mooie muziek) het nummer Sweet Little Duck (beetje gekke titel bij die beelden) van Kathleen Edwards. Kathleen Edwards kende ik nog niet, maar blijkt  een in Amerika al tijdje veelbelovende Alternative Country, kuch, Folk artieste, die ook nog eens de vriendin blijkt te zijn van Justin Vernon. Wie? Justin Vernon! Oftewel, beter bekend als (ja hoor, daar is ´ie weer) Bon Iver! Ik heb sinds deze ontdekking veel meer muziek van deze dame geluisterd, en kan deze zeker aanbevelen. Haar nieuwe album komt 17 januari uit en ook die, kan ik je al verklappen, is een juweeltje, met onder andere de single “Change the Streets”. Kopen, kopen, kopen!

Baffin Island: A Skier’s Journey part 2


Kathleen Edwards – Sweet Little Duck

Kathleen Edwards – Change The Sheets

11
Jan 12

Jessie Frye

Jessie Frye komt uit Texas, en is een singer-songwriter. Een van de velen die me heeft gemaild, maar ze sprong er toch positief tussenuit. In eerste instantie door de clip die ze meestuurde, en in tweede instantie door de snelle reacties in het mailcontact. Ook kwam ze regelmatig bij me terug om te vragen of ik al over haar had geschreven, maar niet op een vervelende manier. Daar kan menig PR-assistent nog een puntje aan zuigen.

Like A Light is de openingstrack van haar (gratis te downloaden) EP Fireworks Child. Een lekkere opgewekte middle-of-the-road track waarin haar stem prima naar voren komt. Ze klinkt heel vriendelijk, met misschien iets te weinig scherpe randjes. Maar muzikaal zit het wel in orde en ook de rest van het plaatje klopt. Al met al gewoon een prima tussendoortje.

Jessie Frye – Like A Light


Sennheiser Adidas Headphones