Het is me opgevallen dat we de laatste tijd bij Duurt Lang wel erg veel over lieve meisjes schrijven. Zijn de lieve meisjes een opvallende trend in de muzieksmaak van de Duurt Lang bloggers, of is er, na een hele golf van mannelijke singer-songwriters/zwoel zingende dubstep acts, gewoon eindelijk weer eens een tegengeluid uit het andere kamp? Geen idee, maar ik heb in ieder geval evengoed wel weer een leuke tip uit de vrouwelijke ‘folk’ hoek.

Slow Moving Millie is de artiestennaam van Amelia Warner, een Engelse actrice die je bijvoorbeeld had kunnen zien in de film Æon Flux. En nu begint ze dus met een carrière als singer-songwriter, die ze afgetrapt heeft met haar debuut cd Renditions, die in december uitgekomen is. Een leuk weetje is trouwens dat zowel de albumfotografie als de productie van de muziekvideo Please, Please, Please, Let Me Get What I Want afkomstig zijn van fotografe Nicole Nodland, die ook al veel ander bekend werk maakte, waaronder van Prince en de voor het op handen zijnde album Born to Die van Lana del Rey.

Hier in Nederland staat Slow Moving Millie nog niet heel erg op de radar, maar ik denk dat als de The Voice of Holland, Birdy en The Corrs fans haar ook ontdekken, dit niet heel lang zal duren.

En dan beloof ik dat ik nu weer op zoek ga naar iets met stevige beats of gitaren en baarden en zo.

Slow Moving Millie – Please, Please, Let Me Get What I Want

Als beroepsmatig Facebooker zie ik af en toe trends ontstaan. Zo is het tegenwoordig helemaal hip en happening om quote’s of teksten in een afbeelding te zetten en die te delen in plaats van ze gewoon op te schrijven. Ook zie ik steeds vaker mensen youtubefilmpjes plaatsen van liedjes die ze mooi vinden. En vaak ook nog dezelfde filmpjes, die niet de officiële clip zijn maar het liedje als achtergrond voor een diashow van de zingende artiest.

Twee van de liedjes die ik heel vaak voorbij heb zien komen zijn Gotye’s Somebody That I Used To Know en Birdy’s Skinny Love. Waarom juist die nummers een succes worden? Ik denk dat ik het weet.

Het zijn beiden eerlijke nummers die inspelen op je gevoel. Je hebt het idee dat de zanger/zangeres het echt meent, de muziek is niet overdadig of zwaar aangezet maar gewoon zoals het is. In Gotye’s geval rustig kabbelend met twee eenvoudige basis-akkoorden met zo nu en dan een emotionele uithaal, waarbij ook de andere partij in de stem van Kimbra haar verhaal kan vertellen. En bij Birdy een klassieke piano-cover van Bon Iver met een hoge stem die recht uit het hart en op de luisteraar gericht lijkt.

Net als bij theater zijn de beste verhalen persoonlijke verhalen. Verhalen waar iedereen een eigen interpretatie aan kan geven, waar emotie in zit en waar degene die het vertelt iets van vindt en een mening over heeft. En dat is wat Birdy en Gotye heel goed door hebben.

Gotye – Somebody That I Used To Know

Birdy – Skinny Love

Deze week kwam op iTunes het nieuwe album Watch The Throne uit. Een samenwerking tussen rapgrootheden Kanye West en Jay-Z. De namen alleen al zijn reden genoeg om uit te kijken naar het album, en ik moet zeggen, het valt me niet tegen.

De beats die gebruikt worden zijn uitstekend geproduceerd, zoals je van de heren mag verwachten. Hier en daar wordt er wat gerecycled (zoals in Why I Love You, die vrijwel helemaal op Cassius’ I Love You So is gebouwd (die weer op Patti Richardsons I Feel A Song In My Heart is gebouwd, die ook weer gecovered is door Bob James)), zoals te lezen op andere blogs.

Op het gebied van de raps is het ook dik in orde. De heren wisselen en troeven elkaar veelvuldig af en stuwen elkaar tot grotere hoogten. Nog niet elk nummer heeft helemaal goed kunnen landen bij me, daar moet ik het echt nog een paar keer vaker voor horen. Maar mijn eerste oordeel is: dit zou weleens een belangrijke kanshebber voor de eindejaarslijsten kunnen worden.

Jay-Z & Kanye West ft. Mr. Hudson – Why I Love You

Cassius – I <3 You So

Sandra Richardson – I Feel A Song (In My Heart)

Bob James – I Feel A Song (In My Heart)