City High was een band die in 2001 één album opnam en ook één hitje had met What Would You Do? Het nummer over het leven van een single moeder die noodgedwongen de prostitutie in gaat is geschreven voor de film Life met Eddie Murphy en Martin Lawrence. Het door Wyclef Jean geproduceerde nummer is zelfs genomineerd geweest voor een Grammy! Helaas is er na What Would You Do? weinig meer vernomen van de band. En die sample in het nummer is natuurlijk uit The Next Episode..
Afgelopen week ontdekte ik een coverversie van het nummer. De Engelse Dan Smith opererend onder de naam Bastille heeft het nummer opgenomen in hun eigen stijl. En dat betekent zoemende bassen, synthesizers, mooie harmonieën en fijne downtempo beats. Dubstep maar dan stukken minder heftig dan je gewend bent. En Bastille heeft nog veel meer mooie dingen gemaakt. Een band om in de gaten te houden de komende maanden.
Ik hoorde net een heel oud nummer van Luther Vandross, Sugar and Spice (I Found Me A Girl). Het komt van zijn eerste album Knew Too Much, en was in 1982 een van zijn eerste singles. Catchy, met een ontzettende disco-feel eraan die begin jaren tachtig alweer bijna uit was. Desondanks zit het ontzettend goed in elkaar en is elke noot heel zorgvuldig gecomponeerd. Korte staccato trompetjes, een klappende baslijn, de funky slaggitaar.
Niet voor niets hebben de Australische jongens van Miami Horror dit nummer als basis genomen voor hun Holidays. Ze hebben de boel een stukje versneld en hebben er zelf een nieuwe zanglijn overheen gezet. En het lijkt erop dat ze er verder weinig extra aan hebben gedaan, behalve het toevoegen van een brug en een solo. En dat is ook prima, want de basis, dat had niet beter gekund. Het is een echter zomerse vakantieplaat geworden. Die het dertig jaar geleden waarschijnlijk ook al was.
Breaking news: Geweldige nieuwe single van Orbital is uit!
Orbital. Ik weet nog precies waar ik was toen ik voor het eerst Orbital hoorde.
Ik luisterde indertijd vooral naar stoere rockmuziek. En was ‘dus’ anti-dance. (Ik was 23, dan ben je daar nog gevoelig voor.) Het enige dat door de beugel kon was vette breakbeat. Voor de rest was dance oppervlakkige discotheekmuziek.
Maar opeens was Orbital op de radio. Ik zat thuis op de bank. Ik geloof dat het Pinkpop was. En er werd een half uur lang Orbital live uitgezonden. Van begin tot het eind zat ik geboeid te luisteren. Een langgerekt muziekstuk trok voorbij. Wat een prachtige melodieën, wat een laagjes en ingenieuze opbouw. Stukjes kwamen en verdwenen en smolten later weer samen. Ik was fan.
Hun toenmalige album ‘In Sides’ behoort sindsdien tot mijn favoriete albums allertijden. Nog steeds draai ik hem regelmatig en het blijft prachtig. Niet alleen om op te dansen, maar vooral om naar te luisteren. (Is luisterdance een term?)
De broertjes Paul en Phil Hartnoll hebben inmiddels al meer dan 20 jaar een eigen plekje in de dancewereld. Pioniers uit de begintijden, waar ze ook al furore maakten met vooral op melodie gedreven muziek. Helaas werd het niveau van In Sides niet altijd geëvenaard. En uiteindelijk stopte de samenwerking voor een aantal jaren. Maar na een paar mislukte soloprojecten zijn ze weer samen aan het optreden. Vorig jaar verscheen een geweldig single (The gun is good / Don’t stop me) ter ere van de comeback. En in 2012 verschijnt een nieuw album. Ik ben erg benieuwd of ze het vuur van In Sides weer kunnen terugvinden. De nieuwe single Never belooft veel goeds!
DJ Miss Nine (Photo by Marc Deurlo for Pioneer Benelux)
Miss Nine is een progressive house DJ die ik al een jaar of 8 volg, sinds ik haar de eerste keer zag draaien op een obscuur lustrum feestje in de kelder van een schoolgebouw ergens bij station Amsterdam Amstel (de kenner weet dan waar ik het dan over heb).
Miss Nine, oorspronkelijk uit Duitsland maar al sinds haar 16de woonachtig in Amsterdam, was toen als DJ nog niet heel erg lang aan de slag. Wel had ze met haar 18/19 jaar toen ook al een serieuze carrière als model. Ze zal in die tijd dan ook zeker meer opgevallen zijn door haar prettige verschijning dan met haar naam, want die was toen nog niet zo gevestigd als hij nu is. Inmiddels heeft ze flink aan haar carrière en – letterlijk – track record gebouwd, want ze produceert inmiddels haar eigen platen en heeft haar eigen label, 925 Digital.
Donderdag zag ik eindelijk Miss Nine weer eens live draaien, want het is moeilijk haar in Amsterdam te treffen aangezien ze constant de hele wereld rond tourt. Dit was op de Pioneer Network Drink in Brug9 tijdens het Amsterdam Dance Event, waar later ook spontaan Carl Cox nog even langs zou komen. Het viel me toen op dat ze wat steviger draaide dan ik gewend was: wat minder diep, misschien iets commerciëler. Het kan aan deze gelegenheid gelegen hebben, maar ik vond het een goede ontwikkeling, want het was nog onmiskenbaar haar geluid, maar klonk veel volwassener en toegankelijker. Het maakt de stap kleiner naar een doorbraak naar het grote publiek gemakkelijker, want die zit er nu wel aan te komen. Miss Nine is kennelijk ook al het gezicht van van Pioneer geworden, en dat zal haar zichtbaarheid vergroten. Zo ver dat nodig is, want de afgelopen jaren klimt haar naam sowieso al op de affiches van feesten en festivals.
Miss Nine is een DJ van wie op elk vlak het plaatje klopt. En niet alleen aan de oppervlakte, maar vooral ook daaronder. Het is heerlijk om een dame zo zelfverzekerd, subtiel en toch krachtig te horen draaien. En altijd met een smile en zichtbaar genietend van de muziek en het publiek. Het zal me dan ook niet verbazen als zij over een jaar of twee op hetzelfde niveau staat als een Fedde Le Grand of Afrojack nu. She deserves it.
Miss Nine draait tijdens het Amsterdam Dance Event 2011 op haar eigen avond vanavond in de Supperclub.
Volgende week komt het nieuwe album van Justice uit. Audio, Video, Disco heet het en het is inderdaad een echte discoplaat. Het mengt lekkere beats met gitaren, een beetje zoals Daft Punk dat deed op Human After All, en in mindere mate op Discovery.
Het resultaat is heel anders dan hun vorige plaat Cross, maar toch onmiskenbaar Justice. De manier van produceren, de instrumenten die ze gebruiken laat zien dat ze gegroeid zijn. Soms vliegt het nog stevig uit de bocht, zoals in Civilization, maar gelukkig gaat het meer en meer richting disco. Helix is wat mij betreft een van de hoogtepunten van de plaat. Catchy als een malle, en een aanstekelijke tegenmelodie die me doet denken aan Daft Punk’s Digital Love. Een instant klassieker.
Een ander bijzonder nummer op de plaat is Ohio. Geïnspireerd op de harmonieën van Queen is het een nummer met een heel ander tempo en gevoel dan de rest van de plaat. Justice laat merken dat ze meer kunnen dan alleen maar dansvloer-stampers maken. Een bijzondere ontwikkeling waarvan ik benieuwd ben waar het gaat eindigen. Ga die plaat luisteren!
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
