Duurt Lang

21.08.2014 | 0 reacties
Victor | Joris Liebregt
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, instrumentaal, pop, tips van de chef
, , , , , ,

Falco Benz

21.08.2014 | Victor | Joris Liebregt

falcobenz

De naam doet Duits aan, maar toch blijkt er achter Falco Benz een onvervalste Nederlander schuil te gaan. Eelco Topper is actief als toetsenist voor o.a. Giovanca, Kyteman en Benny Sings, maar in zijn vrije tijd maakt hij dus nog meer muziek.

Onder het pseudoniem Falco Benz maakt hij electropop die zwaar leunt op synthesizers. Hij stuurde een demo op naar de baas van Magnetron Music, de platenmaatschappij van de Jeugd van Tegenwoordig, en die hoorde er wel wat in. Begin dit jaar bracht hij op dit label zijn tweede E.P. Hat Tricks uit, met het gelijknamige nummer als opener. Het is meteen het hoogtepunt van de E.P.

Hat Tricks is een popnummer in de stijl van Todd Terje. Als je Inspector Norse geweldig vond, dan vind je dit ook top. Slepende synths, lekkere beats en een mega-irritant bliepjeslijntje. Precies hoe ik ze graag heb, en hij staat dus ook al weken in mijn favorieten-, instrumentaaltjes- en hardlooplijst. Ik kan er geen genoeg van krijgen!

09.08.2014 | 1 reactie
Rik Roltrap | Frivolous facebook
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, house, persoonlijke plaat
, , , ,

Wasting time

09.08.2014 | Rik Roltrap | Frivolous facebook

frivolous

De liefde. Er is al zoveel over gezegd, geschreven en gezongen. Het is dan ook de sterkste kracht ter wereld. Als de liefde je in je greep heeft, ben je verloren. Het gaat ten koste van je werk, vrienden en eetlust. Dus je door de liefde laten leiden is eigenlijk zonde van je tijd.

Dit wordt subtiel en relativerend verwoord in ‘Wasting Time’ van Frivolous. Een minimal techno producer (Daniel Gardner) uit Vancouver die op dit nummer zelf zingt. Een bedwelmend nummer dat vrolijk voort huppelt met enige melancholie. Net zoals de liefde.

Well it’s all for love, this fairytale that unites us,
And they will say that it’s sent from above,
But in the end it’s just foolish love.

23.06.2014 | 0 reacties
Victor | Mecanicomusic.com
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, electro, ingezonden stukken, tips van de chef, toepasselijk
, ,

Chili: Mecanico

23.06.2014 | Victor | Mecanicomusic.com

mecanico

In het kader van Nederland-Chili, vandaag een Chileense groep. Mecanico maakt fijne elektronische liedjes, zoals je op hun debuutalbum M uit 2013 kunt horen. Lekker zomers, in de hoek van Miami Horror, Chromeo, een vleugje Royal Concept en andere pop-electronica-acts.

Ze bestaan sinds 2010, zijn met zijn vijven en hebben al op de Chileense Mysteryland en Lollapalooza gestaan. Ze doen het dus best goed. Laten we hopen dat het het enige goede is wat we vandaag uit Chili horen.

27.05.2014 | 0 reacties
Victor | Kacper Kasprzyk
Tweet this | Share this | Pin It

album review, beats en bliepjes, instrumentaal, perfect popsong, persoonlijke plaat, tips van de chef
, , , , , ,

[EP] Röyksopp & Robyn Do It Again

27.05.2014 | Victor | Kacper Kasprzyk

Do-It-Again

Röyksopp en Robyn werkten al eerder samen. Op Junior van Röyksopp verscheen The Girl And The Robot, en op Body Talk van Robyn verscheen None Of Dem. De samenwerking was prettig en legde hun beider carrières zeker geen windeieren. Ze hebben zelfs weleens samen opgetreden.

En nu hebben ze samen een EP gemaakt. Vijf nummers, als band. Het resultaat is meer dan de som der delen. Natuurlijk zijn er herkenbare onderdelen terug te horen, maar het is voor fans van beide artiesten een interessante EP. Overigens gaan ze deze zomer ook samen op tour om de boel te promoten. En tijdens de tour spelen ze al hun samen gemaakte nummers, plus apart van elkaar nog een paar. Jammer dat ze Nederland waarschijnlijk niet aandoen.

Maar goed, de EP dus. Hij opent met het bijna tien minuten durende Monument. Het is een nogal melancholisch nummer, rustig en met een vrij duistere toon. De kern van het nummer is eigenlijk in een minuut of vier, vijf al bereikt, de rest is eigenlijk een erg lange outro. Niet dat daar iets mis mee is, integendeel.
Daarna volgt Sayit (inderdaad, zonder spatie). Het staat in contrast met Monument, want heeft een veel stevigere beat en vervormde stemmen. Het is een beetje in de lijn van None Of Dem. Dansbaar, pittig en wat experimenteler.
Do It Again is het middelpunt van de EP. Het is uitgebracht als single, en volgens mij terecht. Het is een echt popnummer, en is echt een combinatie van het beste van twee werelden. Robyn is op haar top, het nummer is op haar lijf geschreven. De productie is op en top Röyksopp met bijzondere geluiden, bliepjes en soundscapes. Refrein, couplet, break, het heeft alles.
Na dit hoogtepunt volgt Every Little Thing. Dit nummer qua instrumentatie en tempo doet heel erg denken aan Something In My Heart, wat Röyksopp met Jamie van Irrepressibles heeft gemaakt, de B-kant van Running To The Sea. Ook hier komt Robyn’s stem weer perfect uit bij de muziek. Vooral de stukken waar ze haar eigen stem overdubt zijn prachtig.
De afsluiter heeft als titel Inside The Idle Hour Club. Een bijzondere keuze, omdat het leden-deel van de Röyksopp-site al jaren The Idle Hour CLub heet. Het is een instrumentaal nummer, maar wederom goed gevuld met emotie. Als je je eraan overgeeft kan je alle kanten op worden geslingerd. Hij duurt tien minuten en is wat mij betreft een prima afsluiter om uiteindelijk weer met beide voeten terug op aarde te komen na de 35-minuten durende reis. Het maakt het mini-album compleet. Ik ben tevreden.

13.05.2014 | 0 reacties
Victor | Ragnhild Fors
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, electro, instrumentaal, tips van de chef
, , , ,

Prins Thomas

13.05.2014 | Victor | Ragnhild Fors

prinsthomas

In mijn eeuwigdurende zoektocht naar briljante Noorse elektronische muziek kwam ik vandaag langs een artikel op DJBroadcast. Het is een artikel over hoe een aantal jongens elkaar vonden in het einde van de jaren negentig, met een gezamenlijke interesse in elektronica. In verschillende hoeken van Noorwegen ontstonden dezelfde groepjes, en later kwamen ze ook bij elkaar in Bergen en Oslo. In Bergen is het meer de akoestische, zachtere kant op gegaan, terwijl in Oslo de wat hardere en strakkere sound meer de overhand kreeg.

De meeste namen in het artikel kende ik wel, had ik weleens van gehoord. Maar Prins Thomas was helemaal nieuw voor me. Hij heeft al een aantal albums uitgebracht, en blijkt bij het groepje uit Oslo te horen. Je hoort gelijkenissen met Todd Terje en Lindstrøm. Hij leunt zwaar op de basis-samples van zijn drummachine, maar weet ze goed in balans te houden met herhalende baslijntjes en trippende melodieën. Ja, een mooie toevoeging aan mijn collectie ‘instrumentale meesterbreinen’.