Duurt Lang

23.06.2014 | 0 reacties
Victor | Mecanicomusic.com
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, electro, ingezonden stukken, tips van de chef, toepasselijk
, ,

Chili: Mecanico

23.06.2014 | Victor | Mecanicomusic.com

mecanico

In het kader van Nederland-Chili, vandaag een Chileense groep. Mecanico maakt fijne elektronische liedjes, zoals je op hun debuutalbum M uit 2013 kunt horen. Lekker zomers, in de hoek van Miami Horror, Chromeo, een vleugje Royal Concept en andere pop-electronica-acts.

Ze bestaan sinds 2010, zijn met zijn vijven en hebben al op de Chileense Mysteryland en Lollapalooza gestaan. Ze doen het dus best goed. Laten we hopen dat het het enige goede is wat we vandaag uit Chili horen.

27.05.2014 | 0 reacties
Victor | Kacper Kasprzyk
Tweet this | Share this | Pin It

album review, beats en bliepjes, instrumentaal, perfect popsong, persoonlijke plaat, tips van de chef
, , , , , ,

[EP] Röyksopp & Robyn Do It Again

27.05.2014 | Victor | Kacper Kasprzyk

Do-It-Again

Röyksopp en Robyn werkten al eerder samen. Op Junior van Röyksopp verscheen The Girl And The Robot, en op Body Talk van Robyn verscheen None Of Dem. De samenwerking was prettig en legde hun beider carrières zeker geen windeieren. Ze hebben zelfs weleens samen opgetreden.

En nu hebben ze samen een EP gemaakt. Vijf nummers, als band. Het resultaat is meer dan de som der delen. Natuurlijk zijn er herkenbare onderdelen terug te horen, maar het is voor fans van beide artiesten een interessante EP. Overigens gaan ze deze zomer ook samen op tour om de boel te promoten. En tijdens de tour spelen ze al hun samen gemaakte nummers, plus apart van elkaar nog een paar. Jammer dat ze Nederland waarschijnlijk niet aandoen.

Maar goed, de EP dus. Hij opent met het bijna tien minuten durende Monument. Het is een nogal melancholisch nummer, rustig en met een vrij duistere toon. De kern van het nummer is eigenlijk in een minuut of vier, vijf al bereikt, de rest is eigenlijk een erg lange outro. Niet dat daar iets mis mee is, integendeel.
Daarna volgt Sayit (inderdaad, zonder spatie). Het staat in contrast met Monument, want heeft een veel stevigere beat en vervormde stemmen. Het is een beetje in de lijn van None Of Dem. Dansbaar, pittig en wat experimenteler.
Do It Again is het middelpunt van de EP. Het is uitgebracht als single, en volgens mij terecht. Het is een echt popnummer, en is echt een combinatie van het beste van twee werelden. Robyn is op haar top, het nummer is op haar lijf geschreven. De productie is op en top Röyksopp met bijzondere geluiden, bliepjes en soundscapes. Refrein, couplet, break, het heeft alles.
Na dit hoogtepunt volgt Every Little Thing. Dit nummer qua instrumentatie en tempo doet heel erg denken aan Something In My Heart, wat Röyksopp met Jamie van Irrepressibles heeft gemaakt, de B-kant van Running To The Sea. Ook hier komt Robyn’s stem weer perfect uit bij de muziek. Vooral de stukken waar ze haar eigen stem overdubt zijn prachtig.
De afsluiter heeft als titel Inside The Idle Hour Club. Een bijzondere keuze, omdat het leden-deel van de Röyksopp-site al jaren The Idle Hour CLub heet. Het is een instrumentaal nummer, maar wederom goed gevuld met emotie. Als je je eraan overgeeft kan je alle kanten op worden geslingerd. Hij duurt tien minuten en is wat mij betreft een prima afsluiter om uiteindelijk weer met beide voeten terug op aarde te komen na de 35-minuten durende reis. Het maakt het mini-album compleet. Ik ben tevreden.

13.05.2014 | 0 reacties
Victor | Ragnhild Fors
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, electro, instrumentaal, tips van de chef
, , , ,

Prins Thomas

13.05.2014 | Victor | Ragnhild Fors

prinsthomas

In mijn eeuwigdurende zoektocht naar briljante Noorse elektronische muziek kwam ik vandaag langs een artikel op DJBroadcast. Het is een artikel over hoe een aantal jongens elkaar vonden in het einde van de jaren negentig, met een gezamenlijke interesse in elektronica. In verschillende hoeken van Noorwegen ontstonden dezelfde groepjes, en later kwamen ze ook bij elkaar in Bergen en Oslo. In Bergen is het meer de akoestische, zachtere kant op gegaan, terwijl in Oslo de wat hardere en strakkere sound meer de overhand kreeg.

De meeste namen in het artikel kende ik wel, had ik weleens van gehoord. Maar Prins Thomas was helemaal nieuw voor me. Hij heeft al een aantal albums uitgebracht, en blijkt bij het groepje uit Oslo te horen. Je hoort gelijkenissen met Todd Terje en Lindstrøm. Hij leunt zwaar op de basis-samples van zijn drummachine, maar weet ze goed in balans te houden met herhalende baslijntjes en trippende melodieën. Ja, een mooie toevoeging aan mijn collectie ‘instrumentale meesterbreinen’.

21.03.2014 | 0 reacties
Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, dansplaat, electro, gastblog, live recensie, pop, tips van de chef
, , , ,

[live] Chvrches in de muziekkerk

21.03.2014 | Bart-Jan | Bart-Jan Kazemier

CHVRCHES

Dat Glasgow goede muziek voortbrengt, dat weten we al sinds Gerry Rafferty in 1972 Stuck In The Middle With You uitbracht. David Byrne van Talking Heads, Texas en Franz Ferdinand zijn een paar grote namen van de jaren erna. De indiefolk heeft er goed geaard met bijvoorbeeld Belle & Sebastian, Arab Strap en The Fratelli’s. En vanaf de jaren negentig was er de electro van Mogwai, waarop momenteel wordt voortgebouwd door bands als Errors en Hudson Mohawke. Sinds 2011 is er Chvrches om de wereld te bekeren tot de Glasgow electro.

Chvrches is met zijn hang naar pop de meest toegankelijke van de drie en zou daarom het verst kunnen komen. Het kindstemmetje van Lauren Mayberry en de couplet-refreinformule van de -zeer hitgevoelige- nummers, de subtiele koortjes: het draagt er allemaal aan bij dat de band het, met name in Engelssprekende landen, bijzonder goed doet. Het debuutalbum The Bones Of What You Believe reikte in Engeland in 2013 tot plaats 9 en in de VS tot 12. Azië is zich aan het warm draaien: in Singapore en Japan groeit de fanbase gestaag.

Nederland is met plaats 68 nog niet zover, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Chvrches is deze zomer te zien op Best Kept Secret (al dan niet toevallig naast Mogwai, Belle & Sebastian en Franz Ferdinand trouwens) en het is wel zeker dat het drietal daar goed zal worden ontvangen. Het is moeilijk om Chvrches niet goed te vinden. Het geluid klopt volledig: de balans tussen de dansbare beats en de zangpartijen, de lyrics die je zo mee kunt zingen en, zoals we in Paradiso konden zien: de overdonderende lichtshow.

In ruim een uur komt het volledige album van Chvrches voorbij. The Mother We Share en Gun liggen het gemakkelijkst in het oor. Ook heel fijn: We Sink met groene lichtkanonnen en Night Sky met een prachtige LED-sterrenhemel. Chvrches dendert door en het is bijna vreemd om Mayberry en haar collega’s Iain Cook en Martin Doherty af en toe een beetje verlegen tussen de nummers door te horen babbelen, zonder die explosie van lichten en zonder de aanstekelijke melodielijntjes. Je zou bijna vergeten dat er mensen zitten achter al die bliepjes en synth-geluidjes.

Paradiso was ooit het verenigingsgebouw van een progressieve afsplitsing van de Hervormde Kerk. Een kerk kun je het dus niet helemaal noemen, maar voor dit verhaal doen we even alsof. Chvrches dat in dé muziekkerk van Nederland met een gigantisch lichtorgel de Schotse electro te verspreidt: dat is toch te mooi om te laten liggen.

‘Make a true believer of anyone anyone anyone’ klinkt het in het nummer Lies.
Het klopt, ik moet het volmondig toegeven: ook ik ben bekeerd tot de Glasgowse electropop.

13.02.2014 | 0 reacties
Victor | Royksopp.com
Tweet this | Share this | Pin It

6 sterren, beats en bliepjes, persoonlijke plaat
, , ,

Something In My Heart

13.02.2014 | Victor | Royksopp.com

somethinginmyheart

Zo heel af en toe laten ze weer wat van zich horen, de mannen van Röyksopp. Vorig jaar brachten ze alleen Running To The Sea met Susanne Sundfør uit, en aan het einde van het jaar nog een liedje getiteld 2013.

Running To The Sea is prachtig, maar stiekem al ruim een jaar oud. Gelukkig had de single ook een B-kant, die minstens zo mooi was: Something In My Heart.

In Something In My Heart werken ze samen met Jamie van The Irrepressibles, voor wie ze eerder al In This Shirt remixten. Jamie heeft een geweldige falsetto-stem zoals ook Antony van the Johnsons er een heeft. De hoge stem met de duistere klanken van de muziek maakt van Something In My Heart een mysterieus nummer, soms zelfs onheilspellend. Onder de juiste omstandigheden kan dit nummer je kippenvel van kruin tot teen geven, geloof me.

Dat belooft nog wat voor het volgende album.