Batobe

Een tijdje geleden, in de zomer van vorig jaar, werd ik door Doris getipt over Batobe. Het vriendje van een van haar dochters had voor het eerst muziek uitgebracht onder zijn artiestennaam. Of ik het even wilde luisteren. Ik heb het op Spotify opgezocht, in m’n nummers gezet en er daarna eigenlijk geen aandacht meer aan besteed.

Maar Doris kent me. Ze kent me goed. Ze weet precies waar ik van hou en toen ik dus laatste een liedje in m’n geshufflede nummers langs hoorde komen en zag dat het van Batobe was kon ik een glimlach niet onderdrukken. Fijne beats, een goede productie en wat bliepjes. Hij heeft zelfs ook met Laura Tuk gewerkt.

En nu, ruim een jaar later is hij ook in het land opgepikt. Hij heeft op de popronde gestaan en vandaag is hij aangekondigd als een van de namen die volgend voorjaar op Grasnapolsky staan.

Bob Moses

Herfst. Wintertijd. Korte dagen, lange nachten. Meer donker dan licht. Tijd voor toepasselijke muziek. Downtempo, het liefst neerslachtig of in mineur. En als het aan mij ligt het liefst elektronisch.

Enter Bob Moses. Vernoemd naar een stedenbouwkundige. Tom en Jimmy kennen elkaar van de middelbare school in Vancouver, en komen elkaar na jaren weer eens tegen in New York. Jimmy was Trance-DJ geworden en Tom singer-songwriter. En toen gingen ze samen muziek maken.

Bob Moses klinkt heerlijk. Perfect voor deze tijd van het jaar. Het debuutalbum Days Gone By kwam twee maanden geleden uit, en in december staan ze in Paradiso. Ik denk dat ze nog best eens hoge ogen kunnen gooien in de eindejaarslijstjes.

Rose Garden

themmachine

Zo nu en dan ontdek je weer iets nieuws. Dit keer via Madeon, die The M Machine in zijn voorprogramma zette tijdens zijn meest recente tournee. Omdat ik Madeon best wel een koning vind, was The M Machine ook wel het checken waard, dacht ik. En ik werd niet teleurgesteld.

Het nummer wat ik hoorde was Shadow In The Rose Garden. Een echte dubstep-track met ziekelijke breaks, springerige jungle-beats en een super catchy zanglijntje. Later bleek dat het een andere versie van Promise Me A Rose Garden was. Promise Me A Rose Garden is ietsje toegankelijker, hoewel nog steeds vol met bliepjes en geluidjes waarvan menig tech-enigneer zou zeggen: “als je computer zo klinkt is ‘ie rijp voor de sloop”. En bliepjes en geluidjes die niet uit een gitaar, drumkit of piano komen, daar ben ik dol op. Luister zelf maar:

The Inevitable End

Sandberg-Timonen-Car

Later dit jaar brengt Röyksopp hun laatste traditionele album uit. The Inevitable End is volgens hen een combinatie van het instrumentale Senior, het poppy Junior en het conceptuele The Understanding. In een interview met het Noorse P3.no laten Svein en Torbjørn weten dat ze klaar zijn met het albumformat. Het beperkt ze in hun creatieve vrijheid.

Na The Inevitable End blijven ze zeker muziek maken, en uitbrengen, maar in andere formats. En dat vind ik een hele opluchting. Ze zijn een van de eerste bands die de stap vooruit durven te zetten naar een wereld waar streaming en losse nummers belangrijker voor de luisteraars zijn dan een album. Een album had de kunstmatig opgelegde beperking van een x aantal minuten, eerst op vinyl en later op CD. Met de onbeperkte ruimtes op servers en streamingsites overal gelden die beperkingen niet meer. Maar wat heeft dat voor invloed op de muziek die wordt gemaakt? Ik ben erg benieuwd waar de toekomst naartoe gaat. En Röyksopp is dat volgens mij ook.

Falco Benz

falcobenz

De naam doet Duits aan, maar toch blijkt er achter Falco Benz een onvervalste Nederlander schuil te gaan. Eelco Topper is actief als toetsenist voor o.a. Giovanca, Kyteman en Benny Sings, maar in zijn vrije tijd maakt hij dus nog meer muziek.

Onder het pseudoniem Falco Benz maakt hij electropop die zwaar leunt op synthesizers. Hij stuurde een demo op naar de baas van Magnetron Music, de platenmaatschappij van de Jeugd van Tegenwoordig, en die hoorde er wel wat in. Begin dit jaar bracht hij op dit label zijn tweede E.P. Hat Tricks uit, met het gelijknamige nummer als opener. Het is meteen het hoogtepunt van de E.P.

Hat Tricks is een popnummer in de stijl van Todd Terje. Als je Inspector Norse geweldig vond, dan vind je dit ook top. Slepende synths, lekkere beats en een mega-irritant bliepjeslijntje. Precies hoe ik ze graag heb, en hij staat dus ook al weken in mijn favorieten-, instrumentaaltjes- en hardlooplijst. Ik kan er geen genoeg van krijgen!