Secretly

Deze week kwam ineens Secretly op mijn iPod voorbij. Ik had de tijd om eens goed te luisteren, en werd helemaal gegrepen.

Skunk Anansie’s derde album Post Orgasmic Chill was hun laatste voor ze uit elkaar gingen, om afgelopen jaar toch weer bij elkaar te komen. Na het succes van Stoosh met de hits Weep en Hedonism (Just Because You Feel Good) stond Skunk Anansie bekend om de krachtige nummers met zo niet krachtigere teksten. Persoonlijk, herkenbaar en gevoelig. Zangeres Skin deinst er niet voor terug om eens flink uit te halen en je als luisteraar keihard in een hoek te zetten, waar je huilend weer uit kruipt.

Op dat derde album stond een nummer wat er echt uit sprong: Secretly. Als soundtrack van de film Cruel Intentions was het ook deels geinspireerd op het verhaal ervan. Een vriendschap die meer wordt, wat niet helemaal de bedoeling was. Orkestraal vanaf het begin, duister en onheilspellend. Skin vertelt het verhaal in de ik-vorm, wat je extra mee doet leven met de hoofdpersoon. Prachtige solo in het midden van het nummer, de onweerstaanbaare kracht in de stem van Skin maken het een klassieker.

Skunk Anansie – Secretly

Little Person – Synecdoche New York

paintingmorgankat

Ik zag vorige week de film ‘Synecdoche New York’ (spreek uit: sienektokkie), het regiedebuut van Charlie Kaufman. Hij schreef eerder Being John Malkovich en Adaptation. Bijzondere surrealistische films met een eigen sfeer en beeldtaal.

Synechdoche New York gaat over een regisseur die een theaterstuk maakt dat net zo groots en meeslepend is als het leven zelf. En raakt in het proces verstrikt omdat het te confronterend is. Daarbij worden veel visuele en psychologische trucs uitgehaald. Daardoor raak je als kijker ook behoorlijk verstrikt.

De film is behoorlijk pretentieus, maar wordt klein en menselijk gemaakt door de briljante soundtrack van Jon Brion. Ik ben persoonlijk erge fan van zijn werk. Hij produceerde o.a. voor Aimee Mann en Rufus Wainwright. En schreef filmmuziek voor Magnolia, Eternal Sunshine of the Spotless mind en I Heart Huckabees.

De film heeft een wat bittere conclusie, maar wordt prachtig afgesloten door het hoopvolle lied ‘Little Person’, geschreven door Jon, gezongen door Deanne Storey. Nooit eerder zat ik een totale aftiteling stilzwijgend uit…