Berichten in de categorie At the movies

29
Jan 12

Soundtrack

Ik ben dol op soundtracks. Of ben ik juist dol op scores? Wat is eigenlijk het verschil? Ik zoek het even voor je uit.

Volgens wikipedia is een ‘score’ onderdeel van het overkoepelende concept soundtrack. Onder soundtrack vallen volgens de definitie bestaande liedjes die (deels) voorkomen in een film, liedjes speciaal voor een film geschreven (bij bijvoorbeeld musicals) en achtergrondmuziek (scores).

Ter illustratie: Daft Punk en Air hebben scores gemaakt voor de films Tron en The Virgin Suicides. Ook mooie scores komen van Hans Zimmer (The Holiday) of Yann Tiersen (Amélie). Die scores zijn vaak helemaal instrumentaal en bestaan uit een thema met wat variaties erop die de emotie in de film ondersteunen.

Bij films als American Pie worden er vooral bestaande nummers gebruikt, die iedereen al kent. Tot slot films als Music and Lyrics (vanavond op TV!) met liedjes die speciaal voor de film zijn gemaakt. Al deze soorten kunnen dus worden uitgebracht onder de naam Soundtrack (of OST – Original SoundTrack). En om het lekker eenvoudig te houden hebben TV-series tegenwoordig ook een soundtrack, net als videogames.

Hugh Grant & Drew Barrymore – Way Back Into Love (demo)

Hugh Grant – Pop (Goes My Heart)

19
Oct 11

Drive

Afgelopen zaterdag mocht ik bij een exclusieve voorpremiere zijn van de nieuwe film “Drive” met Ryan Gosling. Behalve van twee bevriende filmsnobs had ik er nog niets over gehoord. En eigenlijk vind ik ook dat degenen die dit lezen er niets over moeten horen. Behalve dan misschien dat de film niet is zoals The Fast & The Furious zoals sommige mensen lijken te denken.

En eigenlijk valt de film ook moeilijk te omschrijven. Ik had voor en na de film even met Marc Smit gesproken, hij is de executive chairman en co-GM Benelux bij Cinéart. Hij vertelde me dat hij eigenlijk nog geen enkele recensie had gelezen die het goed samenvat zonder te veel weg te geven. En na de film snapte ik dat heel goed. Het is een prachtfilm, en zelden ook zo’n fijne, geïntegreerde score gehoord. Op een gegeven moment is er een feest en hoor je in de aangrenzende kamer de feestmuziek, maar wanneer de scene snijdt naar het volgende beeld is de feestmuziek ineens ondersteunende muziek geworden. Het klinkt raar, maar beter dan dat krijg ik het niet om schreven. Ook de muziek is iets om te beleven tijdens de film zelf.

Ook heb ik een soort halve weddenschap met de heer Marc Smit, het lijkt onmogelijk te zijn om in Twitter-lengte een recensie te schrijven die ook nog goed is…
Hierbij toch mijn poging in 10 woorden:
“Jaren 80 telenovella in 2011, broeierige sfeer en Ryan Gosling.”

Jaja, Ryan Gosling moet echt vermeld worden in de recensie!

En hier een nummer speciaal voor Victor, iets wat hij volgens mij wel leuk vind, en verder niets te maken heeft met de film Drive. Behalve de titel.

Incubus – Drive

01
Jul 11

Transformers

Gisteren mocht ik samen met medeblogger Jip naar Transformers in Pathé IMAX. Ik heb een tijdje op tien minuten van Pathé Arena gewoond (met Jip) en toen hadden we allebei een Unlimitedpas dus ik was er al eens geweest. Ik wist dus al dat het scherm tien bij twintig meter is, er voor 14.000 watt aan geluid in de muren zit en dat het vier keer zo scherp als normaal is vanwege de 70mm films.

Maar ik was nog nooit achter de schermen geweest. IMAX blijkt een bedrijf met een goede marketingmachine die hele hoge eisen aan het vertonen van films met de IMAX-stempel stellen. Zo hebben ze bij de Arena met een groep eigen techneuten de zaal verbouwd en wilden ze per se het doek dichterbij hebben. Tijdens de rondleiding vertelde de operator dat de kasten 6000 watt aan licht genereren en dat die lampen elke tien weken vervangen moeten worden. Bij IMAX staan er twee kasten, voor extra veel licht. En er zit voor de 3D-films een extra filter voor de lamp die het beeld polariseert. Interessante shit dus.

Dan de film. Ik had Transformers 1 al eens gezien en wist wat ik kon verwachten. Wetende dat Michael Bay achter de knoppen zit verwachtte en kreeg ik een waar visueel spektakel voor de kiezen. Ongeveer een kwart van de film draait om het dunne verhaal van een jaloerse jongen, een chick met opgespoten lippen en een slechterik (gespeeld door Patrick Dempsey, inderdaad McDreamy uit Grey’s Anatomy). De rest is een en al Chrysler-reclame waarin auto’s veranderen in robots en weer terug, en het is duidelijk te zien dat in Amerika alleen maar helden wonen. Uiteindelijk winnen natuurlijk de Autobots onder leiding van Optimus Prime.

De muziek in de film is matig. Het is veelal poprock van het niveau Nickelback en zo nu en dan is er het gebruikelijke orkest-werk. De single die de film ondersteunt (en die dus af en toe terugkomt tijdens de film) is Iridescent van Linkin Park. Een tegenvallende ballad over hoop in tijden van chaos. Waarmee het wel weer goed bij de film past.

Linkin Park – Iridescent

En wil je nou ook zo’n Transformers manchetknoop, dan kan dat gewoon.

20
Apr 11

The Entrance

Reclameblokken zijn meestal het moment om even naar de wc te lopen, de waterkoker opnieuw aan te zetten of een nieuw wijntje in te schenken (ja, ik ben zo’n ouderwetse televisiekijker die programma’s niet kan pauzeren). Het enige wat ik eigenlijk wèl leuk vind aan reclames is de muziek: autoreclames zijn sowieso garantie voor goede nummers en ook reclames voor biermerken hebben meestal een lekker deuntje.

Toen rond de jaarwisseling bekend werd dat Heineken World weer een nieuwe tv-commercial had geschoten genaamd The Entrance, was ik na alle goede eerdere Heineken reclames natuurlijk benieuwd. Het nummer onder deze commercial – of ja, toch wel korte film eigenlijk – pakte me direct. Het nummer The Golden Age blijkt afkomstig van de Deense groep The Asteroids Galaxy Tour. De band komt uit Kopenhagen, is opgericht in de zomer van 2007 en bestaat oorspronkelijk uit Mette Lindberg en Lars Iversen. Voor mij waren ze nog niet bekend, maar sinds de Heineken kennismaking zet ik hun nummers regelmatig aan. Ik heb de Heineken commercial trouwens nog niet op tv gezien, maar wellicht kijk ik niet voldoende naar voetbalachtige bierdoelgroep programma’s. Via YouTube kun je hem in ieder geval checken. En in de clip zit ook nog een verrassing, want wie had ooit gedacht dat een man met dwarsfluit zo sexy kon zijn…

The Asteroids Galaxy Tour – The Golden Age

16
Apr 11

Alex Turner

Alex Turner is de zanger van de Arctic Monkeys. In juni komt het nieuwe Arctic Monkeys album uit, maar dat heeft Alex er niet van weerhouden om zelf ook hard door te werken.

Voor de film Submarine heeft hij een EP gemaakt met zes heel rustige nummers. In vergelijking met zijn groepswerk is het aangenaam om te horen dat hij ook bij een heel ander soort muziek prima overeind blijft. We wisten al door zijn werk met The Last Shadow Puppets (waarin hij o.a. samenwerkte met Owen Pallett) dat hij veelzijdig was, en met Submarine bewijst hij maar weer dat hij op zijn 25e al hard op weg is een hedendaagse held te worden. Ik ben benieuwd waar de komende tien jaren hem naartoe gaan leiden..

Alex Turner – Stuck On The Puzzle

The Last Shadow Puppets – Standing Next To Me

Arctic Monkeys – I Bet You Look Good On The Dancefloor


Sennheiser Adidas Headphones