Jessie Frye komt uit Texas, en is een singer-songwriter. Een van de velen die me heeft gemaild, maar ze sprong er toch positief tussenuit. In eerste instantie door de clip die ze meestuurde, en in tweede instantie door de snelle reacties in het mailcontact. Ook kwam ze regelmatig bij me terug om te vragen of ik al over haar had geschreven, maar niet op een vervelende manier. Daar kan menig PR-assistent nog een puntje aan zuigen.

Like A Light is de openingstrack van haar (gratis te downloaden) EP Fireworks Child. Een lekkere opgewekte middle-of-the-road track waarin haar stem prima naar voren komt. Ze klinkt heel vriendelijk, met misschien iets te weinig scherpe randjes. Maar muzikaal zit het wel in orde en ook de rest van het plaatje klopt. Al met al gewoon een prima tussendoortje.

Jessie Frye – Like A Light

Gisteren stond ik voor een dilemma. Ik werd benaderd door een vage partij, die me vroeg om voor geld een linkje te plaatsen. Ik reageerde meteen dat ik dat niet zou doen, omdat ik denk dat goede sites/blogs niet om links hoeven te vragen. Als je om linkjes vraagt betekent het dat je product of site niet goed genoeg is om vanuit zichzelf genoeg aandacht te trekken. Aan de andere kant is het natuurlijk ook weer zo dat reclame daar juist om draait. Als je niet overal wil vertellen over je product, dan komt niemand erachter hoe goed het is.

Aan de andere kant, zou het plaatsen van het bewuste linkje me 150 dollar opleveren. Geld waarvan ik het blog draaiende kan houden en waarvan we met de redactie stevig van kunnen gaan borrelen. En gezien alle tijd die er inmiddels in het blog zit, ook wel fijn om er iets aan over te houden.

De keuze was dus tussen materialisme (geld) en idealisme (ideaal). Ik legde het aan wat vrienden voor en ook daar kwam geen eenduidig antwoord uit. Gelukkig reageerde ook medeblogger Il Frodo die zei dat we het vooral uit passie moeten doen, het bloggen. En niet vallen voor het geld. En het hielp daarbij ook wel dat het bewuste linkje niet erg muziek-gerelateerd was. Het ging namelijk om een pokersite.

Nelly ft. Kelly Rowland – Dilemma (Jose Lansh Remix)

Om even positief het jaar af te trappen, wil ik je graag aan Starsmith voorstellen. Hij is dé man achter Ellie Goulding, en met zijn 23 jaar een van de producers met gouden handen die je in de gaten moet houden. In 2010 brak hij definitief door, het afgelopen jaar hoorden we niet zo veel van hem, maar dat zal komend jaar ongetwijfeld veranderen.

Finlay Dow-Smith, zoals hij in het echt heet, is afgestudeerd op klassieke muziek (met als specialisatie saxofoon, hoewel je dat in weinig van zijn werk terughoort). In zijn studentenkamer maakte hij Ellie’s debuutalbum Lights, en na het succes daarvan heeft hij zijn eigen studio kunnen bouwen. En daar produceerde hij juweeltjes als de remix van Robyn’s Hang With Me. Hij gooit er een elektronisch sausje over die de drama nog iets aandikt met strakke beats en synthesizer-riedeltjes.

Bij Kylie deed hij de productie in plaats van een remix en heeft hij er een typisch Kylie-nummer van gemaakt. Ook hier gebruikt Starsmith weer de elektronische saus die zo kenmerkend voor hem is. Hij weet het nummer op te bouwen met rustige en extatische onderdelen zoals Kylie al sinds haar comeback doet. Het doet denken aan In Your Eyes, Love At First Sight en Wow. De stijlen van Starsmith en Kylie passen perfect bij elkaar en ik hoop dat hij in de toekomst met nog veel meer zingende vrouwen gaat werken.

Robyn – Hang With Me (Starsmith Remix)

Kylie Minogue – Put Your Hands Up