Het hoge woord is eruit, de kogel is door de kerk, de soep kan opgediend worden: ik heb per 1 oktober weer werk. Mijn eerste sollicitatiegesprek na mijn stage bij Fortress verliep zo goed dat ik inmiddels een aanbod heb gekregen, en geaccepteerd. Mijn blijdschap grenst aan het onmogelijke, en schommelt tussen euforisch en manisch.
Met deze baan is een einde gekomen aan een jaar van onzekerheid, ups en downs, nieuwe en oude dingen. Een jaar van uitslapen, stilstaan, een blog bouwen, zelfstandig ondernemer worden, groeien, autodidact amateur-programmeur worden. Een jaar van onrust en financiële onzekerheid. Stabiliteit en zekerheid zijn de nieuwe kernwoorden. Kom maar door met die toekomst!
Een van de langste nummers in mijn collectie is A Feeling Of Care van Athome Project. Het origineel van de Noorse jongen Stian Jacobsen is een van de hoogtepunten uit zijn carrière. Na een ongeluk in 1998 waardoor hij werkeloos werd is hij meer tijd gaan besteden aan het maken van muziek. A Feeling Of Care staat op zijn zelfgetitelde eerste en enige album uit 2002.
De langere versie is die van Röyksopp. Ze hebben de remix gemaakt in ruil voor de hulp van Stian bij Crashes van hun hard- en software. Hoewel het eigenlijk drie remixen zijn, worden ze altijd in een adem met elkaar genoemd en afgespeeld. Ook wel bekend als de drie noten (gebaseerd op Assepoester), de eerste (mer), de tweede (salt) en de derde (hav). Het eerste is vrij relaxed, de melodie doet me denken aan Jumpin’ Jumpin’ van Destiny’s Child, en heeft een goede groove. Het tweede is een stuk heftiger en bijna techno. Het slot is weer rustiger en een soort soundscape zoals ze ook op hun laatste album Senior weer tallozen van hebben neergezet. Ook hier is de remix weer onherkenbaar verschillend van het origineel.
Bij het grote publiek is hij vooral bekend van zijn I’m Yours, maar ik ken hem nu een jaar of zeven, sinds zijn eerste hitje The Remedy. Jason Mraz is een gast uit San Diego met een open persoonlijkheid en een talent wat je zelden tegenkomt. Een paar jaar geleden had ik het voorrecht om hem in Paradiso te zien optreden. Alleen, met een gitaar. Hij speelde zo’n 10 liedjes, maakte grapjes tussendoor en pakte het publiek moeiteloos in.
Zijn teksten zijn erg sterk (met af en toe een uitschieter, zowel positief als negatief). The Remedy is een uptempo nummer, geschreven voor een zieke vriend, om hem een hart onder de riem te steken. De boodschap om in je leven niet te veel zorgen te maken en gewoon lekker te leven spreekt me heel erg aan.
Nog zo’n prachtnummer is Song For A Friend. Een acht minuten durende lofzang over vriendschap. Het laatste stuk waarbij het koor meezingt (“climb up, over the top, survey the state of the soul, you’ve got to find out, for yourself, whether or not your truly trying”) bezorgt me elke keer kippenvel.
Van zijn laatste album is Live High het nummer met een boodschap. Leef je leven, geef liefde, doe de juiste dingen, blijf op het rechte pad. Wel erg Amerikaans, maar toch spreekt het me aan.
Tot slot The Beauty In Ugly. Speciaal geschreven voor de serie Ugly Betty, over dat iedereen mooi is in zichzelf.
Stuk voor stuk nummers met een boodschap, nummers die je een zetje in de goede richting kunnen geven als je even verdwaald bent.
Een van de beste Nederlandstalige nummers die er zijn, vind ik Binnen. Marco’s lofzang op de liefde (geschreven door John Ewbank, zoals gebruikelijk) met het heerlijke intro, de perfecte orkestratie en de mooie lieve teksten, heerlijk. De brug (‘ik zit bij je achterop de fiets, we gaan steeds iets verder ik zie bijna niets, ik sta voor de keuze: nu eraf of voor altijd mee’) is een van mijn lievelingsdelen, een prachtige beeldspraak voor het voor elkaar kiezen. Helemaal de drums die erna volgen om met een modulatie het refrein weer in te zetten, het grijpt me elke keer weer.
Een jaar of twee geleden heb ik hem live gezien, en toen speelde hij hem net zoals hij hem tijdens Symfonica In Rosso speelde. Een heerlijk lang uitgesponnen intro waarin volop gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden van een groot orkest, zo hoor ik ze graag. Deze versie maakt het nummer zoveel intenser, waardoor ik elke keer weer kippenvel krijg. Zo hoor je ze tegenwoordig niet vaak meer.
Vandaag trouwt mijn vaste DJ-maat S. Onder de illustere naam Vic En Ik hebben we furore gemaakt onder improvisatie-spelend Nederland. Inmiddels twee jaar op rij hebben we op een volledig uitverkocht TSW gedraaid waar een uitzinnig publiek of af kwam. Met DJ-sets van minstens 5 uur lang hebben we menig hoofd op hol gebracht en menig heup uit de kom laten swingen.
Het is dan ook een grote eer dat ik vanavond het grote feest muzikaal mag omlijsten. De afgelopen weken heb ik vast wat voor-mixjes gedaan, zodat ik ook af en toe een kwartiertje kan chillen tijdens de set. Muzikaal als S. en zijn vriendin M. zijn hebben ze een flinke lijst met verzoekjes ingediend, wat nog lastig gaat worden om allemaal de revue te laten passeren. Een van de nummers die ze niet hebben aangevraagd maar die ik zeker ga draaien is Snow Patrol’s Just Say Yes. Want dat is eigenlijk het enige wat je op de dag zelf moet doen. De rest hebben (als het goed is) de ceremoniemeesters geregeld.
De ruwe diamant waar Justus het over had: Nicole van de Pussycat Dolls, voor wie het nummer oorspronkelijk was geschreven (maar Snow Patrol vond hem zo mooi dat ze hem zelf ook maar opnamen).
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
