Becoming Bristol

Het is al meer dan een jaar geleden. Andere prioriteiten, nieuwe baan, kind naar school, getrouwd. Een beetje te druk dus om een blog bij te houden.
Desondanks blijf ik op dagelijkse basis nieuwe muziek ontvangen. Meestal delete ik die ongezien, maar gisteren stuurde een zanger van een band me een reminder met een plaatje van een begraven puppy. Daar moest ik zo om lachen dat ik ze toch maar ging beluisteren. En ik werd niet teleurgesteld.

Becoming Bristol is pas net begonnen als band, ze komen uit Seattle en hebben precies die pop/rock-vibe waar ik voor val. Van Third Eye Blind en Goo Goo Dolls twintig jaar geleden tot Kensington nu: een popliedje met gitaren dat goed is geschreven, en nog beter geproduceerd, daar kun je me altijd voor wakker maken. Wat Becoming Bristol dus heeft gedaan.

2WEI

Soms heb ik zo’n avond: Trailers kijken op de Apple TV. Te weinig tijd voor een serie, maar toch wil ik wat vermaak. Een paar bekende trailers, wat dingen waar ik al over gehoord heb, en vooruit, ook een epische actiefilm. In dit geval Valerian And The City Of A Thousand Planets. Ik had al wat posters gezien in de bioscoop waar ik zondag was en gezien de beelden leek het me wel de moeite waard.

In de trailer zit, zoals zo vaak bij epische trailers, heerlijk bombastische muziek. In dit geval meende ik zelfs Gangsta’s Paradise te herkennen. Shazam aangezet; en jawel, het klopte. Het was de versie van 2WEI, een Duits productieduo dat muziek maakt voor trailers, commercials en films. Christian en Simon heten ze.

Op Spotify ontdekte ik dat ze een heel album (Escape Velocity) vol met dit soort epische trailer muziek hebben. En sterker nog, bij de gerelateerde artiesten vond ik nog veel meer pareltjes. Er ging een wereld voor me open en ik waan me dankzij deze soundtracks al twee dagen een actieheld.

Toto

M’n zoon is bijna 4. Dat betekent dat hij nog volop in Sinterklaas gelooft en dat we dus al maandenlang, ook op snikhete dagen, Sinterklaasliedjes luisteren in de auto. Alleen in de auto, want verder worden er in huis geen CD’s meer gedraaid. Ik vertel hem nog maar niet dat er ook op Spotify Sinterklaasliedjes staan.

Naast de Sinterklaas-CD’s, liggen er ook wat andere CD’s in de auto. Jason Mraz, Ellie Goulding, een hitalbum uit eind jaren tachtig, Acda en de Munnik, en Toto. We hebben de afspraak dat voor elke drie Sinterklaasliedjes papa ook een liedje naar keuze op mag zetten en zo introduceerde ik hem dus laatst bij Toto.

Het nummer van mijn keuze was Pamela, nr. 12 op het Past to Present-verzamelalbum. Goed intro, vond ook Boris, maar hij was helemaal om bij de “Ahhh!” die de echte start het nummer inluidt. Sindsdien wil hij steeds het liedje van “Ahhh!” horen, en heeft hij ook al kennis gemaakt met een aantal andere hits. Sterker nog, hij drumt ze ook al een stukje mee en wil nog weleens een airguitar pakken in de woonkamer. Echt een zoon van z’n vader 🙂

Sohn

Hoe ik hem heb ontdekt, geen idee. Hij staat al sinds eind 2014 in m’n lijstje, en zodoende kom ik hem tijdens mijn shuffles regelmatig tegen.

Sohn is een producer uit Wenen, met een Engelse achtergrond. Er is niet zo veel over hem bekend, maar dat geeft niet, want wat hij maakt is prachtig. Hij is een singer-songrwiter die gebruik maakt van veel elektronica, zoals ik ze het liefst heb. Hij maakt vooral downtempo, melancholische nummers, waar je wel net zin in moet hebben.

Mijn lievelings Artifice heeft een mooie opbouw, hij heeft een mooie stem en in het refrein klopt alles, alle puzzelstukjes grijpen in elkaar. De instrumenten zijn goed op elkaar afgestemd en er zitten de bliepjes in waar ik zo van hou. Een heerlijke achtergrond om bij weg te mijmeren, uit het raam te kijken in de auto of trein naar de winterse landschappen van vandaag.

Ringwave

Twee weken geleden kreeg ik een mailtje van Lex.

Overdag is Lex strateeg bij een bekend reclamebureau, en ‘s avonds en ‘s nachts maakt hij vrij werk onder de naam Ringwave. Op een avond raakte hij geïnspireerd door retro science fiction afbeeldingen en begon hij een moodboard op Instagram. Hij bleek niet de enige die het vet vond en al gauw had hij een gevolg opgebouwd van duizenden. Bij deze afbeeldingen begon hij muziek te schrijven. Elke maand wilde hij een nummer af hebben en inmiddels zijn we twaalf maanden en een album verder.

En hoe klinkt dan een album, gebaseerd op retro science fiction? Precies zoals je zou verwachten. Analoge synthesizers, dromerige zang, een kraakje hier en daar. Een beetje jaren tachtig, maar wel de goede kant van de jaren tachtig. Ringwave heeft een album afgeleverd wat je het beste kunt luisteren op een late avond, in je eentje in een auto. Of in een galerie met retro-kunst. Je hoort de inspiratie uit de afbeeldingen die je in zijn instagramfeed ziet terug. Het klopt gewoon.