Hij zal het niet snel zelf zeggen, maar Gregg Alexander van de New Radicals is geïnspireerd door Blur. En hoe ik dat weet? Ze hebben hetzelfde shirt aan.
In april 1997 kwam de britpopband Blur met hun grootste hit tot nu toe, Song 2. Gebaseerd op een simpele riff met een paar distorted refreins (een beetje zoals Radiohead’s Creep) en net twee minuten lang is het een liedje wat in het collectieve geheugen zit van menig dertiger. In de clip heeft zanger Damon Albarn een zwaar verwassen grijs Mickey Mouse shirt aan. Een statement? Ik zal het wel nooit weten.
Wat schetst mijn verbazing? Twee jaar later scoort Gregg Alexander zijn enige hit You Get What You Give waarin hij afgeeft op onder andere Beck, Hanson en Courtney Love omdat ze ‘fake’ zouden zijn. Terwijl hij zelf net zo hard kopieert van Blur. Want ook Gregg draagt een grijs verwassen Mickey Mouse shirt (binnenstebuiten?). Maar misschien is het gewoon toeval.
Ik ben dol op soundtracks. Of ben ik juist dol op scores? Wat is eigenlijk het verschil? Ik zoek het even voor je uit.
Volgens wikipedia is een ‘score’ onderdeel van het overkoepelende concept soundtrack. Onder soundtrack vallen volgens de definitie bestaande liedjes die (deels) voorkomen in een film, liedjes speciaal voor een film geschreven (bij bijvoorbeeld musicals) en achtergrondmuziek (scores).
Ter illustratie: Daft Punk en Air hebben scores gemaakt voor de films Tron en The Virgin Suicides. Ook mooie scores komen van Hans Zimmer (The Holiday) of Yann Tiersen (Amélie). Die scores zijn vaak helemaal instrumentaal en bestaan uit een thema met wat variaties erop die de emotie in de film ondersteunen.
Bij films als American Pie worden er vooral bestaande nummers gebruikt, die iedereen al kent. Tot slot films als Music and Lyrics (vanavond op TV!) met liedjes die speciaal voor de film zijn gemaakt. Al deze soorten kunnen dus worden uitgebracht onder de naam Soundtrack (of OST – Original SoundTrack). En om het lekker eenvoudig te houden hebben TV-series tegenwoordig ook een soundtrack, net als videogames.
Soms moet je keuzes maken. Twee weken geleden ging ik na weken van blaffend hoesten, slecht slapen en heel veel niezen naar de huisarts. Longontsteking was zijn conclusie. En dat betekende een antibioticakuur en veel rust. Even wennen, aangezien ik bijna nooit ziek ben en van afspraak naar afspraak hol.
Ik heb een week thuis gezeten, geheel tegen mijn gevoel in. Ik miste een training, en miste het uitje van de afdeling naar de schouwburg van Amersfoort, de Flint. Maandag besloot ik dat het wel welletjes was en ging ik weer naar kantoor. Iets later van huis en iets eerder terug om niet midden in de spits te hoeven reizen. Mijn collega’s waren verbaasd dat ik er alweer was en hortend en stotend deed ik mijn werk. Dinsdag ging ik weer, sprak wat collega’s over lopende projecten en die avond vond ik dat het tijd was om te gaan trainen. Ik voelde me al de hele dag relatief goed, dus het kon wel dacht ik.
Tijdens de training merkte ik al een beetje dat het teveel was. Ik hoestte de longen uit mijn lijf tijdens mijn eigen scènes en die van anderen, en ging na de training direct naar huis. Thuis stortte ik in van vermoeidheid en besefte ik dat ik te ver was gegaan. Gelukkig is A. zo lief geweest om als reserve mijn plaats in te nemen van de voorstelling waar ik vanavond in mee zou spelen, en de DJ-set van morgenavond wordt nu door S. in zijn eentje afgewerkt (met misschien een vervanger). Woensdag ben ik tegen beter weten in toch naar kantoor gegaan omdat we bezig zijn geweest voor het afscheid van mijn manager, en daar wilde ik ècht bij zijn.
Maar ik merk dat ik nu zelf naar mijn lijf moet luisteren en rust moet nemen. Ik heb het vaak genoeg tegen anderen gezegd: ‘denk aan jezelf, je hoeft echt niet overal bij te zijn’, maar als je het tegen jezelf moet zeggen is het toch anders. En dus duik ik nu mijn bed weer in.
Elk jaar vraagt de BBC aan belangrijke mensen in het veld (DJ’s enzo) wie ze denken dat er het komende jaar door gaat breken. De afgelopen jaren hebben ze vaak goede voorspellingen gedaan, zoals Ellie Goulding, Jessie J, Keane en 50 Cent. Hoewel het natuurlijk twee kanten op werkt en een soort self-fulfilling prophecy is, is het toch interessant om te kijken waar ze dit jaar mee komen.
Degene die ze dit jaar het meeste kans geven is Michael Kiwanuka. Ik kende hem ook nog niet, en heb even wat research gedaan. Michael is een Britse zanger van Ugandese afkomst, is 24 jaar oud en heeft Media Arts en Design gestudeerd. Het afgelopen jaar heeft hij in het voorprogramma van Adele gestaan, en zo al flink aan zijn naam gewerkt.
Zijn muziek is soulvol. Heel soulvol. Vorige zomer heeft hij drie EP’s uitgebracht en zijn debuutalbum Home Again staat voor eind maart gepland. Michael heeft een zangstem die doet denken aan Otis Redding en klinkt alsof hij linea recta uit de jaren zestig komt. Met de juiste producenten om hem heen, die hem niet commercieel uitmelken maar juist artistiek zijn eigen gang laten gaan, kan dit inderdaad een van de grote verrassingen van het komende jaar zijn. Ik ben in elk geval om!
Jessie Frye komt uit Texas, en is een singer-songwriter. Een van de velen die me heeft gemaild, maar ze sprong er toch positief tussenuit. In eerste instantie door de clip die ze meestuurde, en in tweede instantie door de snelle reacties in het mailcontact. Ook kwam ze regelmatig bij me terug om te vragen of ik al over haar had geschreven, maar niet op een vervelende manier. Daar kan menig PR-assistent nog een puntje aan zuigen.
Like A Light is de openingstrack van haar (gratis te downloaden) EP Fireworks Child. Een lekkere opgewekte middle-of-the-road track waarin haar stem prima naar voren komt. Ze klinkt heel vriendelijk, met misschien iets te weinig scherpe randjes. Maar muzikaal zit het wel in orde en ook de rest van het plaatje klopt. Al met al gewoon een prima tussendoortje.
Een muziekblog voor en door gepassioneerde muziekliefhebbers. We delen onze lievelingsnummers, geven informatie en plaatsen hier en daar een anekdote. Zo hopen we dat de door ons zo gewaardeerde muziek een groter publiek bereikt.
