Duurt Lang Muziekblog

21.04.2013 | 0 reacties
Sytse
Tweet this | Share this | Pin It

live recensie
, , , , , ,

[live] Counting Crows

21.04.2013 | Sytse

Countingcrows

‘Dat die nog altijd bestaan’, kreeg ik als reactie op twitter toen ik meldde dat ik naar het concert van Counting Crows ging, afgelopen dinsdag in de Heineken Music Hall. Ja, ze bestaan nog. ‘Heeft die zanger nog steeds die dreadlocks’, vroeg mijn collega Govrien de volgende dag. Ja, die heeft hij nog steeds. En Adam Duritz, die zanger dus, zingt nog steeds geweldig. Ingeleefd, theatraal en continu variërend op de zanglijnen. En ja, hij draagt de helft van de teksten af en toe nog steeds meer voor dan dat hij ze zingt. En hij heeft de band, na meer dan twintig jaar optreden, volledig in de hand. Adam dicteert en dirigeert, de band volgt en zo is het goed. Counting Crows zijn een loeistrakke band die loopt als een ge-oliede machine. Tot zover niets nieuws. Was het dan alleen een avond vol oude glorie? Eigenlijk wel. Het concert begon met klassieker Round Here, het allereerste nummer op het allereerste album. Wat hebben de heren de afgelopen tijd uitgebracht? De laatste plaat met nieuw werk is alweer vijf jaar oud was niet al te sterk. De nummers daarop worden live grotendeels genegeerd, hoewel Washington Square veel indruk maakt.

De afgelopen jaren volgden twee live-albums en een plaat met covers. Juist die covers zijn af en toe een hinderlijke onderbreking in de show. De band speelt ze graag en goed, maar het publiek zit er niet altijd op te wachten om zo uit het zo vertrouwde Counting Crows-universum gehaald te worden. Zoals vaak willen de fans vooral de bekende klassiekers horen. Die speelt de band dan ook. Mr. Jones, Accidentally In Love en Murder Of One niet. Maar wel Colourblind, A Long December (waar ik ze eeuwig dankbaar voor ben) en Rain King. Dat nummer, afkomstig van hun debuutplaat, heeft een nieuw, dynamisch jasje gekregen. Traditiegetrouw vermengt Adam het halverwege met een ander nummer. In de Heineken Music Hall helaas niet Lippy Kids van Elbow, één van mijn andere favoriete bands, zoals op het onlangs verschenen live album Echoes Of The Outlaw Roadshow. Maar toch: Rain King laat alles horen wat Counting Crows zo goed maakt. En waarom ik ze – na jaren een beetje uit het oog te zijn verloren – weer in mijn armen heb gesloten.

01.08.2012 | 1 reactie
Sytse
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, kent u deze nog-nog-nog?, muziekhistorie, persoonlijke plaat, vakwerk
, , , , ,

Reis door Beatle-albums

01.08.2012 | Sytse

Soms kan iets moderns je op een spoor naar het verleden zetten. In mijn geval zorgde de app Song Pop ervoor dat ik in het repertoire van The Beatles ben gaan duiken. Bij Song Pop moet je muziekfragmenten raden. Doe je dat beter en sneller dan je tegenstander, dan win je. Je kunt uit verschillende categorieën kiezen. Om te compenseren voor categorieën waar ik slecht in ben (Movie Soundtrack en TV Show Themes bijvoorbeeld), zet ik steeds vaker Sixties Collection en Classic Folk Rock in. Niet dat ik daar nou zoveel verstand heb, maar ik weet er meer van dan de meeste van mijn tegenstanders. Zodoende krijg ik de laatste tijd regelmatig snippers van oude muziek om mijn oren: Elvis, Bob Dylan, The Byrds, noem maar op. Dat zette mij aan het denken. Ik ben een muziekliefhebber, maar hoeveel weet ik er eigenlijk van? Niet genoeg, besloot ik en dus las ik op een regenachtige zaterdagochtend een boek waarin in vogelvlucht de geschiedenis van de popmuziek uiteengezet wordt. De voor de hand liggende rode draad van het boekje: geen enkele groep heeft zoveel invloed gehad op de ontwikkeling van de popmuziek als The Beatles.

Nou hield ik sowieso al van The Beatles, maar veel meer dan de bekende rode en blauwe greatest hits-abums luister ik niet. Jammer, want één van de verdiensten van de Fab Four is juist dat ze het album als geheel hebben uitgevonden. Geen verzameling losse liedjes, maar een samenhangend geheel. Met als bekendste voorbeeld natuurlijk Sgt. Pepper’s Lonenely Hearts Club Band. Ik besloot alle Beatles-album op mijn MP3-speler te zetten en in chronologische volgorde te beluisteren. Te beginnen met When I Saw Her Standing There, geschreven door Paul McCartney. Typisch een liedje uit de begintijd van The Beatles: aanstekelijk rock ’n roll die dagen in je hoofd blijft zitten.

Een ander nummer dat enorm bij mij is blijven hangen is Tomorrow Never Knows, geschreven door John Lennon. Geen liefdesliedje over een mooi meisje waar je mee wilt dansen. Het nummer begint met de zin “Turn off your mind, relax and float down stream” en gaat op die voet verder. Nog veel opzienbarender dan de tekst, is de muziek. Loops, vage geluiden, een vreemde beat, het is bijna niet te geloven dat het nummer uit 1966 komt. Het had net zo goed van de Chemical Brothers kunnen zijn.

Het mooie van alles is: When I Saw Her Standing There en Tomorrow Never Knows staan allebei niet op de blauwe en rode verzamelaars. Ik ben ze op mijn reis door de Beatle-albums tegengekomen en neem ze mee als prachtige souvenirs.

P.S. Song Pop-tegenstanders pas maar op: als er ooit een speciale Beatles-categorie komt, hak ik jullie allemaal in de pan.

The Beatles – I Saw Her Standing There

The Beatles – Tomorrow Never Knows

02.02.2012 | 0 reacties
Sytse | Columbia Records
Tweet this | Share this | Pin It

male singer/songwriter, persoonlijke plaat, rock
, , , , , ,

Held van de Achterbank

02.02.2012 | Sytse | Columbia Records

Muziekherinneringen ontstaan op de achterbank. Je zit als kind maar een beetje achter in de auto, toen ik klein was nog spelcomputers, iPads of ingebouwde dvd-spelers. Alle tijd om je te vervelen, naar buiten te staren en naar de muziek te luisteren. En je vader had maar een beperkt aantal cassettebandjes in de auto liggen, dus je hoorde vaak hetzelfde. Mijn vader had, in mijn herinnering in ieder geval, een bandje van Bruce Springsteen. Born in the USA, met op de voorkant een man in een spijkerbroek die voor de Amerikaanse vlag staat. Een geweldig album, met klassiekers als I’m On Fire, Glory Days en Dancing In The Dark. En natuurlijk de titeltrack.

Jaren later ontwikkelde ik mijn eigen muzieksmaak. Ik werd fan van Nirvana en bands als Green Day. Wat Bruce Springsteen deed in de tussentijd, geen idee. In 2002 was mijn muzieksmaak al wat bedaard. Iets minder snoeiharde gitaren en geschreeuw, ik luisterde veel naar Counting Crows. En toen bracht Bruce Springsteen het album The Rising uit. Een verzameling prachtige songs, geïnspireerd op de aanslagen van 11 september. De nieuwe nummers brachten ook de herinneringen aan de achterbankklassiekers weer terug. Ook de albums die volgden, maakten indruk. Binnenkort brengt Springsteen een nieuw album uit: Wrecking Ball. En hij komt naar Nederland om Pinkpop 2012 af te sluiten. Ik zit dan zeker voor de tv. Een man van 31, die zich weer even voelt als een jongetje op de achterbank.

Bruce Springsteen – Born In The U.S.A.

Bruce Springsteen – The Rising

Bruce Springsteen – We Take Care Of Our Own

16.01.2012 | 1 reactie
Sytse | Top Notch
Tweet this | Share this | Pin It

beats en bliepjes, gastblog, rap, tips van de chef, vakwerk
, , , , ,

Sticks is er klaar voor

16.01.2012 | Sytse | Top Notch

Let op mijn woorden: dit jaar kun je niet om rapper Sticks heen. Hij brak een paar jaar geleden door met de formatie Opgezwolle, maar ook solo en in samenwerking met andere producers en rappers maakte Sticks naam. Ook na het stoppen van Opgezwolle bleef Sticks indrukwekkend productief. In 2010 bracht hij het album Alledaagse Waanzin uit, naar mijn mening het beste Nederlandstalige rapalbum ooit gemaakt (met Opgezwolle’s Eigen Wereld op een goede tweede plek). Daarna werd het een beetje stil rond Sticks, hij besloot het wat rustiger aan te doen. Maar voor dit jaar kondigt hij een hoop nieuwe projecten en releases aan.

Om het nieuwe jaar af te trappen, lanceerde Sticks een nieuwe soloplaat: Microphone Colossus II, een vervolg op het album dat hij eerder met beatmaker Kubus opnam. Het is een heerlijk album vol elektronische beats en hak-op-de-tak-raps. Het klinkt fris en spontaan. Een mooi voorbeeld is de track Winterklaar. Die begint en eindigt met Sticks die zichzelf en kubus al mompelend met Picasso vergelijkt, qua werkwijze. Dan komt er een heerlijke bliepjesbeat in waarover Sticks wat ouderwetse opschep-teksten rapt. Daarin kondigt hij aan dat hij terug gaat naar de basis: ‘Versimpelde flow / vorig level te moeilijk /Ja hallo, het is een kwestie van voelen.’ Het mag duidelijk zijn: Sticks is terug om 2012 naar zijn hand te zetten.

Microphone Colossus II is gratis te downloaden via www.fakkelteitgroep.nl

Kubus & Sticks – Winterklaar

18.07.2011 | 0 reacties
Sytse
Tweet this | Share this | Pin It

gastblog, muziekhistorie, stemmingen, toepasselijk
, , , , , ,

Nirvana

18.07.2011 | Sytse

Het kwam eigenlijk door het geweldige optreden van Foo Fighters op Pinkpop dit jaar. Ik zag het op tv en het wekte nostalgische gevoelens bij me op. Ik realiseerde me ineens dat ik de laatste tijd meer naar rustige akoestische gitaren luister dan naar scheurende elektrische gitaren. Het zal wel een teken zijn dat ik oud word (30!). Het inspireerde me om weer eens wat stevige rockmuziek te luisteren. Te beginnen met de Foo Fighters zelf. Daarna was het een kleine stap naar de band die me jaren in zijn greep heeft gehad: Nirvana.

Zo rond mijn vijftiende heb ik tijden vrijwel uitsluitend naar Nirvana geluisterd. Op weg naar school in Almelo, tijdens het uitlaten van de hond en natuurlijk op mijn kamer. Kurt Cobain was al dood, dus ze live zien of verrast worden door een nieuw album zat er niet in. Ter compensatie speurde ik platen- en cd-beurzen af naar bootlegs vol demo’s, b-kantjes en live-opnames. Dat leverde veel plezier op, maar weinig echt goede muziek. Twee steengoede studio-albums (Nevermind en In Utero), een mooie unplugged cd en een handvol interessante losse liedjes heeft Nirvana nagelaten. De rest (inclusief debuutalbum Bleach) is eigenlijk nauwelijks de moeite waard.

Komende zomer is het twintig jaar geleden dat Nirvana hun legendarische album Nevermind uitbrachten. Om dat te vieren komt er een heruitgave, met drie bonus cd’s vol obscuur materiaal. Vijftien jaar geleden was ik er dolblij mee geweest. Inmiddels weet ik dat ‘nooit eerder uitgebracht materiaal’ meestal met een reden nooit eerder uitgebracht is.

Nirvana – Smells Like Teen Spirit (Live at Reading, 1992) (released in 2009)

Nirvana – You Know You’re Right (1994) (released in 2002)