Berichten geschreven door il Frodo

04
Feb 12

Work

Day 139 - Work! © Phil & Pam - Flickr

Je kunt je werk haten, je kunt er van houden. Je kunt naarstig naar werk zoeken of er juist vanaf willen. Je kunt tot over je oren in het werk zitten, door de bomen het bos niet zien, of een berg werk voor je hebben liggen waar je gewoon even geen zin in hebt.

Op je werk kun je de hersenen eens hard laten kraken, of juist met het verstand op nul eens lekker de handen uit de mouwen steken. Werk is een bezigheid waar je meestal je meeste tijd aan kwijt bent (naast slapen) tussen work, school en death. Er zijn mensen die zouden alles op zij zetten om alles te doen totdat ze het beste zijn in hun werk, het er het verst mee schoppen, of het meest rijk of beroemd mee kunnen worden. Er zijn mensen die doen het zonder er geld voor te krijgen, in een ver land, voor een goede zaak. En sommige mensen zitten op hun werk soms maar wat uit hun neus te eten en blogpostjes te schrijven.

Werk dient altijd een doel. Ook al kun je daar soms nog wel eens aan twijfelen. Dan vraag je je af of je het voor meer doet dan alleen je baas. Maar dan doe je het altijd nog voor de mensen om je heen: de mensen voor wie je zorgt (al is het alleen al omdat ze even van je af zijn), de mensen op het werk die van jou afhankelijk zijn, en zelfs de maatschappij waar je deel van uitmaakt.  Zelfs al draai je alleen maar dom het schroefje aan in de grote machine, zonder jou kan hij niet draaien. Het is een soms een schrale troost, maar daarom niet minder mooi. Zeker als je ieder werk als even belangrijk ziet en net als ik vind dat de vuilnisman gelijk is aan de popster. We hebben allemaal onze plicht, we doen het allemaal wel eens een keer net even iets te routinematig, en we hebben allemaal wel eens geen zin. Maar voor iedereen komt elke dag het moment dat hij ‘uit kan klokken’ en terug gaan naar de rest van het leven dat er toe doet.

En ik vind dat eigenlijk wel mooi hoe de 2 Bears op een soortgelijke wijze het begrip werk bezingen, in deze best wel lekkere remix van hun nummer Work.

The 2 Bears – Work (St Etienne Remix)

24
Jan 12

Slow Moving Millie

Slow Moving Millie

Het is me opgevallen dat we de laatste tijd bij Duurt Lang wel erg veel over lieve meisjes schrijven. Zijn de lieve meisjes een opvallende trend in de muzieksmaak van de Duurt Lang bloggers, of is er, na een hele golf van mannelijke singer-songwriters/zwoel zingende dubstep acts, gewoon eindelijk weer eens een tegengeluid uit het andere kamp? Geen idee, maar ik heb in ieder geval evengoed wel weer een leuke tip uit de vrouwelijke ‘folk’ hoek.

Slow Moving Millie is de artiestennaam van Amelia Warner, een Engelse actrice die je bijvoorbeeld had kunnen zien in de film Æon Flux. En nu begint ze dus met een carrière als singer-songwriter, die ze afgetrapt heeft met haar debuut cd Renditions, die in december uitgekomen is. Een leuk weetje is trouwens dat zowel de albumfotografie als de productie van de muziekvideo Please, Please, Please, Let Me Get What I Want afkomstig zijn van fotografe Nicole Nodland, die ook al veel ander bekend werk maakte, waaronder van Prince en de voor het op handen zijnde album Born to Die van Lana del Rey.

Hier in Nederland staat Slow Moving Millie nog niet heel erg op de radar, maar ik denk dat als de The Voice of Holland, Birdy en The Corrs fans haar ook ontdekken, dit niet heel lang zal duren.

En dan beloof ik dat ik nu weer op zoek ga naar iets met stevige beats of gitaren en baarden en zo.

Slow Moving Millie – Please, Please, Let Me Get What I Want

14
Jan 12

That’s all Folk!

Nee, ik ga er geen einde aan maken. En nee, ook al klink ik de laatste tijd als Daffy Duck (dat is een heel ander verhaal), dit is geen ode aan de Looney Toons (al verdienen zie die ode natuurlijk wel).

Nee, deze Duurt Lang gaat over de heftige confrontatie die ik had toen ik door mijn Recently Added playlist van iTunes scrollde… Ik ben namelijk, blijkt daaruit, officieel Folk fan geworden! En dat is toch wel een culture shock voor een verstokt Rock, Heavy Metal en House-liefhebber als ik dacht te zijn.

Nou speelt het wel een rol dat ik het labeltje ‘Folk’ in iTunes wel tamelijk ruim aan het interpreteren ben, om mooie homogene smart-playlists te kunnen maken (u snapt het, hier spreekt een muzieknerd). Dit doe ik door zonder blikken of blozen mijn helden en heldinnen als Agnes Obél, Alela Diane, Amy MacDonald, Bon Iver, Cat Power, Clannad, Eefje de Visser, Emiliana Torrini, Jonathan Wilson, Laura Marling, Lisa Hannigan, Loreena McKennitt, Midlake, Ray LaMontagne, Seth Lakeman, Shelby Lynne, Sigur Rós, The Tallest Man on Earth, The Walkabouts en Xavier Rudd op één hoop te gooien… En ja, ik weet dat ik met die hokjesgeest nu een heleboel mensen beledig, maar vooral mijzelf. Of niet. Want de afgelopen tijd bemerk ik in muziekland toch wel een trotse revival van de, vooruit, Folk.

Eén specifieke muziektip wilde ik jullie niet onthouden, en dat is degene waarmee verhaal eigenlijk allemaal begon… Toen ik onderstaande briljante mini-docu op Facebook voorbij zag komen, met daarin (naast veel andere mooie muziek) het nummer Sweet Little Duck (beetje gekke titel bij die beelden) van Kathleen Edwards. Kathleen Edwards kende ik nog niet, maar blijkt  een in Amerika al tijdje veelbelovende Alternative Country, kuch, Folk artieste, die ook nog eens de vriendin blijkt te zijn van Justin Vernon. Wie? Justin Vernon! Oftewel, beter bekend als (ja hoor, daar is ´ie weer) Bon Iver! Ik heb sinds deze ontdekking veel meer muziek van deze dame geluisterd, en kan deze zeker aanbevelen. Haar nieuwe album komt 17 januari uit en ook die, kan ik je al verklappen, is een juweeltje, met onder andere de single “Change the Streets”. Kopen, kopen, kopen!

Baffin Island: A Skier’s Journey part 2


Kathleen Edwards – Sweet Little Duck

Kathleen Edwards – Change The Sheets

11
Dec 11

Wonderful Life

Ik hoor je denken… Wonderful Life… Was daar niet eerder item over geschreven op Duurt Lang? Ja, dat klopt. Maar in het kader van Zelfde Titel, Ander Nummer, wilde ik het heel even hebben over de -wellicht zelfs iets bekendere- Wonderful Life van de heren van Black.

Dat is namelijk een nummer dat sinds die regelmatige terugkerende jaren tachtig al in verschillende gedaantes de revue gepasseerd is. Het is, kortom, één van die nummers die zich graag laat coveren. En laten we eerlijk zijn. Het orgineel was natuurlijk al goed, en is natuurlijk nog steeds een classic, en mag dus ook wel weer eens een keer genoemd worden.

Sinds de versie van Black, werd het nummer al gecoverd door Mathilde Santing, Ace of Base, Tina Cousins en nu dus ook door Smith & Burrows. Wie? Ja, Smith & Burrows. Deze heren zijn als duo nog niet zo bekend, maar dat komt omdat het een gelegenheidsduo betreft bestaande uit respectievelijk zanger Tom Smith van de Editors, en drummer Andy Burrows van Razorlight. Die wilden graag samen een kerstplaat(!) maken en aangezien de Sint nu het land uit is, is dit dan ook meteen hét moment deze plaat even te pluggen.

Al is de plaat Funny Looking Angels bedoeld als kerstplaat, hij luistert ook gewoon érg lekker weg, dus verdient wel meer dan dat predikaat, vind ik. Door de bekende dromerige stem van Smith, maar ook gewoon door de muzikale chemie en warme sfeer. Agnes Obel zingt ook nog een nummertje mee en het nummer Wonderful Life is dus ook terug te vinden, en in een uitvoering die er ook weer mag wezen.

Black – Wonderful Life

Smith & Burrows – Wonderful Life

29
Nov 11

Carousel

Kevin Friedman, Jackson Phillips, en Tyler Cratcha studeren aan het Berklee College of Music in Boston. Ze wonen op dit moment allemaal in Allston bij Boston, maar komen oorspronkelijk uit Cleveland, Ohio en San Francisco. Samen maken ze muziek onder de naam Carousel.

Kevin reageerde op één van onze posts; of hij ook iets in mocht sturen. En dat mag natuurlijk altijd. We krijgen vaker van dit soort verzoeken. Daar verwachten wij vervolgens niet al te veel van, gaan we eerst luisteren en besluiten wat we er zelf van vinden, voordat we iets plaatsen: óf op onze Facebook page (lekker makkelijk en lekker snel), óf dat we er een stukje aan wagen op onze blog zelf.

Maar toen ik Games hoorde, het nummer dat ik van Kevin toegestuurd kreeg, hoefde ik niet lang na te denken. Dit is namelijk een erg lekker nummer. De eerste maten denk je dat het een Progressive House plaat betreft, totdat de vocalen invallen en je er achter komt dat het eigenlijk een bijzonder lekker synth pop plaatje is. Het deed mezelf denken aan de Pigeon Detectives, en iets anders heel bekends. Maar daar kon ik natuurlijk weer niet opkomen.

Ik vind Carousel een veel belovend trio en ik blijf ze dus zeker in de gaten houden. Binnenkort zullen ze namelijk ook hun eerste EP “26 Allston St.” uitbrengen. En gaan touren in New England, Amerika. Maar dat ligt niet echt om de hoek.

Carousel – Games


Sennheiser Adidas Headphones