Ik zal het niet onder stoelen of banken steken of proberen te bagatelliseren. Ik vind Rihanna tamelijk briljant. Het is één van de weinige vrouwelijke sterren die zowel door mannen als vrouwen als ongelooflijk sexy wordt beschouwd. Ze werkt als een malle, zonder haar menselijkheid te verliezen, want work hard equals play hard Rihanna style. Ze voelt feilloos de laatste trends aan en kiest haar samenwerkingsverbanden bewust en is daarmee bijna altijd spot on. Ook heeft ze een uniek geluid, of je nou houdt van haar Barbadiaanse accent of niet, je kan haar niet verwarren met één van haar tijdgenoten.

Onlangs is haar zesde album Talk That Talk uitgekomen. Hoewel ik na één keer luisteren niet echt een goed oordeel kan vellen was er wel een nummer wat er duidelijk uit sprong. Een duidelijk gejatte sample, duidelijker vind je ze niet en eentje waarvan ik nou niet weet of ze zich er populair mee maakt. Wat ik wel weet is dat als het een enorme hit gaat worden, wat in het geval van Rihanna onvermijdelijk lijkt, ik mensen een potje ga irriteren. Voor Drunk On Love heeft ze namelijk Intro van Londense band The XX gebruikt. In mijn ogen de meest briljante album opening ooit gemaakt. Voor veel Rihanna fans een waarschijnlijk onbekend nummer. Ik zal het dus niet kunnen laten mensen uit m’n omgeving op het origineel te wijzen.

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat m’n mening is over Drunk On Love. Luister en oordeel zelf. En let me know wat je er van denkt.

Rihanna – Drunk On Love

The XX – Intro

Jarenlang voelde het alsof we lief en leed deelden. We werden verliefd en vervolgens gedumpt. We werden bedrogen en voorgelogen. We vielen hard en krabbelden weer op. En dat alles deden we in stijl. En nu is het tijd onze eigen weg te gaan. Tijd voor jullie om uit de schijn(werpers) te stappen en uit te vinden wat het leven nog meer te bieden heeft. In ieder geval, voor sommige van jullie.

Zes jaar geleden maakten we kennis. En hoewel een oceaan ons scheidde voelde ik me toch met jullie verwant. Ok, dat er dagelijks camera’s op jullie gericht waren en dat driekwart van jullie drama’s geproduceerd waren dat wist ik ergens wel, maar om het gevoel van verbondenheid niet te verliezen kneep ik een oogje toe. Graag wilde ik geloven dat als ik de hoofdrol speler zou zijn van een real life soap mijn verhaallijnen net zo gretig aftrek zouden vinden als die van jullie. Mijn serie zou dan “The Flatlands” heten en ik en mijn vriendinnen zouden ook op VIP tafels dansen met onze Chanel tasjes bungelend aan onze armen.

Er zouden jongens zijn, mooie jongens, volledig onbetrouwbaar en onbenaderbaar maar oh zo spannend. Er waren ups and downs, dronken one night stands en katerige ruzies, verbroken vriendschappen en onverwachte reismaatjes, droomstages en drank… heel veel drank.

Als ik het zo op een rijtje zet dan ben ik eigenlijk geslaagd in mijn missie. Met het enige verschil dat ik heb kunnen opgroeien en mijn eigen keuzes heb kunnen maken uit het zicht van miljoenen kijkers. En dat doet mij soms afvragen, welke keuzes hadden jullie gemaakt als jullie deze zelfde vrijheid hadden gehad?

Helaas komt aan al het goede een einde. Maar na zes jaar veel plezier aan jullie beleefd te hebben is het minste wat ik kan doen een blog aan jullie opdragen. Dus bij deze; voor L.C., Heidi, Audrina, Lo, Kristin, Whitney, Stephanie en alle meisjes die nu vrouwen zijn geworden maar zich graag af en toe nog een meisje van 18 willen voelen. This is the soundtrack of our lives.

(music from The Hills)

Natasha Bedingfield – Unwritten

A Fine Frenzy – Almost Lover

Marie Digby – Umbrella

Amy Winehouse – Tears Dry On Their Own

Colbie Caillat – Battle

Want hoewel dit pas mijn derde blog is op Duurt Lang, deel ik toch graag mee in de feestvreugde. Met als levensmotto “Just because I spray champagne, doesn’t mean I’m celebrating” heb ik nog nooit een echte reden nodig gehad voor een feestje. Er waren tijden, en dat is nog niet eens zolang geleden, dat ik me soms dagelijks in het feestgedruis stortte.

Een paar jaar geleden woonde ik een tijdje in Barcelona. Ik vertrok onder het mom van “Spaans studeren” en “werken” en na drie maanden kon ik inderdaad vrij creatief Spaans, alhoewel mijn vocabulaire wat beperkt was. Een gevolg van de tijd die ik doorbracht aan weerszijden van de toog, naast drankorgel was ik namelijk de plaatselijke manager van een Nederlands café.

Mijn leven speelde zich voornamelijk ‘s nachts af. Ik belande op obscure feesten op verlaten stranden en bedrijfterreinen, pakhuizen en bij mensen thuis. In die tijd ontstond mijn voorliefde voor electro en maakte ik kennis met mijn ultieme partyplaat die ik hier graag met jullie deel.

MGMT – Kids (Soulwax Remix)